Καμιά φορά, δεν είναι άσκοπο λίγα λόγια να σημαδεύουν στον τύπο το πέρασμα ενός απλού και άσημου ανθρώπου από την πρόσκαιρη και μάταιη τούτη ζωή. Όταν, μάλιστα στον άχαρο στίβο της έκαμε στο ακέραιο το καθήκον του στον ιδιωτικό και το δημόσιο βίο του.
Ο Σπ. Χαλακατεβάκης ήρθε στον τόπο μας από τη γενέτειρα του, το Επανωχώρι του Σελίνου κατά τη δεύτερη διετία της περιόδου του Μεσοπολέμου.
Υπηρέτησε στην Πηγή σαν μόνιμος οπλίτης Χωρ/κής πολλά χρόνια. Η ευθυκρισία, η καλωσύνη, η σεμνότητα και η προσήλωσή του στο υπηρεσιακό καθήκον τον επέβαλαν στην κοινή εκτίμηση όλων των κατοίκων της περιφέρειας του τότε «Σταθμού Χωρ/κής Πηγής».
Αργότερα υπηρέτησε σαν οπλίτης ή υπεν/ρχης σε άλλα χωριά, στο Ατσιπόπουλο, στις Βολιώνες, στους Αρμένους Ρεθύμνης. Παντού άφησε τη φήμη του άξιου αστυνομικού. Έχοντας αναπτυγμένη σε αξιόλογο βαθμό τη συνείδηση του χρέους, πολιτεύτηκε πάντα με προσήνεια, κατανόηση και πραότητα. Δεν είχε δόλο στην άδολη ψυχη του ή αδικία. Ποτέ δεν την άγγιξαν οι κακίες της καχυποψίας και της μισαλοδοξίας. Πάμπολλες φορές πέτυχε να συνδιαλλάξει ανθρώπους που αντιμάχονταν ο ένας τον άλλο δια λόγους συμφέροντος ή άλλους, και κέρδισε την ευγνωμοσύνη των. Όχι λίγες φορές έσωσε – διακινδυνεύοντας ίσως τη θέση του – ανθρώπους με ανεπίληπτο ήθος, «παρεξηγημένους», όμως μέσα στην άγρια ανεμοζάλη των δίσεχτων χρόνων της επάρατης εμφύλιας διαμάχης. Έτσι δεν έχασαν τη θέση τους άνθρωποι που είναι σήμερα δακτυλοδεικτούμενοι στην κοινωνία μας με το ηθικό ανάστημα και την ακεραιότητα του χαρακτήρος των.
Και σαν φίλος «άφησε όνομα» ο αείμνηστος Σπύρος με την ιδιαίτερη αδυναμία να εξυπηρετεί τους φίλους του. Τα αισθήματα του προς τους γονείς, αδελφούς και στενούς συγγενείς φάνηκαν στα πικρά χρόνια της κατοχής. Πάντα δοκίμασαν, όσοι απ’ αυτούς υπέφεραν, την οικονομική και ηθική συμπαράσταση του.
Σαν οικογενειάρχης στάθηκε πρότυπο καλού συζύγου και στοργικού πατέρα. Στερημένος τη μόρφωση, καμάρωνε που χάρισε στην κοινωνία κόρη διπλωματούχο της Φιλοσοφικής Σχολής με λαμπρές σπουδές στο Παν/μιο Αθηνών. Όλη του η ζωή υπήρξε διαρκής δράση και δημιουργία για το καλό και την προκοπή του σπιτιού του. Και όταν ήρθαν (ξαφνικά και αναπάντεχα, στην πιο ακατάλληλη στιγμή) τα πικρά μηνύματα του θανάτου, τον βρήκαν πάνω στις επάλξεις του οικογενειακού καθήκοντος!
Δούλεψε τόσο σκληρά με συμβοηθό και συμπαραστάτη πιστή και αφοσιωμένη σύζυγο. Αλλά η σκληρή και αδυσώπητη Μοίρα του αρνήθηκε την επισφράγιση της ευτυχίας του στερώντας του την κορυφαία χαρά να παραστεί στους γάμους του αγαπημένου του παιδιού. Αιωνία η μνήμη του.
Κ.Ζ.Σ.
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1980