Το Ρέθυμνο πρωτοπορεί
Η ομιλία της κ. Μαρίας Παπαδάκη – Χουρδάκη
Κριτικό σημείωμα του κ. Ανδρέα Σταυρουλάκη
ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ φορά, στην ίδια αίθουσα του Λυκείου, ακούω με την προχθεσινή της π. Κυριακής, την διακεκριμένη Ρεθεμνιώτισσα Επιστήμονα – Ψυχολόγο κ. Μαρία Παπαδάκη – Χουρδάκη. Σ’ όλες με συνήρπασε και με γοήτευσε. Μα τούτη τη φορά υπερέβη εαυτή. Με συγκίνησε και με αιχμαλώτισε σε βαθμό όσο, δεν το πέτυχαν τα συγγράμματα των δύο ξένων διεθνούς φήμης καθηγητών Παιδαγωγών – Ψυχολόγων που μνημόνευσε. Στα πλαίσια μιας ομιλίας με στενά περιθώρια χρόνου είναι δύσκολο να επιτύχη ο κάθε ομιλητής να αναλύση το θέμα του και να το προσφέρη κατά τρόπο εύληπτο και προσιτό στο ακροατήριό του. Να κάμη το ακροατήριο να τον παρακολουθήση, να τον προσέξη μέχρι τέλους, χωρίς δυσφορία και καταπόνηση. Και ακόμη να νοιώση τι θέλει. Τι επιδιώκει, που αποσκοπεί να καταλήξη. Στην προκειμένη περίπτωση η ομιλήτρια υπήρξε ανεπανάληπτη. Από της ενάρξεως της ομιλίας της μέχρι τέλους κράτησε δεμένο, γαντζωμένο το ακροατήριο, κυριολεκτικά κρεμασμένο από το μελίρρυτο στόμα της. Με το ενδιαφέρο του γονέα, του ανθρώπου, που πονεί, αισθάνεται, συγκινείται και πάλλει ζωηρά η καρδιά του και συγκλονίζεται συθέμελα κοντά στα παιδιά του, που υποφέρουν από την κρίση της εφηβικής, κι αργότερα της νεανικής ηλικίας, όλο το ακροατήριο, σαν ένας άνθρωπος προσηλώθηκε, την άκουσε, γεύθηκε, ένοιωσε και χώνευσε τα προβλήματα που απασχολούν τους έφηβους και έφηβες και τα αιτήματα που προβάλλουν προς θεραπεία. (Τα προβλήματα και αιτήματα των νέων θα μας απασχολήσουν σ’ άλλο σημείωμα).
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τυχαία και συμπτωματικά τα προβλήματα και τα αιτήματα των εφήβων. Είναι παρμένα από την πείρα και τη ζωή. Από την σύγχρονη πραγματικότητα. Κι όμως, δυστυχώς για τους εαυτούς μας σαν γονείς, και ατυχώς για τα παιδιά μας, διερχόμενα το κρισιμώτερο στάδιο της ζωής των, όλα ταύτα τα αντιπαρερχόμαστε, τα παραγνωρίζομε γιατί ή τα αγνοούμε ή δεν τα πιστεύομε!
Οι τωρινοί αλλά και οι χθεσινοί γονείς εφήβων θα αισθάνωνται τύψεις συνειδήσεως, για την σκληρή, την αγροίκα, τη βάναυση, την ανοίκεια συμπεριφορά των προς τα παιδιά των, είτε από άγνοια είτε από εσφαλμένη αντίληψη συνέβη αυτό. Αντί να των συμπεριφερθούν με την αγάπη που ζητούσαν τα καημένα τα παιδιά, να των συμπαρασταθούν σε συμπόνοια και κατανόηση, να σκύψουν ανοιχτό το αυτί να ακούσουν με προσοχή τα προβλήματά τους και να παράσχουν την βοήθειά τους ώστε όσο το δυνατό γοργότερα και αβλαβέστερα εξέλθουν από το κρίσιμο στάδιο της ηλικίας των, δέχθηκαν, τη σκαιότητα, τη μοχθηρία, την κακομεταχείριση και πολλές φορές το… σαδιστικό των μένος!! Χολήν αντί μάννα! Φυσικά η απαράδεκτη αυτή στάση των γονέων αντί ελπίδων και αναθαρρήσεως απελπισίας, απαισιοδοξίας και απογοητεύσεως έγινε πρόξενη. Από του σημείου αυτού ο έφηβος κι ο νέος παραπαίουν, τρικλίζουν, αποζητούν αγκυροβόλιο σωτηρίας. Μη μας φαίνεται παράδοξο αν τα ιδούμε ακόμη και χίππιδες ή ό,τι άλλο, γιατί εκεί τα εξώθησε η δική μας σκληρότης, η δική μας απονιά. Εκεί κατάφυγαν να βρουν τη λύτρωση, που από μας ζήτησαν επίμονα, μα δεν καταδεχτήκαμε ηθελημένα ή αθέλητα να προσφέρωμε!
ΤΟ ΕΡΓΟ του γονέα σήμερα, άνδρα ή γυναίκα, δεν είναι απλό όπως άλλοτε. Η εποχή που τα παιδιά γεννιούνταν, αναπτύσσονταν χωρίς φροντίδες, και μεγάλωναν αφ’ εαυτών όπως τα νεογνά των ζώων παρήλθε ανεπιστρεπτεί. Δεν είναι θέμα τεκνοποιίας απλώς. Είναι θέμα ανατροφής η απόκτηση παιδιών. Ο ρόλος του γονέα σήμερα όπως διεμορφώθηκαν οι ανάγκες της σημερινής κοινωνίας κατέστη πολυσύνθετος και πολύπλοκος. Απαιτεί ειδικές γνώσεις τις οποίες απαραιτήτως δέον να κατέχουν αμφότεροι δια να παίξουν πλήρως τους ρόλους των ο πατέρας και η μητέρα. Να δυνηθούν να σχηματίσουν οικογένεια στέρεα θεμελιωμένη, και να παραδώσουν εις την κοινωνία απογόνους ισορροπημένους. Χωρίς συμπλέγματα και νοσηρότητες. Απογόνους υγιείς πνευματικά και ψυχικά. Με ισορροπία νου και ψυχής.
