Ο πατήρ Τιμόθεος κατά κόσμον Σταύρος Παναγιωτάκης, του Δημητρίου και της Ελένης, γεννήθηκε στο χωριό Πεζά του Νομού Ηρακλείου, στις 23 Ιουλίου 1964. Μαθήτευσε στο Δημοτικό σχολείο Πεζών και στο Μαλλιώτειο Γυμνάσιο και Λύκειο Μελλεσσών μεχρι την Α. Λυκείου. Ολοκλήρωσε τις δύο υπόλοιπες τάξεις του Λυκείου Μελεσσών μέχρι την Α’ Λυκείου. στο Ν. Λύκειο Ιερού Κοινού του Παναγιου Τάφου Ιεροσολύμων απ’οπου έλαβε το απολυτήριο το 1982.
Στη συνέχεια φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου λαμβάνοντας το πτυχίο του.
- Το ίδιο έτος εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης λαμβάνοντας το πτυχίο το 1990. Στη ίδια Σχολή παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές λαμβάνοντας δίπλωμα εξειδίκευσης (Master)στον τομέα της εκκλησιαστικής ιστορίας, χριστιανικής γραμματείας, αρχαιολογίας και τέχνης το ετος 1999.
Το 1995 έλαβε το πτυχίο του παιδαγωγικού τμήματος Δημοτικής εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Στο ίδιο τμήμα έκανε διετή μετεκπαίδευση λαμβάνοντας το 2010 το
Δίπλωμα στις επιστήμες της Αγωγής.
Στις 6 Δεκεμβρίου 1985 κατετάγη στον Ελληνικό Στρατό, όπου υπηρέτησε ως έφεδρος
εφεδρος αξιωματικός μέχρι τον Απρίλιο του 1988.
Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, 1988, διορίστηκε ως δάσκαλος στην Κεφαλλονιά, διδάσκοντας από τότε σε διάφορα σχολεία την Εκπαίδευση επί 34 έτη μέχρι την 31η Αυγούστου 2022
οπότε και απελυθη. Στο δημοτικό Σχολείο του χωριού μας υπηρέτησε για 20 χρόνια, από το Σεμπτέμβριο του 2003 εως τον Αύγουστο του 2022.
Στις 2 Αυγούστου του 1997 εγινε μοναχός στην Ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου Ατάλης- Μπαλή, λαμβάνοντας το όνομα Τιμόθεος. Στις 10 του ίδιου μήνα χειροτονήθηκε διάκονος στην Ιερα Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Χαλεβή από τον Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κύριο Ανθιμο τον οποίο υπηρέτησε τριετία από τη θέση του Αρχιδιακόνου.
Το ίδιο έτος, 1997 με τη άδεια και ευλογία του ίδιου Αχιερέως ανέλαβε το συντονισμό των εργασίων της αναστηλώσεως της εριπομένης Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Τιμίου Σταυρού Βωσάκου.
Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2000 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στο Καθολικό της Ιεράς Μονής
Βωσάκου και το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ρεθύμνς και Αυλοποτάμου κύριο Ανθιμο
ενώ την ίδια μέρα λεαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου από τον Σεβασμιώτατο
Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κύριο Ανθιμο, διορίστηκε Ηγούμενος της ΙεράςΜονής Βωσάκου την οποία διακονεί από τη θέση αυτή μέχρι σήμερα.
Μετά την αποχώρησή του από την Εκπαίδευση ο πατήρ Τιμόθεος μετά από κατατακτήριες εξετάσεις εισήχθη στο τμήμα ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης,
παρακολουθώντας σπουδές στον τομέα της Αρχαιολογίας.
Η Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Βωσάκου: Ένα πολύτιμο κόσμημα στον μέσα Μυλοπόταμο
Από Δε γνωρίζω πολλά στοιχεία από την ιστορία της Ι. Μονής του Τιμίου Σταυρού Βωσάκου, η οποία πρέπει να ιδρύθηκε στα χρόνια της πρώιμης Βενετοκρατίας. Ωστόσο, γνωρίζω, ότι διατηρήθηκε και μετά την σταδιακή κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους μεταξύ των ετών (1645-1669). Την περίοδο μάλιστα αυτή ήταν το ισχυρότερο μοναστήρι στην περιοχή του Μέσα Μυλοποτάμου, αφού σε αυτό προσαρτήθηκαν ως μετόχια τα κτήματα των καταστρεμμένων μοναστηριών των Αγίων Πατέρων στα Καλά Χωράφια Σισών, της Μονής του Σωτήρα Χριστού Χαλέπας και της Μονής της Αγίας Κυριακής Γαράζου. Μάλιστα στο Οθωμανικό Κτηματολόγιο του Ρεθύμνου (ΤΤ 822) που ακολούθησε κατά το επόμενο έτος καταγράφεται ως το τρίτο πλουσιότερο μοναστήρι στο (λιβά) νομό Ρεθύμνης, όπως προκύπτει από τα περιουσιακά του στοιχεία (κτήματα, ελιές, αμπέλια, μποστάνια) και πληρώνει ετήσιο φόρο 10.500 άσπρα, δηλαδή κάποια μονάδα ασημένιου νομίσματος. Αναφέρεται μάλιστα το ονοματεπώνυμο του ηγουμένου τότε, που ήταν ο Άνθιμος Απλαδάς, αλλά και των μοναχών Νεκταρίου Ρασούλη, Ιάκωβου Σκουλούδη, Γεράσιμου Φακιδάρη και Γεράσιμου Cuyano (;).
