Η τραγωδία που βύθισε την Κρήτη στο πένθος
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΑΣΩΘΕΝΤΕΣ ΝΑΥΑΓΟΥΣ
ΟΚΤΩ Δεκεμβρίου 1966. Μια μέρα σημαδιακή για την Κρήτη.
Μια θαλάσσια τραγωδία βυθίζει στο πένθος το νησί.
Το επιβατηγό οχηματαγωγό «ΗΡΑΚΛΕΙΟ» βυθίζεται στα νερά της Φαλκονέρας και
συμπαρασύρει στον βυθό διακόσιους είκοσι πέντε επιβάτες και μέλη του πληρώματος.
Η χώρα κηρύσσεται για μια εβδομάδα σε εθνικό πένθος.
Το μοιραίο πλοίο ξεκίνησε στις 7.30 το βράδυ με μισή ώρα καθυστέρηση από το
λιμάνι της Σούδας για τον Πειραιά περιμένοντας να πάρει και ένα αυτοκίνητο ψυγείο
είκοσι τόνων το οποίο μετέφερε πορτοκάλια.
Το αυτοκίνητο ψυγείο λόγω της καθυστέρησης στην αναχώρηση του πλοίου
φορτώθηκε σ’ αυτό πρόχειρα και αντικανονικά και πήρε κάθετη θέση προς τις πόρτες
εισόδου των οχημάτων.
Στις δύο και δέκα μετά τα μεσάνυχτα ένα δραματικό τηλεφώνημα προκαλεί
αναστάτωση στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.
«Εδώ σταθμός Λούτσας. Σήμα ληφθέν εκ του οχηματαγωγού «ΡΗΑΚΛΕΙΟΝ» καλεί
προς βοήθειαν. Δεξιά προσθία θύρα εισόδου οχημάτων απωλέσθη. Το πλοίον έχει υποστεί
επικίνδυνον κλίσιν».
Την επόμενη στιγμή συναγερμός ξεσηκώνεται στο υπουργείο και ο ασύρματος
αρχίζει να δουλεύει ανατριχιαστικά μεταδίδοντας μηνύματα γεμάτα αγωνία προς τα σκάφη
που σκαμπανεβάζουν στην περιοχή που βρίσκεται το «ΗΡΑΚΛΕΙΟ».
Άλλα σήματα φεύγουν από τις κεραίες των ασυρμάτων του υπουργείου προς το
γενικό Επιτελείο Αεροπορίας.
Ο καιρός στο μεταξύ εμαίνετο και η δύναμη του αέρα ήταν πάνω από οκτώ μποφόρ.
Έτσι κανένα αεροπλάνο δεν ετόλμησε να πετάξει μέσα στην θύελλα προς το επικίνδυνο
στίγμα.
Το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας στρέφεται προς το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού
αλλά παίρνει την απάντηση ότι λόγω του καιρού τα πολεμικά σκάφη δεν μπορούν να
αποπλεύσουν.
Ο ασύρματος στο μεταξύ στέλνει την αγωνιώδη επίκληση «Σπεύσατε προς βοήθειαν
«ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ» κινδυνεύει».
Από το πέλαγος φθάνει το τελευταίο μήνυμα σαν επιθανάτιος ρόγχος.
«SOS βυθιζόμεθα εις θέσις 36,52 βόρειον, 24,08 ανατολικον πλησίον νήσου
Φαλκονέρας».
Ταυτόχρονα άλλα μηνύματα στέλνονταν προς το Ατμόπλοιο «ΧΑΝΙΑ» της ίδιας
εταιρείας του Τυπάλδου που έτυχε να πλέει εκείνη την στιγμή σαράντα πέντε μίλια από το
στίγμα του «ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ».
Και η απάντηση του «ΧΑΝΙΑ» ήρθε γεμάτη αγωνία αλλά με την διαβεβαίωση ότι
σπεύδει πάση δυνάμει με την ταχύτητα των δεκαπέντε μιλίων.
