Χωριό και κοινότητα της επαρχίας Ρεθύμνου και βρίσκεται σε απόσταση 11 κμ νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου και έχει ύψος 360μ. στο χωριό ζουν σήμερα 150 κάτοικοι περίπου.
Τα κυριότερα προϊόντα της περιοχής είναι το λάδι και τα κηπευτικά . παράλληλα καλλιεργούνται λίγα κρασοστάφυλα και φρούτα. Η κτηνοτροφία δεν είναι αναπτυγμένη. Το χωριό είναι κτισμένο στις πλαγιές δύο μικρών καταπράσινων λόφων και γιαυτό ονομάστηκε Πρασιες. ‘Η παράδοση συνδέει το σημερινό χωριό με το παλιότερο Βοκρού. Αυτό ήταν σύμφωνα με το θρύλο – ένα κοντινό χωριό που αφανίστηκε από την πανώλη. Επέζησαν μόνο μια γριά με το γιο της. Αλλά και αυτοί το εγκατέλειψαν και οδηγημένοι από μια εικόνα της Παναγίας βρέθηκε στη θέση που είναι σήμερα η εκκλησία Παναγία η Μυρτιδιώτισσα.
Οι παλιότερες οικογένειες του χωριού είναι οι Τζεδάκηδες , οι Σαριδάκηδες, οι Περράκηδες, οι Γεωργουδάκηδες, οι Μιχελιουδάκηδες κ. α.
Στα μέσα του 19ου αι. έζησε στις Πρασιές ο Σταύρος Μιχελιουδάκης γνωστότερος σαν καπετάν Σταυρουλής. Ήταν φόβος και τρόμος για τους Τούρκους, θρύλος για τους κατοίκους του χωριού. Οι χωρικοί διηγούνται πολλά περιστατικά από τ η ζωή του καπετάνιου που ζύγιζε μόνο 28 οκάδες. Χαρακτηριστικός ήταν και ο θάνατος του. Τραυματισμένος θανάσιμα απ τους Τούρκους, χώθηκε σε μια τρύπα το έδαφος που μόλις τον χώραγε. Όταν κατάλαβε το τέλος τους, έδεσε στο κορδόνι του παπουτσιού του με τη σκανδάλη του ντουφεκιού του . Μόλις τον βρήκε κάποιος Τούρκος , τράβηξε το όπλο του, χτυπήθηκε στο κεφάλι και σκοτώθηκε. Στη θέση Κληματερή υπάρχει ακόμα η τρύπα του Σταυρουλή.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 1943, τη ήμερα της γιορτής της Παναγίας της Μυρτιδιώτισας και οι Γερμανοί συνέλαβαν με μπλόκο και σκότωσαν επιτόπου τον αγωνιστή της Αντίστασης Μανόλη Περράκη. Αργότερα σκότωσαν αλλά τρία άτομα και έστειλαν 23 άντρες ομήρους στη Γερμανία από τ ους οποίους επέστρεψαν μόνο έξι.
Στην περιοχή του χωριού βρίσκεται το Πρασιανό Φαράγγι, που διασχίζεται από τον ποταμό πλατανια. Είναι φημισμένο για ένα σπήλαιο, στο όποιο ζουν χιλιάδες περιστέρια κοντά στο χωριό υπάρχει και η σπηλιά Πιατσίδα. Που είχε παλιά πολλούς κρυστάλλους. Σήμερα οι περισσότεροι έχουν καταστραφεί.
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, στις Πρασιές υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Η Εικόνα της Παναγίας θεωρείται θαυματουργή μια και πολλοί άρρωστοι γιατρεύτηκαν με τη βοήθεια της. Λέγεται ακόμα ότι τα χρόνια της Τουρκοκρατίας η εικόνα είχε μεταφερθεί στη Ρωσία.
Στις Πρασιές υπάρχει επίσης η παλιά δίκλιτη εκκλησία Μεταμόρφωση του Σωτήρα Χριστού και Άγιος Χαράλαμπος και το παλιό ξωκλήσι Άγιος Ιωάννης στην τοποθεσία Δαφνέ.
