Τουριστικό θέρετρο των κατοίκων των κοινοτήτων Μυρθιου και Σελλίων ο Πλακιάς κτίστηκε πριν από 150 χρόνια από επαγγελματίες Σελλιανούς Ψαράδες. Είναι κτισμένος στην άκρη του ομώνυμου όρμου και η παραλία του ξεπερνάει σε μήκος το 1 χμ. στον οικισμό που παλαιότερα είχε μόνο μερικά σπίτια ψαράδων, υπάρχουν  ταβέρνες και σπίτια που νοικιάζονται το Καλοκαίρι.  Αποτελεί το αξιολογότερο τουριστικό μέρος στο νότιο τμήμα του Ρεθύμνου.  Το όνομα του το οφείλει στο γεγονός ότι κάτω από το χωριό υπάρχει μια τεράστια πλάκα.

Στην τοποθεσία Γονατές η παράδοση λέει ότι γονάτισε ο Διγενής και ήπιε το νερό από την πηγή του Παπαχρόνη – Βρυσίδα ή Μάτι της θάλασσας . Η δεύτερη ονομασία της πηγής οφείλει το όνομά της στο ότι κάποτε – σύμφωνα πάντα με τη παράδοση- κατάπιε ένα βόδι που πήγε να πιει εκεί  νερό .

Παλιότερα η περιοχή γύρω από τον Πλακιά ονομαζόταν δήμος Φοίνικα και περιελάμβανε τα γύρω χωριά με έδρα τα Σελλιά.

ΚΡΗΤΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ 

 

 

 

 

 

 

 

