ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ
ΜΙΑ εβδομάδα συμπληρώνεται αύριο, από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή, μια
σπάνια γυναικεία μορφή, προικισμένη με τις ακριβότερες αρετές, η πρεσβυτέρα Αγάπη
Χαλκιαδάκη.
Το γεγονός ότι πέθανε πλήρης ημερών -στα ενενήντα τρία της χρόνια- χωρίς να
βασανισθεί και να υποφέρει, δεν μετριάζει τον πόνων των παιδιών, των εγγονιών και των
άλλων δικών της, που παραμένει βαθύς και μεγάλος, όσο μεγάλη ήταν η καρδιά αυτής της
ανεπανάληπτης ηρωίδας της ζωής που υπήρξε παντού και πάντα, ακένωτη δεξαμενή
σωφροσύνης και αγάπης την οποία σκορπούσε απλόχερα όχι μόνο στην πολυπρόσωπη
οικογένεια που δημιούργησε αλλά προς όλο τον κόσμο που ευτύχησε να τη γνωρίσει.
Η Αγάπη Χαλκιαδάκη γεννήθηκε το 1897 στον «Καμένο» Αη Γιάννη. Ήταν το τρίτο
παιδί της εξαμελούς οικογένειας του Δασκάλου Δημητρίου Δασκαλαντωνάκη ο οποίος στην
εποχή που έζησε σηματοδοτούσε ότι πιο προοδευτικό είχε η επαρχία Αγίου Βασιλείου.
Παντρεύτηκε το 1920 τον άνδρα με τον οποίο δημιούργησε μια ευτυχισμένη
οικογένεια, στη διάρκεια της άδειας που τον έφερε για λίγο από τη Σμύρνη στην Κρήτη και
εγκαταστάθηκε στις Ατσιπάδες.
Κυριολεκτικά έσκαψε με τα νύχια της την Ατσιπουδιανή χαλέπα στην οποία έχτισε
το φτωχικό της νοικοκυριό και την μετέτρεψε σε γόνιμο χωράφι για να δώσει τους καρπούς
που χρειαζόταν να θρέψει τα παιδιά που έφερε στον κόσμο.
Πέρασε μια ζωή άγχη και αγωνίες γιατί έπρεπε να θρέψει τα οκτώ παιδιά της από
τον άμισθο τότε εφημέριο άνδρα της, που είχε το «ελάττωμα» της προσωπικής
υπερηφάνειας που δεν τον άφηνε να εξαργυρώνει το λειτούργημα του με το δίσκο
επαιτείας.
Αυτή, όμως, η φτώχεια δεν την εμπόδισε να δημιουργήσει μια ευτυχισμένη
οικογένεια στην οποία δεν είχε ποτέ θέση οποιαδήποτε ένταση ή αντίθεση.
Στο στόμα της σοφής αυτής γυναίκας, βρισκόταν πάντα μια φράση, κλεδί της
συζυγικής αρμονίας και τοις οικογενειακής ευτυχίας.
«Ναι γέροντα», ήταν η απάντηση που έδιδε σε κάθε υπόδειξη του άνδρα της,
ανεξάρτητα αν είχε ή όχι δίκιο.
Κι αυτό το «ναι γέροντα», δεν ήταν έκφραση δουλικής υποταγής, γιατί αυτή η
γυναίκα είχε υψηλό συντελεστή προσωπικής υπερηφάνειας.
Ήταν η θρησκευτική ευλάβεια με την οποία περιέβαλλε το θεσμό της οικογένειας
που δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να τραυματισθεί.
Ήξερε να περιμένει και να βρίσκει την κατάλληλη ώρα και τα κατάλληλα
επιχειρήματα για να ξανακουβεντιάσει το θέμα με τον σύντροφο της και να του επιβάλλει
τελικά την σοφή άποψη της.
Άποψη όσων γνώρισαν την οικογένεια που δημιούργησε αυτή η ανεπανάληπτη
γυναίκα είναι ότι είχε σημαντικό μερτικό στην μόρφωση των παιδιών της και γενικά στην
χάραξη των αρχών και κανόνων που οριοθέτησαν την πορεία της ζωής τους.
Ευτύχησε να αποκτήσει οκτώ παιδιά, δέκα επτά εγγόνια, δέκα επτά δισέγγονα και
δύο τρισέγγονα και ένοιωθε πράγματι ευτυχισμένη στην κορυφή αυτού του
πολυάνθρωπου οικογενειακού δένδρου.
Αν τέλος πρέπει να αναζητήσουμε το χαρακτηριστικό γνώρισμα που θα συνοδεύει
αιώνια την Αγάπη Χαλκιαδάκη θα το βρούμε στη δύναμη που είχε να αντιστρέψει τους
ανθρώπινους κανόνες που χαρίζουν την χαρά και την ευτυχία.
Δοκίμαζε υπέρτατη ευτυχία, όχι όταν της πρόσφερες, κάτι αλλά όταν της έδιδες την
ευκαιρία να κόψει την τελευταία «μπουκιά» από το στόμα της να σου την προσφέρει.
Ας είναι αιωνία της η μνήμη.
ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1990
Αφήστε μια απάντηση