Πριν από 50 περίπου χρόνια κτίστηκε ο Άγιος Αντώνιος , η κεντρική εκκλησία του χωριού.
ΚΡΗΤΗ -ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Οδοιπορικό μνήμης
Από Εύα Λαδιά
Ένα χωριό που αναβάθμισε αισθητικά η έμπνευση του Νίκου Σηφουνάκη
Σήμερα που τιμάται στις Πρασιές η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα, έρχονται στη μνήμη γραφές παράδοσης και ιστορίας. Το ίδιο το χωριό αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση άλλων, αρκεί να διαθέτουν παράγοντες του αναστήματος ενός Νίκου Σηφουνάκη, αρχιτέκτονα και βουλευτή, που απίθωσε στην προγονική του περιοχή όραμα και προοπτική επιτελώντας ένα θαύμα αισθητικής. Στην περιοχή του χωριού βρίσκεται το Πρασσανό Φαράγγι. Ξεκινώντας από τα νότια του χωριού Πρασσές, προσφέρει μια τρίωρη διαδρομή μέσα από θεόρατα εντυπωσιακά τοιχώματα βράχων και μερικές σχετικά δύσβατες προσπελάσεις που κάνουν το πέρασμά του εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το Πρασσανό Φαράγγι που αποτελεί την «ξεχειλίστρα» του φράγματος των Ποταμών, ελίσσεται μέσα στους βραχώδους λόφους των Γαργάνων, ενώ το ρέμα του καταλήγει στον Πλατανιά. Το ποτάμι είναι πνιγμένο από βλάστηση και μεγάλα πλατάνια, ιδανικά για μια δροσερή εξόρμηση.
Το Πρασσανό φαράγγι είναι προσιτό συνήθως μόνο από τα μέσα Ιουνίου έως τα μέσα Οκτωβρίου (ανάλογα βέβαια με το ύψος των βροχοπτώσεων του χειμώνα), εξαιτίας των πολλών νερών που το διαρρέουν. Αποτελεί ένα σπουδαίο βιότοπο της Κρήτης καθώς εδώ ζουν όρνια και σπιζαετοί.
Σύμφωνα πάντα με τη Βικιπαίδεια στον λόφο Καστρί, περίπου ένα χιλιόμετρα νότια του χωριού, έχει ανασκαφεί οικισμός των μινωικών χρόνων. Στις πλαγιές του λόφου σώζονται ερείπια κτιρίων του οικισμού. Η κατοίκηση στην κορυφή του λόφου χρονολογείται από την υστερομινωική εποχή, και η θέση φαίνεται να κατοικείται μέχρι και τη γεωμετρική εποχή. Στη θέση Άγιος Κοσμάς, δύο χιλιόμετρα νότια του χωριού, εντοπίστηκε κεραμική των γεωμετρικών και των ρωμαϊκών χρόνων.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Prasses, στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Prasses με 285 κατοίκους και 360 οφειλόμενες αγγαρείες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Praces.
Στα μέσα του 19ου αι. έζησε στις Πρασιές ο Σταύρος Μιχελιουδάκης γνωστότερος σαν καπετάν Σταυρουλής. Ήταν φόβος και τρόμος για τους Τούρκους, θρύλος για τους κατοίκους του χωριού. Οι χωρικοί διηγούνται πολλά περιστατικά από τ η ζωή του καπετάνιου που ζύγιζε μόνο 28 οκάδες. Χαρακτηριστικός ήταν και ο θάνατος του. Τραυματισμένος θανάσιμα απ’ τους Τούρκους, χώθηκε σε μια τρύπα το έδαφος που μόλις τον χώραγε. Όταν κατάλαβε το τέλος τους, έδεσε στο κορδόνι του παπουτσιού του με τη σκανδάλη του ντουφεκιού του. Μόλις τον βρήκε κάποιος Τούρκος, τράβηξε το όπλο του, χτυπήθηκε στο κεφάλι και σκοτώθηκε. Στη θέση Κληματερή υπάρχει ακόμα η τρύπα του Σταυρουλή.
