Μια επιστολή του τ. Δημάρχου κ. Στυλιανού Ψυχουντάκη
Φίλε κ. Διευθυντά
Την 16ην παρελθόντος μηνός Νοεμβρίου, εδημοσιεύθη εις τας εφημερίδας «Βήμα» και «Κρητική Επιθεώρησις», μια μου επιστολή με θέμα, επ’ ευκαιρία της παραχωρήσεως των σπιθιών εις τους τρωγλωδύτας της πόλεως, «πως δηλαδή ο Δήμος και διά ποίων ενεργειών του, κατόρθωσε να πείση τους αρμοδίους του Υπουργείου Προνοίας, να αποφασίσουν, αλλά και να προβούν εις την εκτέλεσιν της ανθρωπιστικής αυτής αποφάσεως».
Στην τελευταία παράγραφον της επιστολής μου εκείνης, υπεσχέθη να δώσω στην δημοσιότητα, τον τρόπον με τον οποίον ο Δήμος επί των ημερών της διοικήσεώς του υπ’ εμού, κατώρθωσε και επέτυχε, να του χορηγηθή η κυριότης του οικοπεδικού εκείνου χώρου και επί υπουργίας τινος επετεύχθη τούτο.
Αν προβαίνω εις την ενέργειαν αυτήν, το κάνω εξ υποχρεώσεως, διότι θεωρώ τον εαυτόν μου ηθικώς υποχρεωμένον έναντι της πόλεως, να φέρω εις την δημοσιότητα το όνομα του φίλου της εκείνου, ο οποίος ως Υπουργός Γεωργίας τότε, απεφάσισε, αλλά και υπέγραψε την απόφασιν της παραχωρήσεως του χώρου εκείνου εις τον Δήμον.
Η ανάμνησις εκείνη, ας αποτελέση μνημόσυνον εις μνήμην του φίλου εκείνου του Κων. Αδαμοπούλου, ως και του άλλου εκείνου, ο οποίος ήτο η αφορμή και ο Κων. Αδαμόπουλος να συμπαθήση αλλά και να αγαπήση το Ρέθυμνον, εξ αιτίας του μεγάλου φιλικού δεσμού ο οποίος μεταξύ των υφίστατο του Νίκου Ασκούτσι.
Αλλά ας εξιστορήσωμεν το Ιστορικόν, του πως εζήτησα από τον Υπουργόν κ. Αδαμόπουλον την παραχώρησιν του χώρου, τι μεταξύ εκείνου και του αρμοδίου Διευθυντού διημείφθη, δίδοντάς του συγχρόνως την διαταγήν να κάμη ό,τι εγώ του ζητούσα.
Νομίζω προς άρσιν κάθε παρεξηγήσεως, άλλως τε αυτό εξάγεται και από το σχετικό αρχείο του Δήμου, ότι πρέπει στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι, η Παπούρα κατά νομήν είχε παραχωρηθή παλαιότερον, εις τον Δήμον υπό της Επιτροπής αποκαταστάσεως Προσφύγων. Μετά παρέλευσιν αρκετών ετών, το Κράτος άγνωστον διά τί, παρεχώρησε τον χώρον αυτόν ως και συνεχομένην έκτασιν προς αυτόν ακόμη αρκετήν, χαρακτηριζομένη αύτη εις το σχετικόν τοπογράφημα του Υπουργείου, ως χώρος οικοδομικός, εις το Υπ. Εθνικής Αμύνης αναγκαιούσα αύτη εις αυτό.
Ο χώρος εν τη συνόλω του μετά την τοιαύτην παραχώρησιν, ετοπογραφήθη κατόπιν Δ/τής βεβαίως αρμοδίας Στρ. Αρχής, υπό του μακαρίτου συμπολίτου Ταγματάρχου του Μηχανικού τότε, Αγησιλάου Χατζηανδρέου.
Ο Δήμος προέβη εις διαβήματα και γραπτά αλλά και προσωπικών παραστάσεων προς τους αρμοδίους, πλην όμως ματαίως, διότι μας προεβάλετο η δικαιολογία ότι αναγκαιοί εις το Υπ. Αμύνης.
Μετά διετίαν αν δεν απατώμαι και επειδή ο χώρος δεν είχε χρησιμοποιηθή υπό του Υπ. Αμύνης, ανεκλήθη η παλαιά απόφασις, δι’ ης είχε παραχωρηθή και ο χώρος επανήλθε και πάλιν εις το Υπ. Γεωργίας, η ανάκλησις αύτη εκοινοποιήθη και εις τον Δήμον.
