Την ημέρα του Πάσχα απεβίωσε το χωριό Φωτεινού ο σεβαστός πρεσβύτης
Σταύρος Πέρρος, του οποίου τη δράση εκφώνησε ο δάσκαλος Κούμων Νικ.
Ορφανός.
«Πριν 105 χρόνια, στα ηρωικά Σφακιά, γεννήθηκε από οικογένεια αγωνιστών
ο προκείμενος νεκρός.
Ηταν γραφτό όμως, ν’ ακολουθήσει κι αυτός την τύχη όλων των
σκλαβωμένων Κρητικών.
Το 1866, οι τύραννοι Τούρκοι πήραν κοπάδι τους άτυχους ραγιάδες και τους
εξόρισαν σε διάφορα νησιά για να στερήσουν την επαναστατημένη Κρήτη από
αγωνιστές. Έτυχες κι εσύ γιαυτό σε έστειλαν με την οικογένεια σου στην
Κέρκυρα, όπου ζώντας νοσταλγικά με τις αναμνήσεις σου στα Κρητικά
χώματα έχασες τη μητέρα σου.
Ηρθε όμως η μέρα που ξανάρθες στην πολυπόθητη Κρήτη όπου κι έζησες,
πρώτα στα Σφακιά και μετά στους Κομμούς και στο Φωτεινου την πολύχρονη
ζωή σου.
Έκανες οικογένεια. Απέκτησες 16 παιδιά από τα οποία ζουν 7 , 46 εγγόνια και
16 δισέγγονα, πράγμα το οποίο δημιούργησε εντυπώσεις και έγραψε σχετικά
η εφημερίδα ο συμπράξας στην απαγωγή του Κράϊπε, άγγλος ταγματάρχης
Λη Φερμορ: «Δε θα ξεχάσω- εγραφε- όταν περνώντας από το φιλόξενο
χωριου Φωτεινου, γνώρισα τον γέρο εκατοχρονίτη Σταύρο Πέρρο, με τα
πολλά εγγόνια και τα δισέγγονα».
Η ζωή σου αείμνηστε Σταύρο, κύλησε ανάμεσα σε χαρές και σε λύπες , μαζί
ανακατωμένες, όπως κάθε θνητού ήταν γραφτό.
Έθαψες παιδιά, πάντρεψες παιδιά, εγγόνια. Κανείς δεν περνά τη ζωή του
χωρίς λύπες μα και κανένα δεν αφήνει ο πολυεύσπλαχνος Θεός
απαρηγόρητο.
Με το μεγαλείο του ο Κύριος των Πάντων ανακατεύει τη λύπη και τη χαρά και
κάνει τη ζωή να περνά.
Αείμνηστε νεκρέ, υπεραιωνόβιε δρυ, αν ήταν δυνατό να νικηθεί για μια στιγμή
ο θεϊκός νόμος, ν’ανοίξεις για λίγο τα μάτια σου να αντικρύσεις γύρω γύρω τα
κλαδιά και τα παρακλάδια σου, τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά σου,
τους συγγενείς και τους φίλους σου που με ιερό σεβασμό μαζεύτηκαν όλοι για
να σου δώσουν τον υστερο χαιρετισμό.
Να σε κατευοδώσουν στη στερνή σου κατοικία. Να χύσουν δάκρυα λύπης και
σεβασμού για να ποτιστεί η κουρασμένη σου ψυχή να νιώσεις ακόμη
περισσότερο την αγάπη και την αφοσίωση όλων μας.
Λυπούμαστε όλοι κατάκαρδα για το θάνατο σου, μα παρηγορούμαστε, γιατι
αύτη είναι η τύχη κάθε θνητού. Κανείς ακόμη άνθρωπος δε νίκησε το θάνατο.
Εδώ όλοι μας περαστικοί είμαστε και μια μέρα θα φύγουμε.
Υψιστε Θεέ, δέξου την πολυβασανισμένη ψυχή του νεκρού μας και ανάπαυσέ
την ψυχή του εν ειρήνη. Χύσε παντοδύναμε και στις ψυχές των συγγενών του
το βάλσαμο της παρηγοριάς για να αντέξουν τον πόνο της απώλειας των
αγαπημένων του.
Αιωνία η μνήμη σου αδελφέ μας.»