Ο Μόσχος Μοσχάκης , Ανώτατος Γενικός Αρχίατρος.πρωτότοκος γιος του Αλέξανδρου Μοσχάκη και της Μαρίας Σημαντήρη γεννήθηκε στο Μέρωνα το 1898.
Μετά τις εγκύκλιες σπουδές αποφάσισε να συνεχίσει στο Πανεπιστήμιο με όνειρο να γίνει ένας καλός γιατρός. Ούτε η απόλυτη φτώχεια, ούτε και οι τόσες αντίξοες συνθήκες της εποχής τον επηρέασαν. Ενδεικτικό της τόλμης του είναι ότι διάβαζε κάτω από τους φανοστάτες στο δρόμο επειδή ακριβώς δεν είχε στο κατάλυμα που έμενε ούτε τις στοιχειώδεις ανέσεις. Κι όμως τέλειωσε με άριστα τις σπουδές του. Φοιτητής ακόμα επιστρατεύθηκε στη Μικρασιατική εκστρατεία. Βίωσε τη φρίκη της συντριβής στο Σαγγάριο, προσπαθώντας να βοηθήσει τους βαριά τραυματισμένους στρατιώτες. Προσπάθεια εξαιρετικά δύσκολη, αφού οι τραυματίες ήταν αναρίθμητοι και οι γιατροί λίγοι για να καλύψουν τις ανάγκες. Αυτονόητο ότι όλοι οι γιατροί δεν έπαιρναν ανάσα για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους.
Ο Μόσχος με τον καθηγητή Κοντολέοντα ξεπερνούσε τις δυνάμεις του στο Εσκί Σεχίρ που ήταν το επίκεντρο των επιχειρήσεων.
Ως αρχίατρος της V Mεραρχίας Κρητών επέδειξε αυτοθυσία και ηρωισμό στη εκτέλεση της υγειονομικής υπηρεσίας του και για τις υπηρεσίες του αυτές δέχτηκε εύφημο μνεία και προτάθηκε για απονομή του Πολεμικού Σταυρού.
Συμμετείχε στο Κίνημα του Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη με αποτέλεσμα να αποταχθεί από την κυβέρνηση Μεταξά ως αντιβασιλικός αξιωματικός. Με την αποφασιστικότητα που τον διέκρινε ο Μόσχος Μοσχάκης μετά την παράνομη αποστρατεία του έφυγε για το Παρίσι, όπου διακρίθηκε για τις επιστημονικές του ικανότητες εργαζόμενος σε Πανεπιστημιακές κλινικές.
Εκεί ειδικεύθηκε στη γενική χειρουργική και γυναικολογία, ενώ επιδόθηκε και στην επιστημονική έρευνα πάνω στις νευροενδοκρινικές διαταραχές.
Η έκρηξη του νέου πολέμου το 1940 δεν μπορούσε να τον αφήσει αδιάφορο. Ακολουθώντας την φωνή του χρέους επέστρεψε στην Ελλάδα και με εισήγησή του οργανώθηκαν τα φορητά νευροχειρουργεία που έσωσαν πολλούς στρατιώτες χάρις στην άμεση επέμβαση σε κάθε πρόβλημα τραυματισμού τους. Ο ίδιος πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στο Νοσοκομείο Λαρίσης. Ήταν επίγειος θεός για τους στρατιώτες που έσωζε από του χάρου τα δόντια. Η εμπειρία του από την καριέρα σε πανεπιστημιακές κλινικές ήταν εξαιρετική για τα δεδομένα της εποχής. Οι επιτυχίες του, ο ζήλος και η αγάπη που έδειχνε στους αρρώστους του δεν πέρασαν απαρατήρητα από τους ανωτέρους του. Έτσι τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό. Ο στρατηγός Χριστόπουλος επιπλέον εισηγήθηκε στην ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων να κρατήσει τον Μοσχάκη για να μη στερηθεί το στράτευμα τις πολύτιμες υπηρεσίες του.
Κατέβηκε στην Κρήτη το 1942 και εντάχθηκε στην αντίσταση στην ομάδα Ν. Παπαδάκη. Η τόλμη του και η γενναιότητα που έδειχνε σε όλες τις αποστολές που αναλάμβανε του έδωσε την αρχηγία της Εθνικής Αντίστασης Αμαρίου.