Πλακιάς: Ένα μαγευτικόακρογιάλι στο Ρέθυμνο

Γοργά κυλάει ο χρόνος στο μαγευτικό ακρογιάλι. Τα μάτια ξεκουράζονται με την εναλλαγή του
πανέμορφου τόπου. Θάλασσα, βουνά, κάμπος. Γαλανόασπρη η θάλασσα, σκούρο προς το
μαύρο το χρώμα του βουνού, ολοπράσινος ο κάμπος. Νότια η θάλασσα. Ανατολικά και δυτικά
δυο θεόρατοι βράχοι που λες και αγωνίζονται, σφηνωμένοι στη θάλασσα, να της ξεσχίσουν τα
σωθικά, πολλές φορές αντίπαλοι και περισσότερες φίλοι της. Βόρεια το βουνό, με τα δυό
τεράστια στόματα ανοιχτά -αριστερά και δεξιά του- τα πανέμορφα φαράγγια του Κουρταλιώτη και
του Κοτσιφού, με την άγρια βλάστηση και τα κελαριστά νερά των – χαρά και ευλογία για τον
τριγωνικό κάμπο που κείτεται στα πόδια του βουνού και καμαρώνει για την ομορφιά του και τον
πλούτο του. Στους πρόποδες του βουνού είναι ριζωμένα από χρόνια 0 περιστέρια, κυνηγημένα
από τα γεράκια της θάλασσας- τους μπερμπερίνους πειρατές – τα κάτασπρα σπιτάκια των
χωριών – Σελλίων και Μύρθιου. Κάτω στην άκρη του κάμπου, εκεί που παιχνιδίζει το κύμα, είναι
κτισμένα – βιλλίτσες τριγυρισμένες μ πανέμορφα λουλούδια- τα σπίτια του Πλακιά. Λουσμένα
στο φως το ήλιου και του φεγγαριού την λάμψη, μοιάζουν σαν ασπροντυμένες πανέμορφες
νύφες που καμαρώνουν εκστατικές το θεσπέσιο τοπίο. Κοντά στα σπίτια και μέσα στην σκιά των
δέντρων χωσμένα τα δυό κάτασπρα εκκλησάκια της Παναγίας και του Άη-Γιώργη- τα μόνα
απομεινάρια του παλιού οικισμού, χρόνια τώρα τονίζουν την ευλαβική προσήλωση των κατοίκων
στην Ιερή την πίστη του Θεού της αγάπης. Απλοί οι άνθρωποι του τόπου – ψαράδες και χωρικοί
– εργάτες υπομονετικοί της θάλασσας και της στεριάς – συμπληρώνουν, με την εντιμότητά τους
– στολίδια ατίμητα, κληρονομημένα από γενιά σε γενιά – την ονειρώδη ομορφιά του εξωτικού
ακρογιαλιού. Στα ολοκάθαρα μαγαζιά τους – φιλόξενοι καθώς είναι οι καταστηματάρχες των –
νοιώθει ο καθένας, ξένος ή ντόπιος σαν στο σπίτι του και ορεξάτος και ξένοιαστος απολαμβάνει
τη νοστιμώτατη σπιτίσια κακαβιά, καμωμένη από τα ολοζώντανα και γευστικώτατα ψάρια της
Λιβυκής θάλασσας. Το δειλινό του Πλακιά είναι ένα μαγευτικό όνειρο. Απέραντη ευφροσύνη
πλημμυρίζει και τον πιο δύσκολο επισκέπτη του. Γαληνεμένη η άγρια η θάλασσά του, άλλοτε
σαν πανέμορφη Σειρήνα κι άλλοτε σαν απογοητευμένη Γοργόνα, προκαλεί τον άνθρωπο. Και
στις δύο καταστάσεις της ανακαλύπτεις πάντα, αν ψάξης – τη γοητεία, την τεράστια ελκτική της
δύναμη. Απέναντι, ο κάθετος όγκος του παλιόγκρεμνου – κομμένος σαν με μαχαίρι – σε γυρίζει
άθελά του σε παμπάλαιες εποχές και αναλογίζεσαι την αιώνια πόλη του υγρού στοιχείου με τους
κατάμαυρους στεργιανούς γρανιτένιους βράχους Πέρα, μακριά στην κορυφή του χωματένιου
λόφου, βλέπεις τα ερείπια το τούρκικου «Κουλέ» – μνημείο μαύρης σκλαβιάς και φρίκης και
θλίβεσαι, γιατί αναπολώντας τα απόμακρα και τα πρόσφατα φέρνεις στη μνήμη σου μέρες
δόξας, αλλά και κατάπτωσης του δύσμοιρου τούτου τόπου. Κάτω και δίπλα σου, στο ήρεμο
λιμανάκι, λικνίζονται οι πολύχρωμες ψαρόβαρκες, στα ολοκάθαρα νερά. Πάνω σ’ αυτές δίχτυα,
παραγάδια, αγκίστρια, σημαδούρες και οι ξυπόλητοι ψαράδες που «ορδινιάζουν» τα σύνεργά
τους για το καινούργιο ξεκίνημα. Κι όταν το φως του φεγγαριού απλώση την απαλή του λάμψη
στη θάλασσα και στη στεριά, ο θαυμασμός σου γίνεται έκσταση, απογειώνεσαι, ζης σ’ ένα άλλο
κόσμο, πατείς – κατά τον Πολυλά – την χρυσήν βαθμίδα και, λες άθελά σου, με ουράνιο λάλημα
τραγούδια θεία.
Τόπος αυτοσυγκέντρωσης, τόπος ανάπαυλας, τόπος ιδεώδης σωματικής και πνευματικής
ανανέωσης, ο Πλακιάς – προσφέρεται για όλους, νέους – γέρους, εγγράμματους –
αγράμματους, πλούσιους και φτωχούς – ιδιαίτερα όμως για τους καταπονημένους ανθρώπους
των πολυάνθρωπων πόλεων, που νοιώθουν την ανάγκη μιας κάποιας ησυχίας, απομόνωσης,
μιας αλλαγής για να ανακτήσουν τα δυνάμεις των, σωματικές ή πνευματικές, που μόνον έτσι θα
μπορέσουν να συνεχίσουν τον επίμονο αγώνα που οι δυσκολίες της ζωής επιβάλλουν. Εδώ,
στην νότια παραλία της κεντρικής Κρήτης, κοντά στην θάλασσα και δίπλα στο βουνό, θα
αντλήσουν καινούργιες δυνάμεις, αναπνέοντας το μυρωδάτο αεράκι του βουνού και το
θαυματουργό ιώδιο της καταγάλανης θάλασσας. Εδώ στην ήρεμη, πλημμυρισμένη από το
πράσινο κα την απέραντη αμμουδιά, ειδυλλιακή τοποθεσία, οι πνευματικοί άνθρωποι,

κουρασμένοι από τους θορύβους κι αρρωστημένοι από τα απορρίμματα του μηχανικού
πολιτισμού της ασύδοτης εποχής μας, θα ανανεωθούν, θα εμπνευσθούν, θα δημιουργήσουν.
Εδώ θ’ ανασάνουν ελεύθερα, εδώ θα ζήσουν. Εδώ στο μαγευτικό ακρογιάλι, γοργά κυλάει ο
χρόνος. Καλότυχοι οι μόνιμοι κάτοικοί του, καλότυχοι και οι ξένοι που τα ανακάλυψαν.

ΠΗΓΗ: ΜΑΝΟΛΗΣ ΔΡΥΜΑΚΗΣ

Ο Πλακιάς με την πανέμορφη αμμουδιά του

–

Το λιμάνι του Πλακιά. Στις ρίζες του βουνού η Μύρθιος

Αφήστε μια απάντηση

Συνδεδεμένος ώς Εύα Λαδιά. Αποσύνδεση »Σχόλιο