ΟΜΟΤΙΜΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
Την κοινή μοίρα του ανθρώπου ακολούθησε κι αυτή η εξαίρετη προσωπικότης. «Οίη περ φύλλων γενέη τοίηθε και ανδρών». Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Κανένας νόμος δεν είναι τόσο πάνδημος όσο ο θάνατος. Εν τούτοις ο άνθρωπος ανατριχιάζει μπροστά του.
Καίτοι γνωρίζει από την καθολική του πείρα πως ο θάνατος είναι η χωρίς εξαίρεσιν αναπόφευκτη συνέχεια της ζωής. Δεν είδα τον Μαρκιανό στις τελευταίες του στιγμές, αλλά πιστεύω πως η ζωή του τέλειωσε με αυτές τις φιλοσοφικές αντιλήψεις. Και τις άλλες αρετές του φωτισμένου, του συνειδητού ανθρώπου που τον ακολουθούσαν σ’ όλες τις στιγμές του χρόνου που ήταν στον μάταιο τούτο κόσμο…
Ο Ιωάννης Μαρκιανός γεννήθηκε στα 1894 στο χωργιό Αργυρούπολις Ρεθύμνης. Η γενιά του ήταν εκείνη των Παπαμαρκάκηδων της Ασή-Γωνιάς με τους ωραίους, τους έξυπνους, τους φιλόξενους και τους γενναίους τύπους της.
Στο Γυμνάσιο της Ρεθύμνης ακολούθησε τις εγκίκλιές του σπουδές και σ’ όλες της τάξεως του ήτο ο πρώτος μεταξύ των πρώτων. Σε ήθος και σε μάθησι. Κανένας μαθητής δεν έφτανε τον Γιάννη – Παπαμαρκάκι – Μαρκιανό.
Οι άλλοι καλοί κι άξιοι απλώς τον ακολουθούσαν!
Μετά το Γυμνάσιο ήλθε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χωρίς δυσκολία την τελείωσε πήγε στο Στρατό της Αμύνης και στη Μικρασία, όπου πολέμησε με γενναιότητα και αυταπάρνησι σαν έφεδρος Ανθυπίατρος.
Ύστερα πήγε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού κι εκεί ειδικεύθη στη Δερματολογία. Συνέγραψεν επιστημονικά συγγράμματα και προκάλεσαν την προσοχή και το ενδιαφέρον της Διεθνούς Επιστήμης. Ήλθε στην Αθήνα έμεινε ένα διάστημα για έρευνα και μελέτη ύστερα εξελέγη στο Πανεπιστήμιο σαν Υφηγητής της Δερματολογίας. Ξαναπήγε στο Εξωτερικό. Ήθελε να ολοκληρώση τις εργασίες του στον κλάδο της θεραπείας της νόσου λέπρας.
Χάρις τους απέραντους προσεγμένους και φωτισμένους πειραματισμούς του, εφεύρε μέθοδον ανιχνεύσεως εν τω ανθρωπίνω οργανισμώ του βακτηριδίου της λέπρας. Και αυτή η εφεύρεσις χαρακτηρίζεται διεθνώς στην Επιστήμη με το τιμημένο όνομά του και είναι δεκτή από όλους.
Στο Νοσοκομείο της Αγίας Βαρβάρας που διηύθυνε πολλά χρόνια ο Μαρκιανός έκαμεν εφαρμογή των επιστημονικών του γνώσεων. Πολλές εκατοντάδες είναι οι χανσενικοί που εθεραπεύθησαν από αυτόν, με ανιδιοτέλεια και επιστημοσύνη. Και υπάρχουν παραδείγματα στις δύσκολες εποχές που πέρασε το Νοσοκομείο που όχι μόνο δεν πήρε χρήματα αλλά εδαπάνησε κι από το φτωχό κι αδύνατο βαλάντιό του.
Σεμνός τίμιος αξιοπρεπής δεν επέτρεψε στον εαυτό του αυτοπροβολή σεμνοτυφία και επίδειξι για τα επιτεύγματά του. Επιφυλακτικός στις κοινωνικές του σχέσεις προτιμούσε πάντοτε το εργαστήριο και τη μελέτη.
Σαν οικογενειάρχης ήτο πολύτιμο υπόδειγμα και σχημάτισε πραγματικά ευτυχισμένη οικογένεια η οποία κυριολεκτικά τον ελάτρευε.
Η Επιστήμη με το θάνατο του Μαρκιανού χάνει ένα σημαντικό στέλεχός της. Κι η Οικογένειά του τον αξέχαστο Αρχηγό της Συλλυπούμαι αμφότερες.
Μιχάλης Μ. Παπαδάκης
Ε. Δικηγόρος.
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1980