Γιάννης Σιγανός

Στα σαράντα

Μίλησε ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗΣ

Ανάξιος(αυτός που δεν μπορεί μεσ’ το σεισμό… στο χαλασμό… κάστρο τη γνώμη του να
χτίσει και καρτερεί να ιδεί και σιγοτρέμει του η ψυχή σαν κυπαρίσσι…
Αυτό το παρόν της παρουσίας σας με το παρόν της παρουσίας μας της ΠΕΑΕΑ σε
τούτο δω τον ιερό χώρο -στο παρόν της απουσίας στα 40ημερα της μνήμης του θανάτου
του τιμώμενου συγχωριανού σας, του αξέχαστο συνανθρώπου μας, του φίλου μας και του
συναγωνιστή μας Γιάννη Σιγανού είναι μια τιμητική θύμηση της προσωπικότητάς του.
(Ιστορική μεγάλη οικογένεια των Σιγανών από τις Λαμπιώτες) είναι ελάχιστο χρέος μας της
προσφορά του (ευεργέτης – δωρητής σπιτιού του για γραφεία του ΕΑΜ μετά την
απελευθέρωση). Είναι μια συναγωνιστική θεώρηση στα καθημερινά προκλητικά μηνύματα
– νεφελώματα του καιρού μας.
Στην ομορφιά της ανθρωπιάς… η ανθρωπιά του συν. Γιάννη ήταν η ομορφιά της
ζωής του.
Την ομορφιά της ζωής του – αυτή την ομορφιά της Ανθρωπιάς της Οικογένειάς του
(πατέρας, παππούς, παιδιά και εγγόνια) την ομορφιά της ανθρωπιάς της αντιστασιακής του
συμμετοχή στο ΕΑΜ την κράτησε όρθιος ασυμβίβαστος, ατσαλένιος, που δε λύγισε, μήτε
πίστεψε, μήτε υποτάχτηκε, μήτε υπέστειλε τη σημαία του εθνικού Απελευθερωτικού
αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ήταν ένας θαρραλέος και συνεπής αγωνιστής δοσμένος για τον
αγώνα και το λαό, και όσο συνεπέστερα έδινε ο συν. Γιάννης το αγωνιστικό του παρόν,
τόσο πιο βιαιότερες γινότανε οι εναντίον του διώξεις. Όρθιος στους ορατούς συναγωνιστές
του σαν τους ανεμόδαρτους άγριους αγωνιστικούς καιρούς μας, από την αντιφασιστική
οργή, απ’ την ΕΑΜίτικη και ελασίτικη αντάρτικη φλόγα σε κάθε τυραννία ξένη και ντόπια,
στα πέτρινα χρόνια της χιτλερο-φασιστικής μπότας και στις μετέπειτα περιπέτειες του λαού
μας. Πάντα του ορθοστατών και ορθοβαδίζων ως έσχατόν γήρας μας είπε του στερνού του
παρόν.
Στάθηκε καταξιωμένος αγωνιστής στη συνείδηση των συναγωνιστών του:
επώνυμων και ανωνύμων στα Αμαριώτικα γύρω χωριά και που έζησε και
συμπαραστεκότανε και βοηθούσε τους ξεκληρισμένους, τους χαροκαμένους, τους
καταδικασμένους και παράνομους τότες τους οργισμένους καιρούς του κοινωνικού
ξεπεσμού, του εθνικού εξεφτελισμού, της προσωπικής ταπείνωσης της ανθρώπινης
οντότητας.
Γιατί συλλογιότανε περισσότερο με την καρδιά παρά με το νου. Και μένει και την
πληγωμένη καρδιά του μπροστάρισα και συνοδηγό του αναζητούσε μέσα στη θολούρα των
κοινωνικών ρευμάτων και των ιδεών κάποιον ανοιχτό δρόμο -ένα ξέφωτο αισιοδοξίας- για
ανθρωπινότερες μέρες του αύριο που δεν τελειώνει ποτέ.
Θα τον θυμόμαστε επιζώντες και νέοι συναγωνιστές του από την καθαρότητα της
σκέψης του από την ακούραστη δραστηριότητα του από την ακλόνητη πίστη του για την
πραγμάτωση και δικαίωση των αγώνων του για την αποκατάσταση ηθική, υλική των

συναγωνιστών του. Για ν’ αλλάξει η ταυτότητα του ανθρώπου. Για να ‘ναι ο άνθρωπος,
άνθρωπος, αδελφός στο συνάνθρωπό του -με δύο πόδια- κι όχι λυκάνθρωπος με 4 πόδια.
Υπενθυμίζω τα λόγια του συν. Γιάννη που ‘πε σε επιζώντα βετεράνο συναγωνιστή
του. «Με την ένταξή μου και τους αγώνες μου στο ΕΑΜ βρήκα το νόημα της ζωής».
Ήταν άξιος, πανάξιος μαχητής της λευτεριάς, της εθνικής ανεξαρτησίας, της
κοινωνικής προκοπής, της ειρήνης.
Το επιβεβαιώνει το παρόν μας της ΠΕΑΕΑ στα 40μερα του μνημόσυνου του, αλλά
και ο προφητικός λόγος του ποιητής μας, οδηγητή του τέκνου της ανάγκης κι ώριμου
τέκνου της οργής Κ. Βάρναλη.
«Κι ανεβάζουμε όσο πάει πιο ψηλά κάθε φορά
Την ανθρώπινη αξία μ’ ολοφώτεινα φτερά».