ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ – ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Ύστερα από μακρόχρονη ,σκληρή και άνιση μάχη με την επάρατη νόσο , στις 14 -2-16 ,έφυγε από τη ζωή  ο Γιώργης Νικ. Ορφανουδάκης Γεννήθηκε το 1934 στο χωριό Μαριού Ρεθύμνου. Στο Ρέθυμνο τέλειωσε το γυμνάσιο και μετά μπήκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του ,που αναφέρεται στα βιβλία του ,παράλληλα με τις σπουδές του ,εργάστηκε και ως συντάκτης στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά Αρχές της δεκαετίας του 1960 διορίστηκε στο Υπουργείο Εργασία … Συνέχεια

Αν ο Κώστας Απανωμεριτάκης ζούσε στην Αθήνα και είχε την άνετη πρόσβαση σε λογοτεχνικές συντροφιές που έγραψαν ιστορία θα ήταν σήμερα στη χορεία των ποιητών διεθνούς εμβέλειας. Όταν κάποτε θα ασχοληθούν οι ειδικοί, όπως του αξίζει, με το έργο του, θα μας δικαιώσουν. Σ’ αυτή την πόλη πόσοι και πόσοι πέρασαν κι άφησαν το όνομά τους με χρυσά γράμματα. Κι όμως κανένας δεν τους θυμάται. Έτσι και τον Κωστή. Αυτόν τον περήφανο μονιά της Λαμπινής. Στίχος υποδειγματικός Ευτύχησα πραγματικά να … Συνέχεια

Τα βιβλία του μεγάλου λόγιου Σπύρου Λίτινα, δεν είναι πολύτιμα μόνο για το λογοτεχνικό τους περιεχόμενο και τις μοναδικές μεταφράσεις ποίησης μεγάλων ξένων ποιητών, αλλά και για την προβολή μορφών της πόλης, που ελάχιστοι θυμούνται πια. Αυτές οι μορφές σου δίνουν δύναμη όταν σε απογοητεύει το παρόν και γυρνάς αθέλητα στο παρελθόν για να καταλάβεις αν όσα ζητάς, να τρέφουν τις μέρες σου, είναι δονκιχωτικές προσδοκίες παρωχημένων εποχών. Μόνο όταν φτάνουμε σε μορφές όπως ο Γεώργιος Ε. Γεωρβασάκης, παίρνουμε ανάσα, … Συνέχεια

Έλεγα πάντοτε ότι για να μάθει κάθε νέος το Ρέθυμνο, θα πρέπει ν’ αρχίσει από τα ποιήματα του Γιώργη Καλομενόπουλου και μετά να συνεχίσει με τα δημοσιεύματα του Μιχαήλ Μύρωνος Παπαδάκι. Αν ήξεραν μάλιστα οι Ρεθεμνιώτες πόσα οφείλουν στον Καλομενόπουλο που επάξια χαρακτηρίζεται ως βάρδος του Ρεθύμνου θα έπρεπε να του στήσουν άγαλμα σε κεντρικό σημείο. Γιατί αυτός ο σεμνός και απλός άνθρωπος δεν άφησε ιστορική, κοινωνική στιγμή του τόπου, να μην την τραγουδήσει με τον υπέροχο άψογο στίχο του. … Συνέχεια

της Εύας Λαδιά Από τους πιο συμπαθείς αποδήμους που υποδεχόμασταν κάθε καλοκαίρι στα γραφεία μας ήταν κι ένας χαριτωμένος κύριος, με ροδαλό πρόσωπο και μοναδική ευγένεια. Μιλούσε και σε καθήλωνε, ενώ μπορούσε άμεσα να σου δώσει μια απάντηση σε κάθε σου απορία γύρω από την τοπική ιστορία. Ήταν ο Μιχαήλ Μύρωνος Παπαδάκις, επίτιμος δικηγόρος και πολυγραφότατος συγγραφέας. Ίσως να διασκέδαζε με το γεμάτο θαυμασμό ύφος μου κάθε φορά που μου ανέπτυσσε κάποιο ιστορικό θέμα και με τιμούσε βαθύτατα με την … Συνέχεια

Είχα την ευτυχία να συναντήσω σπουδαίους ανθρώπους στην πόλη αυτή Με κάποιους από αυτούς δημιουργήθηκε σιγά σιγά και μια βαθειά φιλία Ανάμεσά τους φίλος ακριβός και ο Νίκος Νιουράκης Η επικοινωνία μας ήταν κάτι το μοναδικό γιατί διέθετε σεβαστή περιουσία γνώσεων Αλλά αυτό που με γοήτευε κυρίως σ’ αυτόν ήταν η αντίληψη μιας οικουμενικής εθνότητας που εκείνα τα χρόνια ήταν κάτι αδιανόητο . Νωπές ακόμα οι μνήμες από τις περιπέτειες του λαού μας υπερίσχυε το αίσθημα της πατριδολατρίας. Ήταν δάσκαλος … Συνέχεια

Έβλεπα καμιά φορά στην εφημερίδα να έρχεται ένας λιπόσαρκος , σεβάσμιος γέροντας με μια διαπεραστική ματιά Θέματα του τοπικού ΚΚΕ συνήθως ήταν η αφορμή. Κοφτός ο λόγος του ,αλλά ευγενικός. Αν ήταν στα «κέφια» του κι αστειευόταν , και πάλι διατηρούσε το μεγαλείο της έκφρασης που ωρίμασε κάτω από τραυματικές συνθήκες. Έτσι όταν άφηνε την ανακοίνωση κι έφευγε έμενα να τον κοιτάζω με κάποιο δέος, γιατί είχε κάτι από την αύρα ήρωα μάρτυρα να σε καθηλώνει. Εκείνη την εποχή διάβαζα … Συνέχεια