Ακόμη ένα πλοίο το Φινλανδικό εμπορικό «ΝΟΥΛΑ ΝΕΤΣΙΝ» έλαβε το σήμα από τον
Πειραιά και απήντησε ότι σπεύδει προς βοήθειαν του τραγικού φέρυ μπώτ με έντεκα μίλια
την ώρα.
Στο μεταξύ δραματικές στιγμές εκτιλίγονταν στον σταθμό της Λούτσας καθώς οι
χειριστές του ασυρμάτου προσπαθούν να πιάσουν κάποιο μήνυμα του οχηματαγωγού.
Απόλυτη σιγή εκτός από τα ουρλιαχτά του ανέμου που μετέφεραν από το
αγριεμένο πέλαγος την υποψία του θανάτου.
Στο μεταξύ καθώς η νύχτα προχωρούσε το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού διατάσσει τα
πολεμικά να σπεύσουν εις βοήθειαν παρά την απαγόρευση του καιρού.
Για τον τόπο του ναυαγίου αποπλέουν το «ΣΥΡΟΣ» και άλλα αντιτορπιλικά από την
Ύδρα, τον Ναύσταθμο και την Σούδα. Στις 6.30 το πρωί το «ΧΑΝΙΑ» μεταδίδει το
τραγικότερο μήνυμα.
«Ευρισκόμεθα εις στίγμα ναυαγίου. Ουδέν παρατηρείται».
Αλλά και το Φινλανδικό παρόμοιο. Σήμα στέλνει.
«Εφθάσαμε εις στίγμα ναυαγίου. Ουδέν διακρίνουμε».
Ώρα 9.00 το πρωί. Ο βόμβος των αεροπλάνων, ο παφλασμός των κυμάτων, τα
ραδιοσήματα συνθέτουν μια μακάβρια συμφωνία που ξεχύνεται ανατριχιαστικά στην
ομιχλώδη ατμόσφαιρα.
Η ένταση φθάνει στο αποκορύφωμα της
Από πολλές ώρες ο υπουργός Ναυτιλίας Μαυριδόγλου, ο Ναύαρχος Σταμπολής και
οι επιτελικοί αξιωματικοί περιμένουν. Αργότερα φθάνουν στο υπουργείο και οι Κρήτες
υπουργοί Συντονισμού και Δικαιοσύνης Μητσοτάκης και Στεφανάκης.
Από το «ΜΙΝΩΣ» ήρθε το σήμα που έλεγε ότι επεσημάνθηκαν επιπλέοντα δυο
αυτοκίνητα ψυγεία.
Λίγο αργότερα αεροπλάνα ειδοποιούν ότι επεσήμαναν κοντά στο Αντιμήλο σχεδία
με ναυαγούς.
Τι έγινε όμως πάνω στο οχηματαγωγό «ΗΡΑΚΛΕΙΟ»;
Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία ενός από τους διασωθέντες ναυαγούς, του
Παναγιώτη Δασκαλάκη πενήντα επτά χρόνων σήμερα από το χωριό Κοντομαρί Χανίων ο
οποίος εικοσιτέσσερα χρόνια μετά αφηγείται.
«Δύο ώρες πριν βυθιστεί το καράβι σηκώθηκα από το κρεβάτι μου διότι κάτι δεν
πήγαινε καλά. Το βαπόρι είχε ένα περίεργο κούνημα και όλοι στην καμπίνα
ανησυχούσαμε. Πήγα στο σαλόνι της τουριστικής θέσεως όπου ήταν περίπου τριάντα
επιβάτες οι περισσότεροι οδηγοί αυτοκινήτων οι οποίοι έλεγαν ότι στο γκαράζ συνέβαιναν
τρομερά πράγματα. Τα αυτοκίνητα είχαν γυρίσει στο πλάι και ότι κάποιο ψυγείο χτυπά την
πόρτα του βαποριού. Εκείνη την στιγμή κάποιος είπε ότι το ψυγείο κρέμεται.
Τότε έτρεξα μαζί με άλλους να δούμε τι συμβαίνει.
Όμως το βαπόρι συνέχιζε να έχει μια περίεργη κλίση, να γέρνει δεξιά και αριστερά
και να αργεί να επανέλθει.