Το χωριό διατηρεί τη βενετσιάνικη αρχιτεκτονική έξοχα συνδυασμένη με το καταπράσινο φυσικό τοπίο. Στο χωριό εντοπίζονται μεταξύ άλλων τα ερείπια τριών «koule» (οθωμανικά φρούρια). Ένα από αυτά, κοντά στο φράγμα Ποταμών και τη γέφυρα Σίμα, είναι ένα από τα μνημειακά αξιοθέατα που μαζί με τα βενετσιάνικα κτίρια του χωριού κεντρίζουν την προσοχή του επισκέπτη, καθώς και το παλιό βενετσιάνικο υδραγωγείο με τις κρήνες του
Το 1995 το χωριό ανακηρύχθηκε παραδοσιακός οικισμός μέσης πολιτιστικής αξίας και ακολούθησαν εκτεταμένα έργα ανάπλασης, αρχίζοντας με την ανάπλαση της κεντρικής πλατείας το 2003 και την κατασκευή αγροτικού ιατρείου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2009. Το 2009 άρχισε η ανακατασκευή των προσόψεων πέντε ενετικών κτιρίων του χωριού, σε σχέδια του Νίκου Σηφουνάκη. Επίσης υπογειοποιήθηκαν τα ηλεκτρικά καλώδια και δημιουργήθηκε δίκτυο ύδρευσης-αποχέτευσης και επισκευάστηκαν δρόμοι. Η χρηματοδότηση των αναπλάσεων έγινε από το Ειδικό Ταμείο Εφαρμογής Ρυθμιστικών και Πολεοδομικών Σχεδίων (ΕΡΤΕΠΣ) και έπειτα με το Πράσινο Ταμείο, με περίπου 2,5 εκατομμύρια ευρώ. Κι έρχεται να ζητήσει στο οδοιπορικό μας αυτό μερτικό ενδιαφέροντος η παράδοση.
Η φωνή της μας λέει ότι υπήρχε κοντά ένα χωριό που το έλεγαν Βοκρού. Αυτό αφανίστηκε από την πανώλη.
Επέζησε μόνο μια γριά με τον γιο της. Αλλά και αυτοί εγκατέλειψαν το χωριό και οδηγημένοι από μια εικόνα της Παναγίας εγκαταστάθηκαν πρώτα στις σημερινές Πρασσές. Η εικόνα βρέθηκε εκεί που είναι σήμερα η εκκλησία της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Η εικόνα θεωρείται θαυματουργή μια και πολλοί άρρωστοι γιατρεύτηκαν με τη βοήθειά Της. Λέγεται ακόμα ότι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η εικόνα είχε μεταφερθεί στη Ρωσία. Η εορτή εδώ είναι στις 24 Σεπτεμβρίου μεγάλο προσκύνημα και από τις γύρω περιοχές.
Φωλιά αγωνιστών
Αν επιχειρήσουμε τώρα να ανάψουμε κερί μνήμης για τους αγωνιστές του χωριού σε όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες δεν μας φθάνει ένα μανουάλι. Ήρωες σημαντικοί μα δυστυχώς ξεχασμένοι στις μέρες μας έζησαν στην περιοχή γράφοντας σελίδες ηρωισμού στη νεότερη ιστορία.
Και πρώτα ο Μιχάλης Μαρούλης έρχεται στο προσκήνιο της μνήμης. Μπορεί να γεννήθηκε στις Μαργαρίτες αλλά οι Πρασιές συνδέονται με τη ζωή και τη δράση του.
Ήταν μοναχογιός μιας πλούσιας, ιστορικής και πατριαρχικής οικογένειας. Ή άνεση των παιδικών του χρόνων, τον έκανε εξαιρετικά ευάλωτο στη δυστυχία που έβλεπε γύρω του. Κι αυτό που πάντα τον πονούσε, ήταν που πέθαιναν παιδιά αβοήθητα. Πώς εκείνη την εποχή να αντιμετωπιστεί με επιτυχία και η πιο απλή παιδική ασθένεια; Όσα δεν κατάφερναν τα ξόρκια έπρεπε να τα συντρέξει ο Θεός. Κι ήταν πια θέλημά Του αν το παιδάκι γινόταν καλά ή ένα ακόμα αγγελούδι από τη μια στιγμή στην άλλη.
