Όταν σημάν’ η σάλπιγγα Δευτέρα Παρουσία
και συναχτούν οι Χριστιανοί στην κάθεν Εκκλησία
τότε θα παρουσιστή κι ο Άγιος Πελαγιώτης
ο μάρτυρας της πίστεως παππάς ο Παναγιώτης
στην Παναγία Λαμπινή την ολοκαυτωμένη
να κλείση και τη λειτουργιά τη μισοτελειωμένη
να κοινωνίση τις ψυχές των Χριστιανών ανθρώπω
που εθυσιαστήκανε σ’ αυτό τον Άγιο τόπο
και να μοιράσ’ αντίδωρο σαν Άγιος Πατέρας
σ’ όλο το Εκκλησίασμα της τραγικής ημέρας
τις Εικοστής του Γεναριού του έτους οκτακόσα
και χίλια κι είκοσι επτά, που κομποδέν’ η γλώσσα
τ’ ανθρώπου του Χριστιανού να πη και να αναφέρη
και τρέμ’ από συγκίνηση όταν το γράφει χέρι
γιατ’ έρχονται στο νου σκηνές φρίκης κι απελπισίας
κλάματα, θρήνος κι οδυρμός στα βάθη τα’ εκκλησίας.
Έκλεγε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα
κι εν τούτοις δενεσήμανε πένθιμα η καμπάνα
γιατί δεν έμεινε κανείς τα λείψανα να κλάψη
κι αιχμαλωτίστην κι ο Παππάς όπου θελα τα θάψη.
Τόση μανία κι έχθρητα, λύσσα θεριού κι αμπούνια
να κάψουν όλο το χωριό μέχρι μπρο στην κούνια
και μάλλιστα στην εκκλησιά εν ώρα λειτουργίας
και προσευχής για λυτρωμό από της τυρανίας.
Μάρμαρο νάχης την καρδιά και την ψηχή γρανίτη
θα κλαις για όσα γίνανε στη Λαμπινή στην Κρήτη.
Ίσως και τον ιστορικό δεν άφησε το κλάμα
να γράψη περισσότερα για το μεγάλο δράμα.
Κι όμως χαρτιά που φέρουνε του χάρου τη σφραγίδα
και ματωμέν’ υπογραφή για Πίστι και Πατρίδα
πρέπει να γράφουνε πολλά για ν’ ακουστή στον κόσμο
πως όταν κόβης γιασεμί, βασιλικό και δυόσμο
τότε σκορπούν οι μυρωδιές και πιάνουν τον αέρα.
Κι όσοι θυσιαστήκανε εκείνη την ημέρα
και τη ζωή τους έκοψε του Τούρκου το μαχαίρι
εφέρανε της λευτεριάς το μυρωμένο αγέρι
κι η σπίθ’ από τη Λαμπινή έλαμπε στο σκοτάδι
για να γενή μετέωρο αργότερα στ’ Αρκάδι.
ΜΙΧ. ΠΑΠΟΥΤΣΙΔΑΚΗΣ
(Λαμπινιώτης)
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1974