ΣΕΜΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ
Ο ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΡΩΝΑ
Καμάρωνε ο γέροντας Πατέρας τους για όλα τα παιδιά του, αλλ΄ήταν φυσικό να νοιώθει
ιδιαίτερη χαρά και κρυφή περηφάνεια για τους δύο Επιστήμονες που τεχνούργησαν τα
χέρια ενός απλού ανθρώπου – και έδωσαν στη Κοινωνία και στην οικογένεια καλά
παιδιά, ανθρώπους με αξία και ήθος.
Γεμάτο αλτρουϊσμό οι δύο γυιοί του προσφέρνουν τη βοήθειά τους στους
συνανθρώπους των — συνεχιστές στον ειρηνικό τομέα, των ωραίων αγωνιστικών
παραδόσεων των προγόνων τους.
Ο γέρω Αλέξαντρος Μοσχάκις ήταν το λαμπρό παράδειγμα του χωριού του.
Σεβόμενος από όλους έμπνεε κύρος με την ειλικρίνεια και την ευθύτητά του, ώστε
λύνοντας πολλές φορές τις διαφορές των ειρηνικά οι συγχωρινοί του, να λένε <<Τώπε ο
Αλέξαντρος>>, ο άγραφος Ηθικός Νομός βγαλμένος από το ήθος ενός λευκού
ανθρώπου.
Άφισε φεύγοντας υπέροχη κληρονομιά στον Τόπο του και στην οικογένεια του, τα
παιδιά του αγρότες και επιστήμονες ευγενικούς, τίμιους και καθαρούς ανθρώπους.
Κι΄αυτά ευγνώμονα ανταπόδωσαν τα <<τροφεία>> με βαθειά στοργικότητα και αγάπη.
Τους συλλυπούμαι θερμά, η μνήμη τους ας αλαφρώνει τον πόνο τους..
Ανάλαφρο να είναι το Μερωνιανό χώμα που γέννησε έθρεψε και σκέπασε στοργικά τον
τίμιο αγωνιστή της ζωής…
Ι.Μ.Δ.