Στην παιδική μου ηλικία συναντούσαμε που και που άτομα φρενοβλαβή, πνευματικά ή διανοητικά ανάπηρα. Δεν θυμάμαι περίπτωση ψυχοπαθούς με την γενική έννοια που έχει ήδη προσλάβει. Σήμερα, εν τούτοις, οι ψυχικές παθήσεις μικρού ή μεγάλου βαθμού έχουν τεράστια εξάπλωση. Σπάνια θα υπάρξη σπίτι που να μη έχη κατά κάποιο τρόπο τσιμπηθή κάποιο μέλος του και να μη διακατέχεται από έστω και μικρή δόση ψυχικής νοσηρότητας: μελαγχολίας, απελπισίας, αποθαρρύνσεως, άγχους, καταθλίψεως…
Τα λυπηρά αυτά συμπτώματα συνηθίσαμε να φορτώνωμε στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, στην Κατοχή, στις αυξημένες απαιτήσεις της σημερινής ζωής. Μέχρι πότε όμως θα γινώμαστε πιστευτοί; Δεν νομίζετε ότι καιρός είναι να αλλάξωμε τακτική; Συμμερίζομαι τις σοφές γνώμες και απόψεις της κ. Παπαδάκη. Και πιστεύω ότι οι γονείς είμαστε οι κυριώτεροι υπαίτιοι της σημερινής ψυχικής ανωμαλίας των εφήβων και νέων. Στους γονείς αποκλειστικά οφείλεται η παρατηρουμένη ασυμφωνία γνώμης, η διχογνωμία μεταξύ γονέων και τέκνων. Εμείς οι γονείς προεκαλέσαμε τη δημιουργία του υπάρχοντος χάσματος ανάμεσα γονέων και εφήβων. Μας χωρίζει το ποτάμι, όπως λίαν προσφυώς και ευστόχως ανάφερε η εξαίρετη ομιλήτρια, που πρέπει όμως, έστω κι αν ρέη ακόμη ειρηνικά και γαλήνια, να γεφυρωθή.
Να λείψη το χάσμα ανάμεσα παιδιών και γονέων.
Συμφωνώ ακόμη πως εμείς οι γονείς θα ρίψωμε τις γέφυρες. Εμείς θα τείνουμε το χέρι, γιατί εμείς είμαστε οι υπαίτιοι κι υπεύθυνοι του χάσματος!! Θα προσφέρωμε το διάλογο και την συζήτηση που αξιούν από μας.
ΜΑ ΑΝ Η ΟΜΙΛΗΤΡΙΑ εξάντλησε το θέμα αποτελεί ιδικό της προνόμιο. Τούτο, δεν μπορεί να είναι και ιδικό μου προνόμιο. Πρέπει και υπόσχομαι να απασυμπολίτες. Ελπίζω να μου δοθή η ευκαιρία. Τονίζω σήμερα πως όλα τα λεχθέντα από την ομιλήτρια ήσαν σοφείς υποθήκες, ήσαν χρυσά λόγια, πολύτιμα, ανεκτίμητα. Τα συμμερίζομαι και τα προσυπογράφω ανεπιφύλακτα. Όλα τοποθετημένα, επίκαιρα, σαν ψηφίδες μωσαϊκού! Το πως τώρα θα ρίψωμε τις γέφυρες να γεφυρώσωμε το χάσμα. Το πως θα τείνωμε το χέρι προς τα παιδιά μας. Το πως θα προσφέρωμε την αγάπη, την κατανόηση και τη συμπαράσταση στη λύση των κρίσιμων προβλημάτων που τα απασχολούν είναι έργο της Σχολής Γονέων της οποίας την ίδρυση κατήλθε να εγκαινιάση μαζί με κλιμάκιο συνεργατών της.
Την συγχαίρομε και την ευχαριστούμε.
ΕΞ ΙΣΟΥ άξιο συγχαρητηρίων κι ευχαριστιών είναι το επιτελείο των διακεκριμένων κυριών του Λυκείου Ελληνίδων που είχαν την αγαθή έμπνευση να προτάξουν το πνευματικό μας Ρέθυμνο στην κεφαλή της φάλαγγας που οδηγεί στη μόρφωση των γονέων και κατά προέκταση στην πνευματική και ψυχική υγεία της νέας γενεάς.
Αληθινή πνευματική όαση ανάμεσα στην πνευματική Σαχάρα της εποχής μας αποτελεί η προσπάθεια της κ. Παπαδάκη και του Λυκείου Ελληνίδων. Χάρη στην εξαίρετη κόρη του, σημερινή ομιλήτρια, ιδρύτρια της Σχολής Γονέων Αθηνών, πρώτης και μοναδικής στην Ελλάδα, το Ρέθυμνο ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙ!
Θερμά συγχαίρομε τέλος την κ. Αικατερίνη Χαλκιαδάκη – Μπιγδίνη για το επιτυχές της προλόγισμα στην παρουσίαση της ομιλήτριας και τη πρόεδρο του Λυκείου κ. Ιωάννα Βαλαρή για τον εύστοχο καταληκτήριο επίλογο.
Α.Σ.Σ.
29 Φεβρουαρίου 1972