Ο Μιχάλης, άνθρωπος θετικός από τη μικρή του ηλικία, έβαλε στόχο για την ιατρική και πέτυχε. Απέκτησε ειδικότητα παθολόγου αλλά και παιδιάτρου. Ιδιαίτερα η παιδιατρική τον απορρόφησε αλλά ήταν και άριστος παθολόγος. Άνθρωπος προοδευτικός παρακολουθούσε κατά γράμμα την εξέλιξη της επιστήμης του. Κι ήταν αυτός που εισήγαγε τη βρεφοκομία και την παιδιατρική σαν ξεχωριστές ειδικότητες στην πόλη μας.
Ευχαριστήρια στον τοπικό τύπο αναφέρουν ότι χάρις στις γνώσεις του σώθηκαν παιδιά από βέβαιο θάνατο.
Ενεργός πολίτης πάντα ο Μαρούλης ασχολήθηκε και με την πολιτική. Είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος και προήδρευσε αρκετές φορές στο δημοτικό συμβούλιο. Επάξια επίσης αντικαθιστούσε τον δήμαρχο όταν απουσίαζε.
Ουδέποτε δέχτηκε αμοιβή για τα καθήκοντά του αυτά. Πρωτοστατούσε με πάθος σε ό,τι υποσχόταν πρόοδο και ανάπτυξη για το Ρέθυμνο.
Ήταν όμως και φλογερός πατριώτης. Από τους πρώτους που μυήθηκε στην Αντίσταση. Ο Νίκος Περακάκης τον αναφέρει στα ιδρυτικά στελέχη και μάλιστα προσθέτει ότι με τους Στέλιο Φραγκελάκι, Γρηγόρη Ηγουμενίδη, Ηλία Ι. Μαριδάκη. Γιάννη Μαθιουδάκη κ.ά. είχαν οργανώσει στην αντίσταση περί τα 24 χωριά του δήμου Βρυσιναίων.
Κι ήρθε ένας κατάπτυστος ρασοφόρος συνεργάτης των Γερμανών να του ανακόψει τη δράση.
Με τη βοήθεια ομογάλακτου συγγενή του, αδελφό της γυναίκας του, που κατάφερε να βάλει λάθρα μέσα στην ομάδα, πληροφορήθηκε τα πάντα και έσπευσε να ενημερώσει τους Γερμανούς.
Ήταν ημέρα της Παναγίας 15 Αυγούστου 1942. Οι Πρασσές γιόρταζαν με ευλάβεια τη μεγάλη μέρα. Κι εκεί που ετοίμαζαν οι χωριανοί, το πανηγύρι, αντιλαμβάνονται τους Γερμανούς να έχουν μπλοκάρει το χωριό. Σαν τα θεριά όρμισαν πάνω στους ανύποπτους ανθρώπους. Μάζεψαν στην πλατεία περί τους τριάντα πατριώτες, ανάμεσά τους και ο γιατρός Μιχάλης Μαρούλης.
Από τους συλληφθέντες, τότε, οι περισσότεροι άφησαν τα κόκαλά τους στα γερμανικά στρατόπεδα. Οι ναζί οδήγησαν τον γιατρό, σε επιταγμένο ισόγειο της οικοδομής που στεγαζόταν το οδοντιατρείο Ζαμπετάκη-Δημητρακάκη στη συμβολή των οδών Αρκαδίου και Κριτοβουλίδου. Κι εκεί έζησε ανείπωτα μαρτύρια.
Το δράμα του γιατρού είχε συγκλονίσει τους πάντες. Οι πληγές του κακοφόρμιζαν. Δεν είχε καμιά πιθανότητα να βγει ζωντανός από κει μέσα.