Η δράση του αυτή δεν άργησε να κινήσει την προσοχή του κατακτητή. Οι Γερμανοί κατάφεραν να τον συλλάβουν. Κλείστηκε στη φυλακή και από θαύμα μόνο σώθηκε από την εκτέλεση. Μετρούσε ώρες μέχρι την ώρα εκείνη όταν ήρθε η σωτηρία. Με τη βοήθεια του αδελφού του Νικολάου και της αντιστασιακής ομάδας των Τζιφάκη και Πετρακογιώργη κατάφερε να διαφύγει και να σωθεί.
Μετά τον πόλεμο συνέχισε να εργάζεται ως αρχίατρος και στο μεταξύ είχε έρθει και η αποκατάσταση για την παράνομη αποστράτευσή του το 1935. Αποκαταστάθηκε από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο μετά τον εμφύλιο πόλεμο, λόγω και της αντιστασιακής του δράσης.
Διετέλεσε αρχίατρος των Εθνικών Αντάρτικων Ομάδων, διευθυντής της χειρουργικής κλινικής στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών και στη συνέχεια στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Ρεθύμνης. Οι διακρίσεις που ακολούθησαν ήταν σημαντικές. Για τις εξαιρετικές του πράξεις τιμήθηκε και με το Αριστείο Ανδρείας.
Η πολυκύμαντη ζωή του δεν του επέτρεψε να δημιουργήσει οικογένεια σε νεότερη ηλικία.
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Δόμνα Κριεζή, της γνωστής ναυτικής οικογενείας αλλά στο χρόνο πάνω η γυναίκα του πέθανε. Ξαναπαντρεύτηκε το 1955, στα 57 του χρόνια, με την Ευδοξία, το γένος Δόξα, και απέκτησε τρεις κόρες. Τη Μαρία Αικατερίνη (Μαρικαίτη) που σπούδασε Νομική και σκηνοθεσία, την Ιωάννα που σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και ΤΕΕΦΑ και είναι καθηγήτρια και την Ευτυχία που σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Αθηνών και Υποκριτική στη Δραματική Σχολή ρου Ωδείου Αθηνών. Πρόκειται για τη γνωστή ηθοποιό με πολλές συμμετοχές σε μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες (Βίος Ανθόσπαρτος – Ευτυχισμένοι μαζί – Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή κ.α.) και στο θέατρο.
Τον περίφημο αυτό άνθρωπο και επιστήμονα σκιαγραφεί με μεγάλο συναίσθημα ο ανιψιός του φαρμακοποιός Αλέξανδρος Μοσχάκης αναφέροντας μεταξύ άλλων:
«Δεν έπινε, δεν κάπνιζε, δεν τραγουδούσε. Κι ας ήταν φοβερά κοινωνικό άτομο, πρώτος στις δεξιώσεις, πρώτος στις εκδηλώσεις και στις παρέες, πρώτος στο κοινωνικό γίγνεσθαι, πρώτος στο ντύσιμο και στο χορό. Όμως θυμάμαι τη μοναδική φορά που μαζί του σε φιλική παρέα στον Αλίαρτο Βοιωτίας, παλικαράκι πρωτόβγαλτο και με την επιτακτική απαίτηση της παρέας να ακουστεί κρητικό τραγούδι πήρα το θάρρος και τραγούδησα: «Σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό χαράκι…».
Ήταν τόσος ο ενθουσιασμός του, που ο νεαρός βλαστός της οικογενείας βγήκε και καλλικέλαδος, που ζήτησε και άναψε τσιγάρο μόλις τέλειωσα το τραγούδι και για πρώτη και ύστερη φορά τον άκουσα να τραγουδάει σε παλαιό ετεοκρητικό σκοπό:
«Μην τον νε κλαις τον αητό, όπου πετά κι ας βρέχει
να κλαις εκείνο το πουλί, όπου φτερά δεν έχει…».
Αυτή η μνήμη με σημάδεψε οριστικά και για πάντα καταλήγει ο Αλέξανδρος Μοσχάκης αναφερόμενος στο θείο που θαύμαζαν όλοι και για τη λεβεντιά του και για την προσωπικότητά του. Το γιατρό που προκαλούσε αίσθηση όπου βρισκόταν και τύχαινε να βρίσκονται ασθενείς που θεράπευσε είτε συγγενείς του που δεν ήξεραν πώς να του εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1988 στην Αθήνα σε ηλικία 90 χρόνων.