Όπως μάθαμε αργότερα αυτή η αργοπορία στην επαναφορά οφείλονταν στην
απώλεια της ευστάθειας του καραβιού.
Την στιγμή που πήγα να δω το ψυγείο που κρεμότανε, το σκάφος πήρε τέτοια κλίση
που έπεσα στα τέσσερα και πήγα στην απέναντι πόρτα. Όταν επανήλθε για λίγο η
ισορροπία προσπάθησα να πάω προς την γέφυρα να δω τι γίνεται.
Την στιγμή που ανέβαινα στην γέφυρα σήμανε μια σειρήνα για την εγκατάλειψη
του πλοίου.
Το βαπόρι στο μεταξύ είχε πάρει τέτοια κλίση προς τα δεξιά που σχεδόν
ακουμπούσε η κουπαστή στη θάλασσα.
Φθάνοντας στην γέφυρα σπάσαμε μαζί με άλλους μια κασόνα που είχε σωσίβια.
Εγώ πήρα τρία σωσίβια. Το ένα είχα υπομονή και το έδεσα, ενώ το δεύτερο το
πέρασα στο λαιμό μου και το τρίτο το κρατούσα στα χέρια μου.
Έκανα μια προσπάθεια και βγήκα στο πλάι του πλοίου και κάθισα πάνω σε ένα
φιλιστρίνι.
Το βαπόρι είχε πλέον γύρει τελείως. Τα κύματα ήταν φοβερά και τεράστια και
σάρωναν το βαπόρι ενώ και η βροχή ήταν ραγδαία.
Στο πλάι του βαποριού είμαστε περίπου τριάντα άνθρωποι και σκεφτόμαστε τι να
κάνουμε. Φως δεν υπήρχε καθόλου και μόνο με τις αστραπές μπορούσαμε να δούμε ο
ένας τον άλλο. Όταν ένα τεράστιο κύμα ήρθε πάνω μου άφησα το φιλιστρίνι που κρατούσα
και βρέθηκα δέκα μέτρα μακριά από το βαπόρι.
Φοβόμουνα ότι ένα άλλο κύμα μπορούσε να με χτυπήσει πάλι πάνω στο πλοίο.
Έκανα μια τεράστια προσπάθεια να απομακρυνθώ πράγμα που ήταν δύσκολο γιατί
φορούσα τρία σωσίβια αλλά τελικά τα κατάφερα.
Ξαφνικά και ενώ προσπαθούσα να απομακρυνθώ από το βαπόρι αισθάνθηκα κάτι
να με τραβά στον βυθό με τεράστια δύναμη από τα πόδια.
Κατάλαβα πως ήταν η δύνη του πλοίου που βυθιζόταν.
Δεν ξέρω σε πόσο βάθος με παρέσυρε η δίνη αλλά επειδή φορούσα τα τρία
σωσίβια ξαναπετάχτηκα στην επιφάνεια.
Όταν βρέθηκα στην επιφάνεια ήμουν πάλι μόνος έρημος μέσα σε μια θύελλα που
χάλαγε τον κόσμο γύρω μου.
Μόνο μια γυναίκα που φώναζε «βοήθεια Παναγία μου», άκουσα και τίποτα άλλο.
Το βαπόρι είχε στο μεταξύ εξαφανιστεί από μπροστά μου. Τότε πίστεψα πως είχαν
πνιγεί όλοι και ήμουν ο μόνος ακόμη ζωντανός.
Φώναζα, μιλούσα, σφύριζα αλλά κανείς δεν μου απαντούσε.
Ύστερα από μια ώρα περίπου είδα δίπλα μου μια σχεδία από την οποία πιάστηκα.
Ήταν ακόμη εκεί επτά άλλα άτομα. Το κρύο ήταν αφόρητο και τα δόντια μας χτυπούσαν
σαν πολυβόλα. Γύρω στις 2.30 το μεσημέρι μας μάζεψε ένα πλοίο και στις 9.00 το βράδυ
φθάσαμε στον Πειραιά.
ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1990
Αφήστε μια απάντηση