Διατί πρέπει να εορτάζεται επισημότερον και να ορισθή ως επέτειος της Εθνικής Αντιστάσεως
Η μάχη της Κρήτης υπήρξεν η πρώτη πραγματική μάχη την οποίαν έδωσαν οι Γερμανοί κατά
τον Β’ Παγκόσμιον Πόλεμον.
Αυτό προκύπτει εκ της προαναφερθείσης καταθέσεως του Σιουντέντ, η οποία είναι πολύ
αποκαλυπτική και συνιστά μέγαν ιστορικόν τίτλον διά την Ελλάδα και ιδιαιτέρως διά τον Κρητικόν λαόν,
εις τον οποίον οφείλεται κατά το πλείστον η ανατροπή των προθεσμιών του σχεδίου «ΕΡΜΗΣ» και όλων
των υπολογισμών του Ανωτάτου Στρατηγείου του Φύρερ περί ταχείας και ευκόλου νίκης εντός τριών
ημερών. Η Κρήτη έδωσεν εις τους Ναζιστά, το πρώτον ισχυρόν κτύπημα που εδέχθησαν κατά τον Β’
Παγκόσμιον Πόλεμον και απέδειξαν ότι δεν ήσαν ακαταμάχητοι όπως είχε δημιουργηθή η εντύπωσις εις
όλον τον κόσμον. Οι στρατοί της Γαλλίας, της Πολωνίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας και της Σερβίας,
αν και μεγαλύτερο και καλλίτερον ωργανωμένο και με αεροπορικήν υποστήριξιν δεν είχον κατωρθώσει
ό,τι κατόρθωσαν οι Άγγλοι και οι Κρήτες που εκτός του ελλιπούς οπλισμού εστερούντο παντελώς
αεροπορικής υποστηρίξεως.
Η μάχη της Κρήτης έδωσε πολύτιμον χρόνον εις τους συμμάχους και η εξόντωσις των
επιλεκτων Αλεξιπτωτιστών απεμάκρυνε τον άμεσον κίνδυνον ο οποίος απειλούσε την Μέσην Ανατολήν.
Ευθύς μετά την μάχην ο Τζώρτσιλ εδήλωσεν εις την Βουλήν των Κοινοτήτων με ανακούφισιν,
μεταξύ άλλων επιγραμματικώς.
«Απεκεφαλίσαμεν το τρομερόν τέρας!..», εις δε τα απομνημονεύματά του έγγραψεν:
Αι Νεοζηλανδικαί αι άλλαι Βρετανικαί, Αυτοκράτορ και Ελληνικαί δυνάμεις αι οποίαι έλαβον μέρος
εις τον συγκεχυμένον αποκαρδιωτικόν και μάταιον αγώνα διά την Κρήτην δύναται να λεχθή μετά
βεβαιότητος ότι έπαιξαν αποφασιστικόν ρόλον εις ένα συμβάν, το οποίον μας έφερε μακροχρόνιον
ανακούφισιν εις μίαν αποφασιστικήν στιγμήν…».
Βεβαίως όλα αυτά τα ελησμόνησαν οι σύμμαχοί μας -αι Κυβερνήσεις των κυρίως όχι οι λαοί- μετά
τον πόλεμον. Αυτοί όμως έχουν ίσως λόγους να μη θέλουν να τα ενθυμούνται σήμερον. Ημείς όμως
ποιους λόγους έχομεν να μην τους τα υπενθυμίζωμεν; Και υπάρχει καλλίτερι ευκαιρία διά την προβολήν
ενός από τους προσφάτους ενδοξωτέρους ιστορικούς μας τίτλους, όπως είναι η μάχη της Κρήτης, από ένα
επισημότερον εορτασμόν της επετείου της τόσον εις την Κρήτην όσο και εις τας Αθήνας; Και λέγοντες
επισημότερον δεν εννούμεν ότι πρέπει να δημιουργήσωμεν και άλλην εθνικήν επέτειον. Εννοούμεν ότι θα
πρέπει να γίνεται ο εορτασμός εκάστην πρώτην Κυριακήν μετά την 20ην Μαΐου και εις την Κρήτην και
εις τας Αθήνας. Εις την Κρήτην ενδείκνυται όπως ο εορτασμός γίνεται επισημότερος παρούσα της Α.Μ.
του Βασιλέως και του Πρωθυπουργού και να προσκαλούνται να συμμετάσχουν εις αυτόν και
αντιπροσωπείαι των Άλλων, Νεοζηλανδών, Αυστραλών – άλλών χωρών της Βρετανικής Κοινοπολιτείας –
οι οποίοι επολέμησαν τόσον γενναίως. Ο Πρωθυπουργός μας εξ άλλου την παραμονήν των επισήμων
εορτασμών εις Κρήτην και Αθήνας θα ηδύνατο διά τηλεγραφήματός του προς τους Πρωθυπουργούς των
χωρών της Βρεττανικής Κοινοπολιτείας να τους υπενθυμίζει ότι η Ελλάς εορτάζει και τιμά όλους τους
αγωνισθέντας εις την αποφασιστικήν διά την τύχην της Μέσης Ανατολής μάχην και ότι η Ελλάς ήτο τότε
η μόνη χώρα η οποία αντιμετώπιζε μαζί των τον Άξονα. Και όπως η Ελλάς τους συμπαρεστάθη κατά τον
πόλεμον ελπίζει ότι τελικώς και εκείνοι θα συμπαρίστανται εις δίκαια αιτήματά της κατά τον καιρόν της
ειρήνης. Αι οργανώσεις, εξ άλλου των εφέδρων πολεμιστών μας, εφέδρων αξιωματικών κ.λπ. θα ήτο
σκόπιμον να αποστέλλουν, εις τας αντιστοίχους οργανώσεις των προαναφερθεισών χωρών παρόμοια
τηλεγραφήματα. Έτσι θα εδίδαμεν ευκαιρία να μας ενθυμούνται και θα εκάναμεν εθνικήν προπαγάνδαν,
το δε εθνικόν όφελος το οποίον θα προέκυπτεν δεν θα ήτο μικρόν. Ο εορτασμός εις τας Αθήνας θα έπρεπε
να γίνεται επιβλητικώτερος, το μνημόσυνον εις τον Μητροπολιτικόν ναόν επισημότερον και ο τύπος και
το ραδιόφωνον να ασχολήται με το θέμα καθ’ έκαστον έτος με άρθρα, σχόλια και περιγραφές από την
μάχην και συνεντεύξεις μετά των Κρητικών που έλαβον μέρος οι περισσότεροι των οποίων ευρίσκονται
ακόμη εν ζωή.
