Απέθανεν και εκηδεύθη ο εργολάβος οικοδομών Λάμπρος Παπαδάκης. Η κηδεία
του εψάλει εις τον ιερόν Ναόν των 4 Μαρτύρων, την οποίαν παρηκολούθησεν πλήθος
κόσμου.
Μετά πολλής συγκινήσεως και δακρύων διήλθον εκ της σωρού του, και
απεχαιρέτησαν αυτόν οι συνάδελφοί του οικοδόμοι τεχνίτες και απλοί εργάτες.
Υπήρξεν γι’ αυτούς εκλεκτός συνάδελφος αλλά και εξαίρετος άνθρωπος.
Ο εφημέριος της ενορίας πρωτοπρεσβύτερος Μιχ. Σταυριανάκης ωμίλησεν δι’
ολίγων προ του φερέτρου του εξάρας τας αρετάς του απελθόντος, την πίστιν και τον
πνευματικόν ηρωισμόν του.
Μεταξύ άλλων είπεν ο πνευματικός αυτού πατήρ:
«Η αρετή και η αγιωσύνη δεν είναι προνόμιον των ολίγων. Αρετή και αγιωσύνη δεν
υπάρχει μόνον στας σκήτας του Αγίου Όρους, αλλά και εις τα εργαστήρια και εις τα
γραφεία, και εις τις σκαλωσιές των οικοδομών, εις τα λασπωμένα από ασβέστη και
τσιμέντο ρούχα, και στα ψημένα από τον ήλιο κορμιά και την δουλειά. Ο προκείμενος
νεκρός υπήρξεν σπουδαίος Χριστιανός και ενορίτης και λαμπρός πνευματικός συνεργάτης
μου. Στην εκκλησία αυτή παρηκολούθησεν μετ’ ευλαβείας το μέγα Μυστήριο της Θ.
Ευχαριστίας, εκοινώνησεν πολλάκις των Αχράντων Μυστηρίων, προσευχήθηκε και
εγονάτισεν εις τον ιερόν αυτόν χώρον.
Η εκκλησία τον ευχαριστεί δια την αγάπην και την αφοσίωσίν του κι εγώ
προσωπικώς τον ευχαριστώ δια την πολύτιμη συνεργασίαν του, τον ζήλον και την
προθυμίαν του στον αγώνα της αναγεννήσεως και σωτηρίας των ψυχών.»
Εν συνεχεία, ο ιερεύς ετόνισεν, ό,τι είναι παρήγορον το φαινόμενον, ότι τη σκοτεινή
και παγωμένη εποχή μας υπάρχουν άνθρωποι με πνευματικά ενδιαφέροντα και ανώτερες
πνευματικές προσδοκίες και κατέληξεν: «Πεφιλημένε, Λάμπρο πορεύου γαλήνιος τον
χώρον της αιωνιότητος, θα παραδώσης στα χέρια Εκείνου λευκόν τον χιτώνα του
βαπτίσματός σου.
Αιωνία η μνήμη σου».
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1970