Το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε στο τέλος του προπερασμένου ή στις αρχές του περασμένου αιώνα κι έκτοτε αφέθηκε απροστάτευτο στη φθορά του χρόνου και της ανθρώπινης αυθαιρεσίας, όπως δυστυχώς συμβαίνει παντού. Ο μακαρίτης Βαγγέλης Κιαγιαδάκης μου διηγήθηκε, ότι εργάστηκαν εκεί, μαζί με αρκετούς άλλους εθελοντές, πολλές ημέρες στο αρχικό στάδιο της ανάδειξής του, προκειμένου να το καθαρίσουν και να απομακρύνουν τις κοπριές που είχαν εναποθέσει τα ζώα (αίγες και πρόβατα),που εύρισκαν καταφύγιο χειμώνα- καλοκαίρι στο μοναστηριακό συγκρότημα.
Ωστόσο, τα μνημεία αυτού του είδους (βυζαντινά – μεταβυζαντινά) δεν παρουσιάζουν μόνο θρησκευτικό ενδιαφέρον. Δεν απευθύνονται μόνο στους θρησκευόμενους! Είναι μνημεία τα οποία συντηρούν ζωντανό και διαιωνίζουν μέχρι σήμερα ένα ολόκληρο κόσμο, ένα ολόκληρο πολιτισμό, ο οποίος δεν έχει πεθάνει! Επιπλέον, σε πολλά από αυτά παίχτηκαν αρκετά επεισόδια και από την πολυκύμαντη ιστορία του Έθνους μας και του Νησιού μας και ως εκ τούτου είναι χώροι με θρησκευτικό, ιστορικό, αρχιτεκτονικό, πολιτιστικό, ανθρωπιστικό και πνευματικό περιεχόμενο και ο επισκέπτης πρέπει να τα βλέπει και να τα αντιλαμβάνεται όπως ήταν κατά την αρχική τους κατασκευή ή τουλάχιστον στα χρόνια της δράσης τους. Έτσι μόνο μεγιστοποιείται η αξία τους! Να αποκομίζει δηλαδή μια αυθεντική εικόνα όσο πιο γνήσια και πιστή γίνεται στην πραγματικότητα και όχι να τα βλέπει σαν μία σύγχρονη κατασκευή, όπως έχουν μετατραπεί -δυστυχώς κακοποιηθεί- κάποια άλλα μνημεία παρόμοιας θρησκευτικής και ιστορικής αξίας στο νομό μας. Το Μοναστήρι στο Βώσακο, που περιβάλλεται από ένα καταπληκτικό μοναστηριακό συγκρότημα, έχει αναπαλαιωθεί με υποδειγματικό τρόπο. Προφανώς, υπήρξε περί τούτου συνεργασία και σύμπλευση απόψεων αφ’ ενός της αρμόδιας αρχαιολογικής υπηρεσίας και αφ’ ετέρου του νεότερου Ηγουμένου και ανακαινιστή της ιστορικής αυτής Μονής π. Τιμοθέου Παναγιωτάκη και το αποτέλεσμα -προς τιμήν και των δύο- είναι όχι μόνο εντυπωσιακό αλλά καταπληκτικό! Το παράδειγμα της αναπαλαίωσης του μοναστηριακού συγκροτήματος στο Βώσακο πρέπει να αποτελέσει υπόδειγμα προς μίμηση. Εκεί έγινε αναπαλαίωση, όχι ανακαίνιση, που είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα!
Εκτός, όμως, από τις πολύχρονες και πολυδάπανες κτιριολογικές εργασίες, το μοναστήρι στο Βώσακο εξελίσσεται στη σημερινή του ζώσα πραγματικότητα και ως ένα από τα πιο αξιόλογα καθιδρύματα του είδους με αυξανόμενη πνευματική δραστηριότητα, όπως πρέπει να είναι ο κύριος προορισμός των χώρων αυτών στη σύγχρονη κοινωνία. Είναι ενδεικτικό ότι, στο φιλόξενο χώρο της Μονής Βωσάκου έκλεισε την π. Κυριακή 26 Οκτωβρίου το τριήμερο 3ο Συνέδριο Βιοηθικής του Οικουμενικού Πατριαρχείου με θέμα την «Ευθανασία»! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό!
Τέλος, οι δραστηριότητες αυτές (το αυστηρό μοναστικό πρόγραμμα ακολουθιών, η πνευματική του ακτινοβολία και η κτιριολογική του μεγαλοπρέπεια) σε συνδυασμό με το ιδιαίτερου φυσικού κάλλους περιβάλλον που το περιστοιχίζει, το αναβιβάζουν ως ένα ακριβό κόσμημα για την περιοχή του Μέσα Μυλοποτάμου, τη Μητρόπολη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και την Εκκλησία της Κρήτης ευρύτερα!