Έναν από τους πιο διαλεχτούς του Ανθρώπους έχασε το Ρέθεμνος με
τον θάνατο του Νίκου Σταύρου Δασκαλάκη του Υφασματέμπορα που τον πρόωρο κι
αναπάντεχο χαμό του έκλαψε καθολικά με ειλικρινή πόνο και λύπη η κοινωνία μας που
σύσσωμα τον συνώδευσεν στην τελευταία του κατοικία.
Γιατί ήταν ο Νίκος Δασκαλάκης ένας από τους λίγους εκείνους, της παληάς καλής
Ρεθεμνιώτικης πάστας, Ανθρώπους -οι οποίοι αλλοίμονο κάθε μέρα και αραιώνουν- που τα
διακριτικά του γνωρίσματα ήσαν η ψυχική ευγένεια και ομορφιά, ο πλούτος των
αισθημάτων διά τους συνανθρώπους του και η πηγαία πληθωρική καλωσύνη που
ακτινοβολούσε όπου κι αν ευρίσκετο.
Άνθρωποι σαν τον Νίκο Δασκαλάκη λες και έχουν γεννηθή μόνο για να κάνουν το
καλό και να δείχνουν με λόγια και με έργα την καλωσύνη στους συνανθρώπους των. Γιατί
αλλοιώς δεν εξηγείται αυτή η χάρη, αυτή η ψυχική δύναμη εκείνο το πελώριο πλάτος της
καρδιάς που είχε ο αξέχαστος φίλος που του έδιναν πάντοτε ακόμη και στις μεγαλύτερες
στενοχώριες και σκληρές δοκιμασίες της ζωής του, εκείνα τα αστείρευτα αποθέματα
αγάπης για όλο τον κόσμο, εκείνο το άσβυστο χαμόγελο της καλωσύνης στα χείλη, που
πάντοτε συνωδεύετο και από κάποιο καλό και γλυκύ, λόγο συμπάθειας, παρηγοριάς, και
συγγνώμης, για τους άλλους.
Αυτός ήταν ο Νίκος Δασκαλάκης κι αυτή ήταν η ζωή του: Ένα ποτήρι ξέχειλο
καλωσύνης για τον κόσμο. Λες και η καρδιά του είχε την μαγική δύναμη να μετατρέπη τις
πίκρες τα βάσανα, την αδικία και την αγνωμοσύνη των άλλων και να τις ανταποδίδει σε
καλωσύνη, αγάπη, ηθική και υλική βοήθεια. Ίσως και γι’ αυτό τούτη η μεγάλη καρδιά δεν
άντεξε στην τόση προσπάθεια κι έσπασε, συντομεύοντας τόσο πολύ το νήμα της ζωής του
κατόχου της.
Σαν έμπορος ο Νίκος Δασκαλάκης -ο «Υφασματέμπορας»- όπως ο ίδιος του άρεσε
να τον λένε, ξεκίνησε πολύ νέος κι αυτοδημιούργητος από το Χουμέρι Μυλοποτάμου για
να γίνη ένας από τους πιο σοβαρούς και υπολογίσιμους εμπόρους της Ρεθύμνης που η
τιμιότητα και η ευθύτητά του – χαρακτηριστικά άλλως τε του χαρακτήρα του –
ανεγνωρίζοντο και είχαν εκτιμηθή απ’ όλους.
Αλλά ακόμη και στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις η καλωσύνη και η έμφυτη τάση
του Νίκου Δασκαλάκη να βοηθά υπερίσχυαν των κανόνων και των καθιερωμένων, γι’ αυτό
και δεν εδίσταζε πάντοτε να δίδη την εγγύησή του για την πιστωτική κάλυψη τόσων και
τόσων που κατέφευγαν σ’ αυτόν ενώ είχε βοηθήσει και στην ανάπτυξη δεκάδας και πλέον
αξιολόγων σήμερα καταστημάτων της πόλης μας. Κι όλα αυτά, όχι πάντοτε χωρίς δική του
ζημιά ή με ανταμοιβή την αγνωμοσύνη των ευεργετημένων.
Σαν κοινωνικός άνθρωπος, σαν φίλος ο Νίκος Δασκαλάκης δεν εδίσταζε να θυσιάζη
ακόμη και τον εαυτό του στην ιδέα της φιλίας και της αλληλεγγύης στον συνάνθρωπο. Λες
και ο μόνος σκοπός της ζωής του και η μόνη καθημερινή σκέψη του ήτο πως να φαίνεται
χρήσιμος φίλος και αρωγός στους συνανθρώπους του. Και ήξερε να σκλαβώνη με την
συμπεριφορά του και είχε το χάρισμα της φιλανθρωπίας εκείνης που σαν χάδι απαλύνει
τον πόνο και την δυστυχία του πάσχοντα.
Όλα αυτά δε, χωρίς να ξέρη το αριστερό του χέρι τι έκανε το δεξιό, αθόρυβα,
μυστικά, με αίσθηση εκπληρώσεως υποχρεώσεως.
Σαν Οικογενειάρχης ο Νίκος Δασκαλάκης ταίριαζε την καλωσύνη του στην αντάξια
συντρόφισσα της ζωής του, κόρη του γνωστού εμπόρου και διαλεκτού ανθρώπου Κωστή
Βουρλάκη, που υπήρξε μέχρι την τελευταία πνοή του η στοργική σκιά του σ’ ένα ιδανικό
σύνδεσμο αφοσίωσης που μόνο ο Χάρος μπόρεσε να κόψη.
Και στην Οικογένεια που ευτύχησε να δημιουργήση ο αξέχαστος φίλος, έδωσε και
την ψυχή και το σώμα του μέχρι και την ζωή του.
Κι έφυγε τόσο πρόωρα και χάθηκε τόσο άδικα ο Νίκος Δασκαλάκης, ενώ τον είχε
τόσο ανάγκη η οικογένειά του, κι ενώ εφαίνετο ότι είχε ακόμη μπροστά του τόσα χρόνια
δημιουργικής δράσης.
Η μόνη ίσως παρήγορη σκέψη για τον αναπάντεχο χαμό του είναι πως γνώρισε τον
θάνατο των καλών και πως επαλήθευσε γι’ άλλη μια φορά και στην δική του απώλεια ότι
«οι καλοί πεθαίνουν νέοι».
Η εφημερίς μας θρηνούσα ειλικρινά για την απώλεια του διαλεκτού Ρεθεμνιώτη και
παλαιού καλού φίλου της, εύχεται ελαφρό το χώμα της γεννέθλιας γης που τον σκέπασε
και όπως το παράδειγμα της ζωής του ακολουθήσουν τα απορφανισθέντα παιδιά του
διατηρώντας ζωντανή. Αιωνία την μνήμη του.
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1970