Ένας χαρακτηριστικός τύπος Μητέρας και οικοδεσποίνης, η Ειρήνη Μακρυγιαννάκη,
απέθανε το βράδυ της π. Τετάρτης.
Η Ειρήνη Μακρυγιαννάκη ήταν πράγματι μια Ηρωϊδα;
Ο άντρας της έπεσε εν πολέμω, κατά την Μικρασιατική εκστρατεία, αφίνοντας ένα
παιδί μηνών μόνο στη χαροκαμένη μάνα.
Ένα όνειρο της έμεινε, έπειτα από τον αδόκητο θάνατο! Να μεγαλώση και να
μορφώση το γυιό της.
Αυτός ο Γυιός, είναι ο αρχιμανδρίτης κ. Χρυσόστομος Μακρυγιαννάκις.
Όσο η στοργική αυτή Μητέρα αντελαμβάνετο ότι ο σκοπός, χάριν του οποίου
εθυσιάσθη επετύγχανε την δικαίωσιν του, εν τω προσώπω ενός τόσον άξιου παιδιού
ησθάνετο υπερήφανος ότι εξεπλήρωσε το υπέρτατον χρέος.
Αλλ’ η υγεία της Ειρήνης Μακρυγιαννάκη υποχρεωμένης ν’ αντιμετωπίζη τη ζωή δια
των ιδίων δυνάμεων, άνευ τινός βοηθείας, ακόμη και εν τω μέσω στερήσεων και
χειμασμών, είχε υποσκάψει ανεπανορθώτως την υγεία της.
Τους τελευταίους χρόνους της άρρωστης ζωής της, ηδενήθη να τους ζήση μόνον
από την προσπάθεια, να χαρή όσον ηδύνατο την ικανοποίηση που δικαίως ησθάνετο, από
την επιτυχία του έργου της.
Ήτο σκληρά προσπάθεια και το τίμημα ήτο ο θάνατος.
Η κηδεία της έγινε την π. Πέμπτη, αρχιερατική, εν μέσω μιας εκδήλου συμμετοχής
της Κοινωνίας μας προς τον πόνον του τόσον σκληρά δοκιμασθέντος υιού.
Και αι εγκάρδιαι εκδηλώσεις έδιδαν το μέτρον και την κοινωνικής εκτιμήσεως προς
την Ηρωϊδα Μητέρα.
Ας είναι ελαφρό το χώμα, εις το οποίον εναπετέθη το άγιον σώμα.
ΒΗΜΑ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1965