Κι όμως έζησε την αναχώρηση των Γερμανών, όντας σωματικά και ψυχικά ερείπιο. Όταν τον έβγαλαν από το σκοτεινό εκείνο υπόγειο ήταν ζωντανός νεκρός. Δεν συνήλθε μέχρι τον θάνατό του. Ήταν αμέτρητα τα προβλήματα υγείας που τον βασάνιζαν μέχρι το τέλος. Πρόλαβε όμως να δει τη λευτεριά που τόσο αγωνίστηκε γι’ αυτή, λίγο πριν πεθάνει. Ήταν το 1945. Ο θάνατός του συγκλόνισε την τοπική κοινωνία που λάτρευε τον ανάργυρο γιατρό.
Ένα γενναίο Αρμενόπουλο
Η αναφορά στο χωριό Πρασιές, φέρνει στο νου κι ένα γενναίο Αρμενόπουλο.
Δεν ήταν μόνο οι ντόπιοι που πολεμούσαν τον εχθρό αλλά και άλλες εθνικότητες που είχαν πια πολιτογραφηθεί Ρεθεμνιώτες. Όπως ήταν ο Ναζάρ ένα όμορφο και γενναίο Αρμενόπουλο.
Αυτό το αναφέρει ο Μιχάλης Χριστοφοράκης στο βιβλίο του για την Εθνική Αντίσταση. Είχε πληροφορηθεί για τη δράση του νεαρού Αρμένη από τη συντρόφισσά του Καλλιόπη Κουτσουράκη – Μαραγκουδάκη.
Τα στοιχεία για το αδικοχαμένο παιδί του είχε συμπληρώσει ο Χρόνης Μπερνιδάκης, που ήξερε την οικογένεια επειδή γειτνίαζαν τα καταστήματα των πατεράδων τους.
Πατέρας του Ναζάρ ήτανο Καραμπέτ, ένας τίμιος άνθρωπος που συμπαθούσε κι εκτιμούσε η τοπική κοινωνία. Είχε το ραφτάδικό του δίπλα στο φούρνο του πατέρα του Χρόνη.
Ο Ναζάρ ένα όμορφο και πανέξυπνο παιδί ήταν ιδιαίτερα αγαπητό για την ευγένεια και την προθυμία του. Από μικρός ήθελε να προσφέρει στον οικογενειακό κορβανά κι έτσι έπιασε δουλειά στο υαλοπωλείο Λευτέρη Μιχελιδάκη που βρισκόταν στην πλατεία Πετυχάκη.
Η κατοχή ανάγκασε την οικογένεια να αποτραβηχτεί στις Πρασσές. Ο γιατρός ο Μαρούλης με την αρχοντιά που τον διέκρινε είχε δουλειά για όλους. Εκεί στο χωριό κατάφερε να εγκατασταθεί η οικογένεια και να ζει με αξιοπρέπεια δουλεύοντας για το καθημερινό.
Κι ενώ ο Καραμπέτ ήταν εντελώς αφοσιωμένος στα καθήκοντά του ο νεαρός Ναζάρ πρόσεξε μια περίεργη σχέση μεταξύ του γιατρού και των Ηγουμενίδη και Φραγκελάκι.
Να θυμίσουμε ότι ο Στέλιος Φραγκελάκις είχε οργανώσει όλη την περιοχή στη Αντίσταση και μάλιστα είχε αναπτύξει η ομάδα του σημαντική δράση. Η ανακάλυψη αυτή έκανε την καρδιά του Ναζάρ να χτυπήσει πιο γρήγορα.
Αμέσως χωρίς κανένα δισταγμό, βρήκε την ευκαιρία να ξεμοναχιάσει το Μαρούλη και τον Φραγκελάκι και ζήτησε να ενταχθεί στην ομάδα. Ήταν τόση η ικεσία στο βλέμμα του που ο Φραγκελάκις δεν μπόρεσε να του αρνηθεί.