Ας μη ξεχνούμε δε ότι ο Ιάπων ανταποκριτής της εφημερίδας «Ήλιος» του Τόκιο, ο οποίος είχε
παρακολουθήση την μάχην είχε γράψει ότι πρέπει να παρασημορφωθούν δι’ ενός ειδικού παρασήμου
«του παρασήμου των ιπποτών της Κρήτης» όσοι επολέμησαν εις την τρομεράν και παράδοξον αυτήν
μάχην. Ούτε αυτό όμως δεν έγινε μέχρι σήμερον. Διότι απλούστατα δεν γνωρίζομεν εμείς οι Έλληνες
πότε, πως και με ποια μέσα να κάνωμεν εθνικήν προπαγάνδαν».
Ο Κρητικός λαός είναι ο πρώτος λαός ο οποίος ήρχισεν ένοπλον αγώνα αντιστάσεως κατά του άξονα
εις την Ευρώπην. Η αντίστασις ήρχησε κατά την μάχην. Οι Επιδρομείς ευρέθησαν προ εκπλήξεως η
οποία μετετράπη εις οργήν και τους ώρμησεν εις απάνθρωπα αντίποινα κατά του πληθυσμού. Μέχρι τότε
ούτε ωργανωμένοι στρατοί δεν ετόλμουν να τους αντιμετωπίσουν. Ουδέποτε εφαντάζοντο ότι ο Κρητικός
λαός θα τολμήσει να αντισταθή. Επίστευαν μάλιστα το αντίθετο.
«Το ανώτατον Γερμανικόν Στρατηγείον -γράφει εις το βιβλίον «ΚΡΗΤΗ» το οποίον αποτελεί την
επίσημον εξιστόρησιν της μάχης από Νεοζηλανδικής πλευράς, ο ιστορικός D.M. Ντάβιν – με μίαν
χαρακτηριστικήν κακήν εκτίμησιν των ηθικών δυνάμεων, απέκλινε να πιστεύη ότι οι Κρητικοί είτε
διέκειντο συμπαθώς, προς τον άξονα είτε διά να επιτύχουν καλλιτέρους όρους θα έμεναν τουλάχιστον
ουδέτεροι. Αλλά η στάσις των Κρητικών όπως επρόκειτο να αποκαλυφθή, θα πρέπει να ήρθε εις τον
εχθρόν ως κάτι το ανεπάντεχο».
Ο γνωστός εξ άλλου, από την απαγωγή του γερμανού στρατηγού Κράιπε κατά την Κατοχή, Άγγλος
ταγματάρχης, συγγραφεύς και φιλέλλην Πάτρικ Λη – Φέρμορ, έγραψε εις τον πρόλογο της Αγγλικής
εκδόσεως, του βιβλίου του Γ. Ψυχουντάκη «Ο Κρητικός Αγγελιοφόρος» τα εξής:
«Ήταν μια τρομερή σύγκρουσις των τελευταίων φονικών όπλων και πολεμικών εφαρμογών. Περί
τους 6.000 εφονεύθησαν και από τα δύο μέρη, οι δε βαρέως τραυματίαι ανήλθον εις 4.000. Από την
πρώτην δε στιγμήν εξεπλάγησαν και οι δύο αντίπαλοι από την παρουσίαν ηλικιωμένων Κρητών καθώς
και παιδιών και γυναικών ωπλισμένων με απηρχαιωμένα όπλα, τσεκούρια ή μαγκουρες, τα οποία όμως
επρόκειτο ταχέως και κατά την πυκνοτέραν φάσιν του πυρός της μάχης να αντικατασταθούν από
κυριευθέντα εχθρικά όπλα. Επολέμησαν με γενναιότητα, με το χαμόγελο εις τα χείλη και πλήρωσαν
ακριβά».
Το γεγονός της συμμετοχής των Κρητών εις την τιτανομαχίαν αυτήν κατά την οποίαν
εχρησιμοποήθησαν τα τελειώτερα πολεμικά μέσα καθ’ ον χρόνον η τρομερή Λουφιβάφφε κυριαρχούσε
εις τον αέρα με τα ακαταμάχητα ως τότε στούκας, δεν έχει το προηγούμενόν του εις την ιστορίαν. Διά
πρώτην φοράν παρατηρείται να εγείρεται ένας λαός με τοιαύτα μέσα διά να υπερασπίση την πατρίδα και
την ελευθερίαν.
ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 1965