ΚΑΤΟΧΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Είναι γεμάτος αγκάθια ο δρόμος που οδηγεί στα μονοπάτια της Αντίστασης. Οι πηγές γεμάτες στοιχεία έγκριτων ιστορικών σε καθηλώνουν με τον πλούτο και τις γλαφυρές περιγραφές. Μετράς ανάστημα γιγάντων στην καρδιά και στην πίστη τους στα ιδεώδη της φυλής. Και τι σημασία έχει αν ήταν εθνικόφρονες, κομμουνιστές ή σοσιαλιστές; Ο ηρωισμός δεν έχει χρώμα ούτε και ιδεολογία. Η Αντίσταση δεν ήταν υπόθεση διακρατικής συνεργασίας. Ήταν και παραμένει ζήτημα ζωής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ένας αγνός αγωνιστής Στη χορεία των μεγάλων ηρώων … Συνέχεια

Έναν ακόμα ήρωα μας σκιαγραφεί ο Νίκος Περακάκης και αξίζει να τον συμπεριλάβουμε στο αφιέρωμά μας Πρόκειται για τον Μπάμπη Σ. Λεωνιδάκη. Γεννήθηκε στα 1915 στο Μούντρος Ρεθέμνους από φτωχούς γονείς με μεγάλη οικογένεια. Με χίλιες στερήσεις τέλειωσε το Γυμνάσιο και στη συνέχεια, χάρις στο ενδιαφέρον και τη βοήθεια των συγγενών του, κατάφερε να σπουδάσει στην Ανωτάτη Εμπορική. Στις παραμονές του πολέμου υπηρετούσε στην ΑΤΕ και με την κήρυξη του πολέμου βρέθηκε στο Μέτωπο της Αλβανίας. Πολέμησε σαν έφεδρος αξιωματικός … Συνέχεια

Θυμάμαι κάποτε που είχα κάνει αναφορά στον Γιώργη Βασσάλο, έναν από τους ιδρυτές του Εργατικού Κέντρου Ρεθύμνου και του Σωματείου Οδηγών, με πόση συγκίνηση μού μίλησε ο γαμπρός του Μάρκος Παπαδάκης, για την ικανοποίηση που θα αισθανόταν ο ήρωας αυτός της ζωής, στη σκέψη ότι κάποιοι τον θυμούνται. Δεν πρόλαβε βέβαια να διαβάσει το αφιέρωμα ούτε κι άλλα που ακολούθησαν πάνω στην αναφορά μου. Μακάρι ν’ ακολουθήσουν κι άλλα. Κι ας μην αναφέρεται εκείνος που ασχολήθηκε πρώτος με το θέμα. … Συνέχεια

Μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι εκείνος ο πάντα χαμογελαστός άνθρωπος, που δεν άφηνε να αδειάσει ποτήρι και πιάτο όταν σε φιλοξενούσε στο σπιτικό του στην Κοξαρέ και δάκρυζε όταν μιλούσε για τον αδελφό του Γιάννη, ήταν ο περίφημος καπετάνιος του ΕΛΑΣ Αλέκος Μαθιουδάκης. Αργά, πολύ αργά, έμαθα για τη δράση του. Στον Πρινέ Μυλοποτάμου άκουσα πρώτη φορά για πολλά ανδραγαθήματά του και περισσότερα διάβασα σε βιβλία. Αλλά ακόμα να καταλάβω πως χωρούσε τόση σεμνότητα σε μια τόσο ατρόμητη και … Συνέχεια

Τον είχα κατατάξει στην κατηγορία των στοργικών πατεράδων, που θέλουν, αφού διαθέτουν χρόνο, να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Έτσι βρισκόμουν τακτικά με το Χρόνη Παπαδάκη, μέχρι και το 1975, επειδή υπήρχε μια καλή συνεργασία με το γιο του Μπάμπη, συνεκδότη τότε του περιοδικού «Κρήτη». Με κάθε τρόπο λοιπόν διευκόλυνε τη μεταφορά κειμένων ο μπάρμπα Χρόνης, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν FAX και ηλεκτρονικά ταχυδρομεία για να προλάβει ένα δημοσιογραφικό κείμενο το τυπογραφείο. Και μέχρι να ετοιμάσω και τις φωτογραφίες, … Συνέχεια

Είναι πραγματικότητα ότι τα βιώματα που συναντήσανε οι ηλικιωμένοι την Κατοχή δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Προτιμούν να μην έρχονται στη σκέψη τους αλλά συχνά τα συναντούν το ένα μετά το άλλο εκεί που τα ζήσανε και είναι αδύνατον να διαγραφούν από αυτήν. Αυτή τη φορά η μικρή μας παρέα αποφάσισε να πραγματοποιήσουμε ένα περίπατο προς τους πρόποδες του Βρύσινα με το αυτοκίνητο. Αφού περάσαμε το Ρουσσοσπίτι μετά από λίγο φθάσαμε και σταματήσαμε στο χωριό του φίλου μας Γιάννη Τ. στα … Συνέχεια

Έχουν περάσει 72 χρόνια χωρίς να έχει αναφερθεί από κανέναν, αλλά και να μην γνωρίζει κανείς από τους νεότερους πως στους πρόποδες του Βρύσινα υπήρχε και υπάρχει ακόμα μια σπηλιά, που την Κατοχή φιλοξένησε οικογένειες από τα χωριά Καπεδιανά και Μύλοι, όταν το 1941 κηρύχθηκε ο Γερμανικός πόλεμος εναντίον της χώρας μας. Σήμερα εντελώς ξαφνικά πήγε η σκέψη μου στους πρόποδες του Βρύσινα στη θέση μεταξύ Πλατύλαγγου και Κισσοχάρακα εκεί που είναι η σπηλιά. Θυμήθηκα που είχα την ηλικία των … Συνέχεια