Έτσι ο Ναζάρ βρέθηκε στην ΕΠΟΝ χωρίς να ξέρει τίποτα η οικογένειά του. Ούτε και η αδελφή του Ελισσάβετ.
Δεν άργησε ο μικρός Αρμένης να γίνει το δεξί χέρι τόσο του Φραγκελάκι όσο και του γιατρού Μιχάλη Μαρούλη.
Εργαζόταν με συνέπεια ενήλικα μέχρι που προδόθηκε κι αυτός από το φρικτό εκείνο παπα-Πρασσανό. Συνελήφθη μαζί με τους άλλους τρεις, τον Φραγκελάκι, το Μαρούλη και τον Ηγουμενίδη.
Από την πρώτη στιγμή οι Γερμανοί υπέβαλαν το μικρό σε απάνθρωπα βασανιστήρια για να τον κλονίσουν, να σπάσει και να μιλήσει για την ομάδα και τους συντρόφους του. Μα δεν κατάφεραν τίποτα. Ήταν ο πιο μικρός κρατούμενος, αλλά έδειχνε στάση συνειδητοποιημένου ενήλικα αγωνιστή.
Αφηνιασμένοι οι ναζί που δεν είχαν καταφέρει να του πάρουν λέξη τον εκτέλεσαν κατευθείαν από την έδρα της Γκεστάπο. Ήταν το 1943.
Λέγεται πως η οικογένεια δέχτηκε με περηφάνια το θλιβερό νέο. Κι όπως κατέθεσε στον Μιχάλη Χριστοφοράκη η Καλλιόπη Κουτσουράκη – Μαραγκουδάκη, η γιαγιά του, μοιρολογώντας το εγγόνι της έλεγε μέσα στα αναφιλητά της «Καλύτερα παιδί μου που πέθανες έτσι!». Μετά την απελευθέρωσή μας η οικογένεια του Ναζάρ έφυγε για τη Σοβιετική Αρμενία αλλά δεν ξέχασε το Ρέθυμνο. Και όταν κατάφερε έκανε ένα σύντομο προσκύνημα εδώ η αδελφή του η Ελισσάβετ, προκαλώντας μεγάλη συγκίνηση στους γείτονες που την είδαν μετά από τόσα χρόνια.
Ο Στέλιος Φραγγελάκις
Όσο για τον Στέλιο Φραγκελάκι, μας τον παρουσιάζει περίτεχνα ο μεγάλος αγωνιστής Γιάννης Δαλέντζας. Από προδοσία έπεσε στα χέρια των Γερμανών αρχές του Δεκέμβρη 1943 το γενναίο εκείνο παλικάρι. Κλείστηκε στις φυλακές του Ρεθύμνου, όπου πέρασε τα πιο φρικτά βασανιστήρια από τη Γκεστάπο.
Όπως αναφέρει ο Γιάννης Δαλέντζας γα τον άτυχο Φραγκελάκι η αποφασιστικότητα και η ντομπροσύνη του ήταν βαθιά χαραγμένες στο αυστηρό ασκητικό του πρόσωπο του Στέλιου.
Μάτια μεγάλα, μαύρα με πυκνές βλεφαρίδες, αστραποβόλο βλέμμα, έδειχναν τον άνθρωπο της διανόησης και του στοχασμού. Μαύρα σγουρά μαλλιά, ψηλό ανάστημα, βιτσάτο σκαρί, συμπλήρωναν την εικόνα ενός σύγχρονου ημίθεου με αρρενωπή ομορφιά.
Ο πατέρας του ήταν πιο γνωστός στην τοπική κοινωνία. Ήταν ο περίφημος Οδυσσέας Φραγκελάκις, φημισμένος αρχιτεχνίτης υδραυλικός που είχε μαγαζί στη Σουλίου. Ο μαστρο-Δυσσέας με περήφανες προγονικές παρακαταθήκες είχε μπει από τους πρώτους στην αντίσταση. Και μια μέρα του 1943 έρχεται κυνηγημένος και ο γιος του Στέλιος, που ήταν διορισμένος γεωπόνος στην Πελοπόννησο.