Σε ένα μου ταξείδι, μετά την ανάκλησιν αυτήν, εις Αθήνας, επεσκέφθην τον μακαρίτην Αδαμόπουλον ως Υπουργόν Γεωργίας, με τον οποίον είχον συνδεθή εξ αιτίας του μακαρίτη Ν. Ασκούτση, διά μίαν άλλην υπόθεσιν του Δήμου και την οποίαν δεν μου ηρνήθη, εξεμεταλλεύθην την στιγμήν και ενόμισα ότι ήτο κατάλληλος η ευκαιρία, να του ζητήσω όπως δι’ αποφάσεώς του παραχωρήση εις τον Δήμον κατά κυριότητα, ολόκληρον την Παπούρα.
Μου απεκλείσθη ευθύς αμέσως η ολοκληρωτική παραχώρησις, διότι το υπόλοιπον και συνεχόμενον τμήμα του παλαιού χώρου που κατά νομήν είχε παραχωρηθή εις τον Δήμον υπό της Ε.Α.Π. ήτο χώρος, ως και ανωτέρω αναφέρεται, ο οποίος εις το σχετικό τοπογράφημα του Υπ. Γεωργίας ως χώρος στεγαστικός ανεφέρετο.
Μου εζητήθη να καθορίσω δι’ αιτήσεώς μου, εις τι θα εχρησιμοποιείτο ο χώρος εκείνος υπό του Δήμου.
Επί τόπου συνέταξα την ζητηθείσαν αίτησιν και καθώριζα ότι δι’ έργα κοινής ωφελείας, αλλά και εξωραϊστικά ο Δήμος θα τον εχρησιμοποίει, εφ’ όσον θα παρεχωρείτο εις αυτόν και κυριότητα.
Κατόπιν αυτού εκλήθη ο αρμόδιος Διευθυντής του Υπουργείου και του έδωκε την σχετικήν διαταγήν ως εξής, ας μου επιτραπή επί λέξει να αναφέρω την δοθείσαν εντολήν «άκουσε, εις τας τελευταίας Βουλευτικάς εκλογάς και μόλις προεκηρύχθησαν, πήγα στην Κορυνθίαν, οι συμπολίται μου, μου είπαν, μα εμείς ενομίζαμεν ότι θα σε εβλέπαμε υποψήφιον Ρεθύμνου και όχι Κορυνθίας» αφ ου σου λέγω αυτά καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω και πόσον το Ρέθυμνον με ενδιαφέρει, πάρε τον Δήμαρχο και πήγαινε μέσα να κάμης ότι σου πη.
Έτσι περιήλθε στο Δήμο η Παπούρα Μυσσιρίων κατά κυριότητα, εις την οποίαν ενεκατεστάθησαν προ ημερών οι Τρωγλοδύται της πόλεως, το δε υπόλοιπον τμήμα αυτής, ο Δήμος υπεσχέθη να παραχωρήση διά την εγκατάστασιν της Γεωπονικής Σχολής, ως είχα διαβάσει τότε στις τοπικές εφημερίδες, εάν βέβαια πραγματοποιηθή κάποτε η υπόσχεσι εκείνη.
Νομίζω, ότι ο Δήμος ως εκπρόσωπος της πόλεως αναγνωρίζοντας την εδεργεσίαν η οποία προσεγένετο εις αυτήν, υπό ενός φίλου αυτής και από συναισθηματισμόν και μόνον έχει καθήκον, να εκδηλώση την ευγνωμοσύνην του αυτήν, προς τον άνθρωπον εκείνον, ο οποίος του παρεχώρησε μίαν όχι ευκαταφρόνητον έκτασιν, διά της οποίας τόσον έχει εξυπηρετηθή, συνισταμένη εις την ονομασίαν του Συνοικισμού των Τρωγλοδυτών με το όνομά του, ή το ολιγώτερον της κυρίας οδού προσπελάσεως τούτου.
Ο Δήμος εκδηλώνων διά του τρόπου αυτού την ευγνωμοσύνην του, προς τον ευεργετήσαντα αυτόν, δεν τιμά μόνον εκείνον, αλλά πρωτίστως εαυτόν.
Ευχαριστώ διά την φιλοξενίαν.
ΣΤ. ΨΥΧΟΥΝΤΑΚΗΣ
Ιατρός
ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ
Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 1965