Πέθανε και κηδεύτηκε ύστερα από σκληρή δοκιμασία ή Γαλάτεια Παξινού Αρετάκη στις 20 Ιουλίου.
Η Γαλάτεια Αρετάκη υπήρξε σε όλη της τη ζωή παράδειγμα καλοσύνης και αρετής Στοργική μητέρα, πιστή σύντροφος, γενναιά Ρεθεμνιώτισσα, στάθηκε με αξιοπρέπεια και αρχοντιά μέσα στ’ αλλεπάλληλα χτυπήματα της μοίρας. Στη χηρεία της, στους θανάτους, στην αρρώστεια της.
Πέρασε τη ζωή της με αγάπη και καλοσύνη για τον συνάνθρωπο της.
Μέλος του Φιλόπτωχου Ταμείου του Ψυχικού, πρόσφερε για πολλά χρόνια, τη στοργή το ενδιαφέρον και την βοήθεια της στον πάσχοντα συνάνθρωπο της.
Η ζωή της υπήρξε χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις. Έζησε μέσα στη σιωπηλή αρετή και καλοσύνη και για τους λόγους τούτους ήταν αγαπητή και ο θάνατος της μας στέρησε από το άρωμα της ψυχής της και την καθαρότητα του πνεύματος της. Θα τη θυμούμαστε πάντα με αγάπη και νοσταλγία.
Δημήτρης Αετουδάκης
Κρητική Επιθεώρηση 21-07-1982
Κρητική Επιθεώρηση 04/09/1982
ΣΤΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΤΗΣ
ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΑΡΕΤΑΚΗ – ΠΑΞΙΝΟΥ
Άσπρα τριαντάφυλλα από τις τριανταφυλλιές του πατρικού της σπιτιού στο Ρέθεμνος ήθελα να κόψω και να αποθέσω στο νωπό τάφο της στο Α΄νεκροταφείο Αθηνών. Όλη μας την παιδική και εφηβική ηλικία την ζήσαμε πλάι πλάι στην ίδια πόλη, στο ίδιο σχολείο και μερικές χρονιές στο ίδιο θρανίο. Όλα αυτά τα χρόνια ούτε σαν παιδιά λογοφέραμε μα και κατόπιν όταν η προσωρινή καλή τύχη και των δυο μας ξανάσμιξε στο Ψυχικό στην ίδια γειτονιά ποτέ η μια δεν είπε στην άλλη «Μαύρα μάτια έχεις» όπως λέει ο λαός. Είπα προσωρινή γιατί γρήγορα βάσκανος μοίρα διέλυσε την ευτυχία μας χάσαμε τον σύζυγό της αυτό τον θαυμάσιο άνθρωπο τον καπετάνιο Στάθη Παξινό.
Τότε η Γαλάτεια αληθινή καπετάνισσα κράτησε σταθερά το πηδάλιο στο αρχοντικό της και ανάθρεψε τέλεια τα δυο ορφανά αγόρια που σχεδόν νήπια της άφησε.
Πολλές φορές φεύγοντας από το σπίτι της ο σύζυγος μου που την εκτιμούσε πολύ έλεγε:
«Μπράβο κ. Γαλάτεια. Στην αρχή φοβήθηκα για σένα μα τώρα σε θαυμάζω». Εκείνη έλεγε «ευχαριστώ κ. Βασιλάκη» και μας ξεπροβόδιζε.
Τώρα πήγε κοντά τους εκεί που πηγαίνουν όλοι οι δίκαιοι και καλοί. Όμως σ’ εμάς τι έμεινε; Ο πόνος και οι αναμνήσεις…
Στην όμορφη προκυμαία μας που τα καλοκαιρινά σούρουπα περπατούσαμε έλεγαν ότι η Γαλάτεια είχε τα ωραιότερα μάτια του Ρεθέμνου.
Αντικατόπτριζαν το γαλάζιο Κρητικό πέλαγος και έκρυβαν τον ωκεανό των αισθημάτων της καρδιάς της. Τώρα αυτά τα ωραία μάτια έκλεισαν για πάντα, όμως τ’ άλλα της ψυχής θα παρακολουθούν τα εξαίρετα και προκομένα παιδιά της και την τρισχαριτωμένη εγγονούλα της τη μικρή Γαλάτεια.
Κοιμήσου ήσυχη, έκαμες το χρέος σου σ’ αυτή τη ζωή και είμαι βέβαιη ότι θα βρης τη γαλήνη γιατί σε σένα ταιριάζει αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι.
«Τι ωραίο ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος». Έτσι θα σε θυμόμαστε όλοι και θα σε μνημονεύομε και μαζί μας όλοι όσοι ευεργετηθήκαν από σένα.
Στον αδελφό της αγαπητό μας φίλο κ. Γιάννη Αρετάκη και τ’ αγαπημένα μας παιδιά ευχόμαστε να ζουν να την θυμούνται και να γίνουν αντάξια των γονιών τους.
Αικ. Τσουρλάκη Θεοφανοπούλου