Όπως φάνηκε είχε ενταχθεί ενεργά στην αντίσταση με άλλους Μοραΐτες και δεν άργησε να γίνει αντιληπτός. Κατάφερε να ξεφύγει και να καταφύγει στα πατρικά λημέρια εδώ στο Ρέθυμνο, όπου όμως δεν κάθισε άπραγος ούτε λεπτό.
Άλλωστε δεν θα τον άφηναν αναξιοποίητο οι καθοδηγητές, ποντάροντας στην εμπειρία και στις τεράστιες ψυχικές του δυνάμεις. Αμέσως ανέλαβε ηγετικά καθήκοντα στην πιο μεγάλη ομάδα της Αντίστασης του Ανατολικού Ρεθύμνου. Άριστος καθοδηγητής, φλογερός πατριώτης, ακούραστος πάντα έπαιρνε πάνω του με επιτυχία τις πιο παράτολμες αποστολές.
Επιστήμονας γεωπόνος είχε ειδικευθεί και στην αγροτική οικονομία και έγινε ένα φλογερός απόστολος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα που θα έδινε λύση σε κάθε πρόβλημα της ταλαιπωρημένης αγροτιάς. Εδώ στο Ρέθυμνο τοποθετήθηκε γεωπόνος στη Γεωργική Σχολή Ασωμάτων. Είχε μια πρώτης τάξης αφορμή για να επιτελεί αθόρυβα το αντιστασιακό του έργο.
Όργωνε με τα πόδια αποστάσεις φτάνοντας στα πιο απόμακρα χωριά και καλλιεργούσε συνειδήσεις για την ανάγκη αποτίναξης του τυραννικού ζυγού. Στο ανατολικό διαμέρισμα που είχε κάτω από την άμεση καθοδήγησή του ήταν και οι Πρασσές. Εκεί είχε πολλούς συγγενείς και φίλους, άξια παλικάρια της γενιάς του καθένας. Οι περισσότεροι τον πλησίασαν και τάχθηκαν στις εντολές του, προσφέροντας έτσι ανυπολόγιστες υπηρεσίες στην Αντίσταση. Από τους ανθρώπους που ο ίδιος σεβόταν ιδιαίτερα και θαύμαζε ήταν ο γιατρός Μιχάλης Μαρούλης.
Ο παπά Πρασσιανός
Ο παπά Πρασσιανός που δεσπόζει και στο γνωστό τραγούδι για τους δοσίλογους δεν ήταν μόνος στο προδοτικό του έργο Απλά αυτός ό,τι έκανε μόνο που δεν το διαλαλούσε Σύμφωνα με νεότερες πηγές το πάθος του για καλοπέραση και η απληστία του τον έκαναν να ξεχάσει και πατρίδα και χρέος προς τα χώματα που άγιασαν με τη θυσία τους τόσοι άλλοι ρασοφόροι. Προθυμοποιείτο με το αζημίωτο να ελευθερώσει πατριώτες προκειμένου να εξασφαλίσει κανένα σακί αλεύρι, κρέας και άλλες γευστικές απολαύσεις που οι πραγματικοί πατριώτες τις είχαν ξεχάσει πια.
Υπάρχει μια μαρτυρία απόλυτα διασταυρωμένη. Όταν μετά την απελευθέρωση τον συνέλαβαν κι ενώ τον οδηγούσαν στη Σοχώρα όπου λειτουργούσε λαϊκό δικαστήριο αγανακτισμένος κόσμος από τις προδοσίες του ετοιμαζόταν να τον λυντσάρει Κάποιος άρπαξε ένα τσεκούρι και ετοιμαζόταν να του κόψει τη γενειάδα. Τότε μπήκε στη μέση το Γραμματέας της ΕΠΟΝ Μανούσος Πραματευτάκης άπλωσε τα χέρια και φώναξε σε όλους ότι ο προδότης θα πρέπει να λογοδοτήσει στο δικαστήριο. Για τη συνέχεια θα μιλήσουμε σε επόμενο σχετικό αφιέρωμα.