ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΕΤΟΥΔΑΚΗ
Είναι αληθές ότι αι συνέπειαι της οικονομικής θεμελιώσεως η οποία έλαβε χώραν κατά την
χρονικήν περίοδον 1950 και εντεύθεν, ήρχισαν να εμφανίζονται με τέτοιο ρυθμόν ώστε να προκαλούν και
ανησυχίαν και αναστάτωσιν. Αναστάτωσιν η οποία ουδόλως δύναται να δικαιολογηθή επί οργανικών της
οικονομίας αδυναμιών ή μη μόνον αυτής ως την ψυχολογικήν ανετιμότητα της κοινής γνώμης να δεχθή
την ασυνήθιστην διά εαυτήν οικονομικήν ταχύτητα την οποίαν δημιουργεί ο από πρότιπος
εφαρμοζόμενος ελεγχόμενος πληθωρισμός. Η επιτάχυνσις της οικονομικής δραστηριότητος και η με
αυξάνουσα ταχύτητα κυκλοφορία των αγαθών κάθε άλλο παρά οικονομικήν κρίσιν προδικάζουν.
Αντιθέτως μάλιστα αποδεικνύουν την οικονομικήν ευρρωστίαν και την άνοδον της ελληνικής κοινωνίας
εις επίπεδα Ευρωπαϊκά.
Το ξεπέρασμα του επιπέδου της υποαναπτύξεως και την είσοδον της ελληνικής οικονομίας εις την
χορείαν των ανεπτυγμένων τοιούτων ύστερον από σκληρές και επιμόχθες προσπάθειες του ελληνικού
Λαού. Ο ελεγχόμενος πληθωρισμός ηνάγκασεν την οικονομίαν να κινηθή με γοργόν ρυθμόν. Ηύξήθη η
αγοραστική δύναμις της βάσεως η οποία είχε ως συνέπειαν τον εξαναγκασμόν της ραθύμου ελληνικής
βιομηχανίας να αφυπνισθή κα ινα προσαρμοσθή εις τας νέας απαιτήσεις της ζητήσεως τόσον σε ποιότητα
όσο και σε ποσότητα.
Διευρύνθησαν οι φορείς της παραγωγικής διαδικασίας και ανήλθε αύτη σε διεθνή ανταγωνιστικά
επίπεδα. Εσμικρήνθη, όχι βεβαίως όσον θα έπρεπε, η ανισότης, εις την διανομήν του εθνικού
εισοδήματος, και παρά τας αντιρρήσεις και τας φωνασκίας, ηυξήθη το γενικό βιοτικό επίπεδον του Λαού.
Η διαπίστωσις αύτη η οποία προδικάζει έτι περισσοτέραν οικονομική δραστηριότητα και ως εκ τούτου
περαιτέρω άνοδον του βιοτικού επιπέδου πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχθή από πάσαν πολιτικήν και
κομματικήν εμπάθειαν. Η οικονομία πρέπει να μείνη μακράν του κομματικού ανταγωνισμού διότι αύτη
αποτελεί την εθνικήν και κοινωνικήν μας υπόστασιν και η οποία τρέφει με τας αυτάς συνεπείας και τους
φίλους και τους αντιπάλους. Και θα πρέπη να χαρακτηρισθή ως εγκληματικόν το γεγονός ότι γίνεται
προσπάθεια να εμπλέξουν την οικονομικήν μας υπόστασιν εις τας κομματικάς των διενέξεις και να
καταντήσουν τοιουτοτρόπως τρωτήν την οικονομίαν μας προκαλώντας με γνωστά κερδοφόρα
τεχνάσματα τον οικονομικόν πανικόν θεμελειώνοντες ούτω την οικονομικήν μας καταστροφήν.
Διότι ναι μεν αι πολιτικαί κρίσεις αναμφισβήτητως έχουσιν δυσμενείς επιπτώσεις και επί της
οικονομίας, πλην όμως η οικονομία λόγω ακριβώς των συχνών κρίσεων «παθαίνει οικονομικήν ανοσίαν»
η οποία και την προφυλλάσσει έναντι των πολιτικών κινδύνων. Ούτω σήμερον σε διεθνή κλίματα αι
εθνικαί οικονομίαι ΑΥΤΑΣΦΑΛΙΖΟΝΤΑΙ. Αλλά δυστυχώς όμως στις χαμηλού επιπέδου χώρες, τις
πολιτικές κρίσεις εκμεταλλεύονται ταπεινοί και κατάπτυστοι κερδοσκόποι, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την
δυσπιστίαν και την αμάθειαν του Λαού διά να πλουτίζουν με τα οικονομικά των τεχνάσματα, τα οποία και
αναστάτωσιν προκαλούν και κινδύνους επιφυλάσσουν διά την όλην οκονομικήν εθνικήν ισορροπίαν. Διά
τούτο καλείται ο Λαός να περιφρουρήση την οικονομικήν του υπόστασιν, απομακρύνων με την συνετήν
στάσιν του, τους κινδύνους τους οποίους δημιουργούν εκείνοι οι οποίοι ασφαλώς επιθυμούν την
καταστροφήν του Λαού μας. Αλλά δυστυχώς οι κίνδυνοι δεν προέρχονται μόνο από τους κερδοσκόπους,
αλλά και από εκείνους οι οποίοι γίνονται σύνεργοι των πρώτων διά της προσπαθείας των να εμπλέξουν
την οικονομίαν μας εις τας κομματικάς και πολιτικάς διενέξεις. Το γεγονός τούτο το οποίον και είναι
γνωστό, στον ελληνικό Λαόν ο οποίος αποτελεί τον μοναδικόν φορέα και φύλακα της οικονομικής του
υποστάσεως, αποτελεί και το στοιχείον κρίσεως της πολιτικής μας αδυναμίας να συλλάβωμεν με
συνέπειαν τους κινδύνους τους οποίους οι ίδιοι επιφυλάσσομεν εις εαυτούς και εις το έθνος. Πιστεύω
όμως ότι παρά τας δυσκολίας τας οποίας ο ελληνικός Λαός διέρχεται και παρά τας προσπαθείας
διαβρώσεώς του, θα σταθή ούτως στο ύψος των περιστάσεων και θα αντιμετωπίση με θάρρος και
συνέπειαν τας νέας προσπαθείας καταστροφής του.
Θέτω υπεράνω κομματικών και πολιτικών διενέξεων, την οικονομικήν και εθνικήν του ενότητα, διά
το καλό του εαυτού του και διά το μέλλον των παιδιών του.
ΔΗΜ. ΑΕΤΟΥΔΑΚΗΣ
ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ 1965