13/2/68
Νεκρολογία
Εις ηλικίαν 96 χρονών απεβίωσεν και εκηδεύθη την π. Παρασκευήν εις Άγιον
Βασίλειον ο Μηνάς Μάρκου Κλειδής. Ο αποθανών απελάμβανε μεγάλου σεβασμού εκ
μέρους των ομοχωρίων του εξετιμάτο και ηγαπάτο παρ’ όλων, λόγω του ακεραίου του
χαρακτήρος και της μεγάλης του ψυχής.
Πράος, αγαθός, μειλίχιος, ομιλητικός, πάντα γελαστός, ανεξίκακος, γεμάτος
καλωσύνην, και αρετήν απετέλει πρότυπον εξαιρέτου ανθρώπου και υπόδειγμα υπερόχου
συζύγου και οικογενειάρχου.
Ήτο πλασμένος από την Φύση με όλα τα προτερήματα και τα χαρίσματα που
κάνουν τον άνθρωπον να επιτυγχάνη εις την ζωήν, χωρίς να δημιουργή μίση, πάθη, κακίες
εχθρότητες, φθόνον.
Ο Μηνάς δεν επέτρεψε ποτέ να εισχωρήση το μικρόβιον της κακίας εις την ψυχήν
του. Ουδέποτε έδωσε αφορμές να δημιουργηθούν έριδες και φιλονεικίες μεταξύ των
συγχωριανών του ή έγινε εμπνευστής σκανδάλων προς δημιουργίαν διχονοίας.
Γεμάτος φρόνηση και σύνεση έπαιζε πάντα το ρόλο του μεσολαβητού –
ειρηνοποιού και επετύγχανε να επαναφέρη την ομόνοια όταν δεν υπήρχε, και να
αποκαθιστά την αγάπην και την συνεργασίαν.
Συγκαταβατικός, απλούς απέριττος και συμβιβαστικός εκοσμείτο από τα
ανθρωπιστικώτερα των αισθημάτων και ήτο ο μοναδικός που ηδύνατο να φέρει την
συνδυαλλαγήν.
Αλλά και ως οικογενειάρχης επέτυχε πλήρως. Ανάθρεψε τέκνα διακρινόμενα εις
πρόοδον ηθικήν και στοργήν. Ο θάνατος ενός εκ των τριών υιών του εις ηλικίαν 25 ετών τον
επλήγωσεν καίρια κατά το 1950. Υπόμεινε καρτερικά την απώλειάν του και έπνιγε το
ψυχικό του άλγος. Όσο όμως και αν ο οργανισμός του ήτο ατσάλινος εκλονίσθη η υγεία
του. Τα δύο τελευταία του έτη διήνυσεν κλινήρης τυχών των πλέων εξαιρετικών
περιποιήσεων εκ μέρους των παιδιών του και ιδία της μοναχοκόρης του η οποία περίπου
απαρνήθη τον άλλον κόσμον για να μη απομακρυνθή ούτε στιγμή από το λατρευτό πατέρα
της. Εύγε της! Άξια κόρη, άξιου πατέρα. Έχει κερδήσει τον θαυμασμόν και την εκτίμηση
όλων μας. Απελθών του ματαίου τούτου κόσμου ο αείμνηστος Μηνάς αφήνει φήμην
αγαθήν «χρηστού και αγαθού» ανθρώπου. Κοινωνικού παράγοντος και προ παντός,
παράδειγμα προς μίμηση. Τέτοιοι άνθρωποι αποτελούν αδάμαντες που λάμπουν εφ’ όσον
υπάρχουν και που σαν εκλείψουν αφήνουν δυσαναπλήρωτον κενόν. Τέτοιων ανθρώπων
έχει ανάγκη σήμερον η Κοινωνία, που παραπαίει μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης δια να
ουριοδρομήση. Ανθρώπων με πηγαία καλωσύνη και ανθρωπιά. Ανθρώπων που να χάνουν
πολλάκις το «δίκηο» τους προς αποφυγήν διαπληκτισμών! Τοιούτος ήτο ο κηδευθείς με
αθρόαν συμμετοχήν των πέριξ χωρίων και της Πόλεως, νεκρός.
Οι φτωχικές γραμμές που χάραξα αποτελούν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του.
Συνήθως νεκρολογούνται οι επιφανείς και οφικιούχοι της πολιτείας. Πιστεύω όμως πως
αξίζει και προς τους απλούς ανθρώπους του Λαού που δεν αφήνουν «σκιές» εις την ζωήν
των αλλά σαν φωτοβόλα άστρα φωτίζουν και ποδηγετούν χωρίς την ελάχιστη αντιπαροχή.
Ας είναι αιωνία η ΜΝΗΜΗ Του.
Α.Σ.ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΚΗΣ