Μόλις είχε πάρει ανάσα η Κρήτη, το 1899, όταν η Στελιανή Κασιμάτη έφερε στον κόσμο το μονάκριβο γιο της. Δύσκολοι όμως οι καιροί και για την οικογένεια αυτή που όταν ο Νίκος έγινε 4 χρόνων αναγκάστηκαν να μεταφερθούν από το Νευς Αμάρι στη Γέννα για καλύτερη ζωή. Όσο μεγάλωνε ο Νίκος αποκάλυπτε μια ανήσυχη φύση και μια έντονη προσωπικότητα που διψούσε τη γνώση. Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο στο Θρόνος και το Σχολαρχείο στο Μοναστηράκι. Αυτή η πληροφορία δεν λέει σίγουρα και πολλά πράγματα στη νέα γενιά. Εκείνα τα χρόνια όμως για να συνεχίζει το σχολείο ένα παιδί έπρεπε να διανύει καθημερινά πεζή την απόσταση μέχρι το χωριό που βρισκόταν το εκπαιδευτήριο, ντυμένο με τα φτωχά ρούχα του και το βουργιάλι στον ώμο με τα λιγοστά του βιβλία. Σε μια γωνιά της πάνινης τσάντας ήταν τυλιγμένο και το προσφάι του λίγο ψωμί και μερικές ελιές. Κάτω από τις συνθήκες αυτές τέλειωσε τις εγκύκλιες σπουδές του ο Νίκος.
Ένιωθε περήφανος για την καταγωγή του και όσο μεγάλωνε έδειχνε πόσο τον είχαν «ποτίσει» τα νάματα του πατριωτισμού που του έδιναν οι γονείς του.
Μόλις 14 χρόνων κι επειδή πίστευε ότι τίποτα δεν σου χαρίζεται στη ζωή αυτή, αν δεν αγωνιστείς, βρέθηκε στην Αθήνα με 25 δραχμές στη τσέπη και με φλογερό ζήλο να πετύχει. Πέντε χρόνια πέρασε μαρτυρικά με αδιάκοπη δουλειά σε λάντζα, πείνα και κακουχία σε μια αποθήκη που τον έβαζαν να κοιμηθεί μέσα στα ποντίκια και στη κακομοιριά. Τα ίδια και χειρότερα πέρασε και στο μπακάλικο που δούλεψε. Πάλευε όμως με πείσμα και ισχυρή θέληση. Το μόνο που ήθελε ήταν να συγκεντρώσει ένα ποσόν και να φύγει μακριά να βρει καλύτερη τύχη. Πρώτα όμως έκανε το καθήκον του στην πατρίδα.
Βρέθηκε κι αυτός στα 1919 ντυμένος στα χακί να προσκυνά τα άγια χώματα της Ιωνίας. Έζησε από κοντά το δράμα του Ελληνισμού και πάνω στη μάχη πήρε κι αυτός το τίμημα της γενναιότητάς του με το τραύμα που απέκτησε στο ύψωμα της Κουβαλίτσας στο Κοράκιοϊ στα 1921. Μόλις απολύθηκε στα 1924 έκανε το μεγάλο βήμα και βρέθηκε στην Μοζανβίκη, πορτογαλική αποικία στα νότια της Αφρικής.
Μέσα σε τέσσερα χρόνια, σε ηλικία 28 χρόνων, αυτός ο άγνωστος μεταξύ αγνώστων Αμαριώτης κατάφερε να επιβληθεί στην τοπική αγορά με το θάρρος, το πείσμα και τη σκληρή του δουλειά. Με την πειθώ του μπόρεσε να συνενώσει όλους τους παραγωγούς μπανάνας στο συνδικάτο των Αγροτών και να εκλεγεί Πρόεδρος.
Μόλις άρχισε να συγκεντρώνει μια αρκετά καλή περιουσία, παραμένοντας ανήσυχο πνεύμα, πάντα, στράφηκε στις επενδύσεις με σύνεση και προοπτική. Ξεκίνησε να επενδύει σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και σε αγορές ακινήτων και γης. Γρήγορα ανταμείφθηκαν οι κόποι του και η περιουσία του έφθασε σε ζηλευτά επίπεδα. Συνέχισε με την τροφοδοσία πλοίων που τον έκανε ακόμα πλουσιότερο και παράλληλα ίδρυσε μεγάλη αλευροβιομηχανία που τροφοδοτούσε ολόκληρη τη Μονζαβίκη με αλεύρι, μπισκότα, μακαρόνια και άλλα παρασκευάσματα ευρύτατης κατανάλωσης.
Δεν τον άφησε όμως ποτέ αδιάφορο το κοινωνικό γίγνεσθαι. Με την επιρροή που ασκούσε στην τοπική κοινωνία κατάφερε να οργανώσει σωματείο με τους Έλληνες της περιοχής και να προβάλλει τα ήθη και τα έθιμα της πατρίδας του. Μέσα από τον σύλλογο αυτό κατάφερε να προσφέρει ακόμα περισσότερα στον απόδημο ελληνισμό. Εκτός από μια Λέσχη που διευκόλυνε στη σύσφιξη των σχέσεων, δημιούργησε και εκπαιδευτήριο για τα Ελληνόπουλα. Κοντά στα άλλα έκτισε κι ένα περικαλλή ναό του Αγίου Νικολάου που του στοίχισε πάνω από 2.500.000 δραχμές. Με την εποπτεία του και τις δωρεές του η ελληνική παροικία ξεπέρασε σε φήμη τα όρια της Αφρικής. Και όπως ήταν φυσικό δεν πέρασε απαρατήρητη αυτή η προσφορά από το επίσημο ελληνικό κράτος. Από το 1950 και κάποιο διάστημα διετέλεσε διαπιστευμένος πρόξενος της χώρας μας στη Μονζαβίκη με σημαντική εθνική δράση.
Κι όλο αυτό το διάστημα δεν έπαυσε να ασχολείται με το Ρέθυμνο και τα χωριά του κάνοντας γενναιόδωρες πράξεις αγάπης και ενδιαφέροντος.
Τώρα πια ήθελε να είναι πιο κοντά στον τόπο του. Έτσι αγόρασε λιόφυτα στο χωριό του, έκτισε κι ένα άνετο σπίτι και κάθε καλοκαίρι παρατούσε τη χλιδή που ζούσε στην Αφρική και έκανε τις διακοπές του εκεί που γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Έτσι ένοιωθε ευτυχισμένος. Έμεινε στην ιστορία για τις μεγάλες του ευεργεσίες, αλλά ποιος τον θυμάται σήμερα. Ακόμα κι ο τόπος που τόσο ευεργετήθηκε.
Από τις μεγαλύτερες δωρεές του ήταν το διοικητήριο Αμαρίου Το έργο παραδόθηκε σε επίσημη τελετή στις 8 Ιανουαρίου 1970
Αναφέρει σχετικά η ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ
«Την 11 ην π.μ. χθες εις το Αμάρι κατά την διάρκειαν σεμνής αλλά λίαν συγκινητικής
τελετής ο μεγάλος Αμαριώτης δωρητής, ομογενής κ. Νικόλαος Κασιμάτης παρέδωσεν δια
του Νομάρχου Ρεθύμνης κ. Μπιτσάκη, εις το Κράτος το δαπάναις του ανεγερθέν κτίριον το
οποίον πρόκειται να στεγάση διαφόρους δημοσίας υπηρεσίας του Αμαρίου.
Εις την τελετήν των εγκαινίων του ωραίου οικοδομήματος παρέστησαν επίσης ο
εκπροσωπών τον Στρατιωτικόν Διοικητήν Ρεθύμνης Ταγματάρχης κ. Καναβάς, ο Δήμαρχος
κ. Αρχοντάκης, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Χαμαράκης, ο Υποδιοικητής της
Ανωτ. Δ/σεως Χωρ/κής Κρήτης Αντισ/ρχης κ. Γεώργ. Σταυρόπουλος, ο Διοικητής
Χωροφυλακής Ρεθύμνης κ. Συρογιάννης, ο Πρόεδρος και ο Δ/ντής της Ε.Γ.Σ. Ρεθύμνης κ.
Βασιλάκης και Παπαγιαννάκης, ο Διευθυντής του Υποκαταστήματος ΑΤΕ κ. Βασιλομανώλης
και πολλοί άλλοι επίσημοι ως και πλήθος κατοίκων του Αμαρίου και των πέριξ χωρίων.
Εν αρχή της τελετής εψάλη αγιασμός χοροστατούντος του Αρχιερατικού Επιτρόπου
της Μητροπόλεως Λάμπης και Σφακίων κ. Νικολάου Κουτσαυτάκη, μετά το πέρας του
οποίου ωμίλησεν ο Πρόεδρος της Κοινότητος κ. Καλομενόπουλος.
Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ κ. ΚΑΛΟΜΕΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΙδεσιμώτατοι, Κύριε Νομάρχα, Κύριε Στρατιωτικέ Διοικητά, Κύριε Δήμαρχε,
Κύριοι Προϊστάμενοι των Υπηρεσιών, Κύριε Κασιμάτη, Κυρίες και Κύριοι.
Από πολλών ετών το Ελληνικόν Έθνος υπέφερε, πολύ δε περισσότερον η ύπαιθρος
όπως και το χωριό τούτο.
Από της 21 ης Απριλίου ο μαρασμός μετετράπη εις οργασμόν και το εργοτάξιον
επεξετάθη και στον τόπον αυτό. Έγιναν και γίνονται συνεχώς έργα προς βελτίωσιν των
συνθηκών της ζωής.
Το σάλπισμα της Επαναστάσεως δια της κατασκευής έργων, ξεπέρασε τα όρια του
Ελληνικού Κράτους και έφθασε μέχρι την Αφρικήν ένθα διαβιούν πολλοί ομοχώριοι μας.
Εκεί ευρίσκετο και ο προσφιλής μας Κύριος Κασιμάτης, όστις συνέλαβε, εμελέτησε
και απεφάσισε επαναστατικά την κατασκευήν εις το χωριό μας Διοικητηρίου προς δωρεάν
στέγασιν των Δημοσίων Υπηρεσιών, όπερ ήδη αποπερατώθη και εγκαινιάζεται σήμερον.
Οι κάτοικοι της Κοινότητός μου δι’ εμού του Προέδρου ευχαριστούν και
ευγνωμονούν Υμάς κύριε Κασιμάτη εύχονται δε την εκπλήρωσιν παντός ποθητού σε σας
στην οικογένειά σας εστέ δε βέβαιος ότι το παράδειγμα σας πολλοί θα μιμηθούν.
Ευχαριστώ
Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ κ. ΑΕΤΟΥΔΑΚΗ
Εν συνεχεία ωμίλησεν ο γνωστός συμπολίτης Λογοτέχνης κ. Δημήτριος Αετουδάκης
ο οποίος λίαν επιτυχώς έδωσε το χρονικόν της ζωής του δωρητού κ. Κασιμάτη το οποίον
δημοσιεύομεν εις άλλην θέσιν.
Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ
Μετά ταύτα και υπό άκρως συγκινητικήν ατμόσφαιραν τον λόγο έλαβε ο ευγενής
δωρητής κ. Κασιμάτης ο οποίος με παλλομένην από συγκίνησιν φωνήν με ολίγους, αλλά
μεστούς ψυχικού μεγαλείου και πατριωτισμού λόγους, και υπό τα στοργικά βλέμματα της
Συζύγου και της θυγατρός του, προέβη εις την επίσημον παράδοσιν του κτιρίου προς τον κ.
Νομάρχην.
Και υπό τα θερμά χειροκροτήματα των παρισταμένων ο κ. Νομάρχης, δακρύων και
εκείνος, ενηγκαλίσθη και ησπάσθη τον εξαίρετον πατριώτην και Άνθρωπον κ. Κασιμάτη και
ωμίλησεν ευχαριστήσας αυτόν ως εξής:
Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ κ. ΝΟΜΑΡΧΟΥ
Είμαι βαθύτατα συγκινημένος, αλλά και υπερήφανος διότι έλαχεν εις εμέ η τιμή ως
Νομάρχης Ρεθύμνης εκπροσωπών την Κυβέρνησιν και ειδικώτερον τον μη δυνηθέντα να
παραστή δια λόγους ανωτέρους της θελήσεώς του Συνεπαρχιώτην σας Αντιπρόεδρον της
Εθνικής Επαναστατικής Κυβερνήσεως και Υπουργόν Εσωτερικών κ. Στυλιανόν Παττακόν, να
εγκαινιάσω το καλλιπρεπές αυτό μέγαρον το οποίον ανηγέρθη ει βάθρων, δαπάναις του
παρισταμένου ευγενούς τέκνου του Αμαρίου κ. Νικολάου Κασιμάτη.
Διά την μεγάλην αυτήν δωρεάν του, δι’ αυτήν την υψηλήν εκδήλωσιν της αγάπης
του προς την ιδιαιτέραν Πατρίδα του, εκφράζω τας θερμάς ευχαριστίας της Εθνικής
Επαναστατικής Κυβερνήσεως του Αμαριώτου Αντιπροέδρου της κ. Παττακού και εμού
προσωπικώς.
Μου είχε δοθή η ευκαιρία κατά την πρόσφατον επίσκεψιν μου εις το Αμάρι να
αξιολογήσω δι’ ολίγων την υψηλόφρονα και ευγενή αυτήν χειρονομίαν του εξαιρέτου
Ανθρώπου κ. Κασιμάτη και να τονίσω την σπουδαιότητα του έργου το οποίον σήμερον
εγκαινιάζομεν.
Όπως και τόσοι άλλοι Έλληνες ομογενείς, έτσι και ο κ. Κασιμάτης ήλθε κρατώντας
εις τα ροζασμένα από τον σκληρό μόχθο χέρια του δώρα πολύτιμα δια να τα προσφέρη
ευγενικά στην Πατρίδα του, στον τόπο του.
Το άλλοτε φτωχόπαιδο του Αμαρίου επιστρέφει σήμερον φτασμένος και
επιτυχημένος, αλλά δεν αρκείται εις την ιδικήν του καλοζωίαν. Απλώνει στοργική,
ευεργέτιδα την χείρα του προς την γην των πατέρων του και συντάσσεται εις τον
επιτελούμενον σήμερον αγώνα δια την οικονομικήν και κοινωνικήν ανάπτυξιν της χώρας
μας.
Διότι, δι’ εμέ -και τούτο επιθυμώ σήμερον να τονίσω- η ευγενής και φιλόπατρις
προσφορά του κ. Κασιμάτη έχει διπλήν σπουδαιότητα και αξία.
Τα προ των οφθαλμών σας οικοδόμημα δεν αποτελεί απλώς μια δωρεά ενός
ευγενούς τέκνου προς την Μητέρα Πατρίδα, η οποία βεβαίως αξίζει παντός επαίνου και
πάσης εξάρσεως και παραδίδεται εις τους ζώντας και τους επιγενομένους λαμπρόν
παράδειγμα προς μίμησιν και καθιστά τον δωρητήν του άξιον της ευγνωμοσύνης όλων
ημών.
Το κτίριον τούτο αποτελεί προ παντός άλλου, σύμβολον διακηρύττον την πίστιν
ενός λαμπρού Έλληνος προς τα ιδεώδη το οποία ενσαρκώνει η Εθνική Επανάστασις, προς
το αναγεννητικόν έργον το οποίον έχουν αναλάβει αι Ένοπλοι δυνάμεις της Χώρας. Η
δωρεά αυτή πιστεύομεν ότι μαρτυρεί την εκτίμησιν και την εμπιστοσύνην του κ. Κασιμάτη
προς τους σκοπούς και τας προσπαθείας της Εθνικής Κυβερνήσεως, η οποία σήμερον δίδει
την μάχην δια την δημιουργίαν μιας νέας αναγεννημένης Ελλάδος, όπου η αληθής
Δημοκρατία με την Κοινωνικήν Δικαιοσύνη θα είναι πραγματικότης και όχι κούφοι λόγοι.
Της νέας Ελλάδος, η οποία δεν θα έχη εις τίποτε να ζηλεύση τα πλέον σύγχρονα και
προοδευμένα Κράτη, της Ελλάδος της οποίας οι νέοι θα μπορούν να μορφώνονται, να
εργάζονται να προοδεύουν και να ευημερούν και δεν θα αναγκάζονται να φεύγουν και να
ξενητεύονται.
Και η διαδήλωσις αυτής της πίστεως του κ. Κασιμάτη προς την Εθνικήν Επανάστασιν
έχει μεγαλυτέραν σημασίαν, διότι προέρχεται από ένα Έλληνα ο οποίος ζει εις το
εξωτερικόν ήτο και είναι μακράν των πολιτικών παθών της Ελληνικής πολιτικής ζωής και
δύναται αμερόληπτα υπό καθαρώς εθνικόν πρίσμα να ίδη να κρίνη και να εκτιμήση το
συντελούμενον εις την Ελλάδα έργον.
Υπό την διπλήν αυτήν έννοια το εγκαινιαζόμενον έργον σημαίνει μίαν νέαν
περίοδον αναπτύξεως και προόδου της ωραίας πρωτευούσης του Αμαρίου οι κάτοικοι της
οποίας εντός της γενικωτέρας αναγεννητικής προσπαθείας, αγωνίζονται τον ωραίον αγώνα
της οικονομικής και κοινωνικής βελτιώσεως.
Και είναι βέβαιον ότι θα πετύχουν εφ’ όσον εις την προσπάθειάν των αυτήν έχουν
αρωγούς ξενητεμένους αδελφούς των όπως τον κ. Κασιμάτη.
Όπως είναι βέβαιον ότι και η Ελλάς υπό την ζωογόνον πνοήν της Επαναστάσεως, με
τον κοινόν αγώνα όλων των Ελλήνων, εντός και εκτός της Χώρας θα κερδίση την μάχην της
αναπτύξεως και της ευημερίας.
Δια τούτο και αφού εκφράσω δια μίαν ακόμη φοράν τας ευχαριστίας μου εις τον
ευγενή πατριώτης δωρητήν κ. Κασιμάτη, αφού ευχαριστήσω όλους Εσάς που ήλθατε να
εγκαινιάσωμεν το ωραίον αυτό έργον σας καλώ να αναφωνήσετε μαζύ μου:
Ζήτω η Ελλάς
Ζήτω η Επανάστασις
Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ ΑΜΑΡΙΟΥ
Μετά τον κ. Νομάρχην ωμίλησεν ο Διευθυντής του Ταχυδρομείου Αμαρίου κ.
Μοσχονάς, ο οποίος ως προϊστάμενος μιας εκ των υπηρεσιών αι οποίαι θα στεγασθούν εις
το εγκαινιασθέν κτίριον ηυχαρίστησεν τον δωρητήν ως εξής:
Χρόνια και χρόνια αγαπητοί μου το χωριό μας το απησχόλησε ένα μεγάλο
πρόβλημα. Η εξεύρεσις τρόπου και τόπου ανεγέρσεως ενός κτηρίου εις ο θα εστεγάζετο το
Αστυνομικόν Τμήμα. Πολλαί σκέψεις εγένοντο και πολλαί λύσεις εδίδοντο χωρίς τελικώς να
επιτυγχάνεται τίποτε.
Και όμως ανάμεσά μας ευρίσκετο Αυτός που θα έδιδε την λύσιν, ανάμεσά μας
ευρίσκετο ο άνθρωπος που θα ανελάμβανε όλην την φροντίδα. Ο ομογενής, πατριώτης και
χωριανός μας ο Αξιότιμος κύριος Ν. Κασιμάτης ο οποίος μετά τόσα έτη κόπου και εργασίας
στην Ξενητειά δεν ελησμόνησε τον τόπο μας.
Έβλεπε καλύτερα από εμάς τις ανάγκες μας.
Έθεσε την σφραγίδα δωρεάς και ανηγέρθη αυτό το μεγαλοπρεπές οικοδόμημα το
οποίον εγκαινιάζομεν σήμερον. Ανέλαβεν εξ ολοκλήρου τα πάντα από της αγοράς του
οικοπέδου μέχρι και της τελευταίας λεπτομερείας για να μας χαρίση σήμερον αυτό το
λαμπρόν Διοικητήριον που θα στεγάση όλας τας υπηρεσίας αίτινες εστερούντο οικήματος:
Αστυνομίας – Ταχυδρομείου – ΟΤΕ και Υγειονομικού Σταθμού και ο οποίος Υγειονομικός
Σταθμός συντόμως θα πλαισιωθή δια του αναγκαιούντος προσωπικού και υλικού ως μας
διεβεβαίωσεν ο Αξιότιμος κύριος Νομάρχης.
Ως ταπεινός εκπρόσωπος μιας των υπηρεσιών τούτων αίτινες θα στεγασθούν εδώ
μέσα «του Ταχυδρομείου» επιθυμώ να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια και τας
απείρους ευχαριστίας της Υπηρεσίας μου προς Εσάς κ. Κασιμάτη τον μεγάλον δωρητήν και
ευεργέτην του τόπου αυτού.
Τοιούτου είδους πράξεις και δωρεαί είναι ολίγαι και για το χωριό μας είναι και θα
είναι η μεγαλυτέρα που έπραξε ποτέ κανείς.
Η χαρά όλων μας σήμερον είναι αφαντάστως μεγάλη γιατί δώσατε στον τόπο μας
μία νέα πνοή, μια νέα ζωή, ένα αληθινό κόσμημα.
Δεν έχω την δύναμιν να εκφράσω πιο ζωντανά αυτό το μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που
ψιθυρίζουν τόσα χείλη αυτήν την στιγμήν.
Προτείνω μόνο εις ένδειξιν ελαχίστης τιμής και ευγνωμοσύνης όλων μας, προς εσάς
μεγάλε ευεργέτα, το κτήριον τούτο να ονομάζεται ΚΑΣΙΜΑΤΕΙΟΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗΡΙΟΝ και μία
μεγάλη μαρμάρινη επιγραφή να φέρη το όνομά σας για να το βλέπουν όλοι και να
θυμώνται εσαεί την μεγάλην και ωραίαν πράξιν Σας.
Όλοι οι κάτοικοι και άπαντες οι παρευρισκόμενοι την στιγμήν αυτήν εις την σεμνήν
ταύτην τελετήν σας θερμοευχαριστούν και σας εύχονται, υγείαν μακροημέρευσιν και
οικογενειακήν ευτυχίαν.
Ας αναφωνήσωμεν όλοι μαζί:
«Ζήτω ο Μεγάλος Δωρητής κ. Νικ. Κασιμάτης.».
Ευχαριστώ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΙ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΑΜΑΡΙΩΤΟΥ
Ακολούθως ωμίλησεν ο φοιτητής κ. Μιχαήλ Καναβάς ο οποίος είπεν:
Είναι σπουδαίον το γεγονός, ότι σήμερον, εκπρόσωποι της Εθνικής Επαναστατικής
μας Κυβερνήσεως και μέρος του λαού εγκαινιάζουν ένα ακόμη έργον ωφελείας και
προόδου και συνεορτάζουν.
Η Επανάστασις της 21 ης Απριλίου 1967, έγινε, δια να σώση την Πατρίδα μας, από τον
φαύλον Παλαιοκομματισμόν, από το Κομμουνισμόν και τα γνωστά και τόσον οδυνηρά δια
τον Ελληνικόν Λαόν επακόλουθα των και δια να επιφέρη ριζικήν αλλαγήν προς την
πρόοδον και την ευημερίαν.
Σήμερα η Πατρίς μας, καθοδηγουμένη υπό ανδρών τιμίων, ευσυνειδήτων,
εργατικών, προοδευτικών και προ πάντων Ελλήνων, αναδημιουργείται επί σταθερών και
υγιών θεσμών και προχωρεί ηνωμένη και κραταιά δια να γίνη μια μέρα η Νέα Μεγάλη
Ελλάς όπως την προδιέγραψε ο εμπνευστής της αλλαγής και αρχηγός μας κ. Γεώργιος
Παπαδόπουλος. Σήμερον τα λόγια προτού ακόμα λεχθούν γίνονται έργα. Και τα έργα είναι
πολλά και εις ολόκληρον την Ελλάδα και δι’ όλους τους Έλληνας. Όλα τα προγράμματα
μόλις εξαγγελθούν πραγματοποιούνται. Εις οιονδήποτε μέρος της Ελλάδος αι ανάγκαι
εξυπηρετούνται ταχέως, αι ελλείψεις αναπληρούνται πλήρως, η Κυβέρνησις βοηθά τον
λαόν δι’ ένα καλύτερον μέλλον. Το Νοσούν Κράτος Ιάται. Το ψέμα κατηργήθη η αλήθεια
ανέτειλε, η διχόνοια ενικήθη και η Πατρίς μας ευρίσκεται εις την οδόν της αναδημιουργίας
προς την πρόοδον και την ευημερίαν.
Όλοι σήμερον, ατενίζομεν, με αισιοδοξίαν και πίστιν το μέλλον, ημείς δε οι Νέοι,
σήμερον περισσότερον παρά ποτέ, αισθανόμεθα την θερμήν πνοήν του Κράτους να μας
περιβάλλη και να μας θερμαίνη. Όλοι οι νέοι, Μαθηταί, Φοιτηταί και εργαζόμενοι,
ησθάνθημεν έντονον την συμπαράστασιν και την βοήθειαν του Κράτους και εξηφανίσθη
άπαξ και δια παντός από όλους μας, η σκιά της Αμαθείας εξ αιτίας της πενίας.
Η Επανάστασις και οι πρωτεργάται της, ας είναι βέβαιοι, ότι ο Ελληνικός Λαός
αντίκρυσε εις το πρόσωπόν των τους ανθρώπους τους οποίους ανεζήτα. Άλλοτε δι’
επισήμου επιβεβαιώσεως και άλλοτε σιωπηλώς κάθε Έλληνας επιδοκιμάζει όλας τας
λαμβανομένας αποφάσεις υμών και τούτο ας είναι αρκετόν εις υμάς, ίνα αντλείτε θάρρος
και Δύναμιν και προχωρείτε τον δρόμον τον οποίον εχαράξατε μέχρι πλήρους
αποπερατώσεως των σκοπών Υμών. Εις το Πανελλήνιον Προσκλητήριον δια την
αναδημιουργίαν της Πατρίδος μας, όλοι οι Έλληνες εκλήθημεν υπό της Επαναστάσεως δια
του κ. Πρωθυπουργού. Καθήκον και Υποχρέωσις ημών των Ελλήνων των εις την Ελλάδα
κατοικούντων, όπως συμμετάσχωμεν και βοηθήσωμεν κατά δύναμιν.
Επαφίεται δε εις την Συνείδησιν, τον Ανθρωπισμόν, τον Πατριωτισμόν, την Καλήν
Θέλησιν και την Δυνατότητα των Ελλήνων, των εκτός της Ελλάδος κατοικούντων, το εάν θα
δηλώσουν συμμετοχήν εις την αναδημιουργίαν της πατρίδος μας.
Πριν ίσως ακόμη σαλπισθή το προσκλητήριον υπό του κ. Πρωθυπουργού, ένας
άνθρωπος γόνος του τόπου μας, ο κ. Νικ. Κασιμάτης, ωθούμενος υπό των ευγενεστέρων
ανθρωπίνων αισθημάτων ενεθυμήθη τον τόπο του και έστρεψε την προσοχή του και την
φροντίδα του προς αυτόν. Η Αγάπη προς την Πατρίδα του, η αγάπη προς τον τόπο του,
προς το χωριό του, η νοσταλγία να ξαναδή τον τόπο του και τους ανθρώπους του χωριού
του να ευχυθούν, η επιθυμία να βοηθήση τους ανθρώπους που γνώρισε στα παιδικά του
χρόνια – και τους νεωτέρους – να ζήσουν καλύτερα, η Μεγάλη ευχαρίστησις και
Αγαλλίασις που δημιουργούνται εις την Αγαθήν Ψυχήν όταν αυτή βοηθά τον πλησίον και
πράττει το καλόν εις τον συνάνθρωπό του, είναι ολίγα από τα αισθήματα που τον
οδήγησαν και τον έφεραν κοντά εις ημάς όλους.
Το έργον τούτο το οποίον σήμερον εγκαινιάζεται, υπήρξε επιθυμία και Σκέψις και
Όνειρον και Πραγματοποίησις εξ ολοκλήρου υμών κ. Κασιμάτη. Οφείλω δε να μνημονεύσω
ότι το έργον τούτο το οποίον βλέπομεν, δεν είναι το μοναδικόν έργον – Δωρεά του κ. Νικ.
Κασιμάτη.
Πλείστα χωριά της Επαρχίας Αμαρίου, ησθάνθησαν το φιλάνθρωπον χέρι του να τα
θωπεύη πλουσίως. Και όχι δια μίαν και μόνη φοράν. Αλλά νομίζω ότι θα ήσαν περιττά τα
λόγια να αναφέρω ένα έκαστον, όταν τα έργα μόνα των υπάρχουν και ομιλούν. Και αυτά
όλα τα έργα είναι απόδειξις τρανή, ό,τι είναι αποτέλεσμα ουχί τινός άλλου ει μη της καλής
θελήσεως, της αγάπης της φιλανθρωπίας και της αγαθής προαιρέσεως, αισθήματα τα
οποία ωθούν τον μέγαν αυτόν άνθρωπον, τον κ. Ν. Κασιμάτην, εις ευγενείς και
ανθρωπιστικάς πράξεις.
Το χωριό μας σήμερον δεν εγκαινιάζει μόνον ένα μεγάλο έργον, εορτάζει
συγχρόνως. Εορτάζει, διότι, με το έργον τούτο λαμβάνει μίαν νέαν πνοήν ζωής, η οποία του
είναι λίαν απαραίτητος εις την κρίσιμον περίοδον την οποία διέρχεται και αυτό όπως και
όλα τα χωριά, από την επιδημίαν της μεταναστεύσεως και της αστυφιλίας. Υμείς κ.
Κασιμάτη, εχαρίσατε ζωήν εις το χωριό μας, βοήθειαν και ωφέλειαν και ευεργεσίαν
μεγάλην εις τους κατοίκους του και εγεννήσατε την ελπίδα εις την ψυχήν όλων μας ότι το
Αμάρι θα ζήση ακόμα πολύ και μια ημέρα θα ξανανθίση όπως παλαιότερον. Το χωριό μας,
υπόσχεται εις Υμάς και την οικογένειαν υμών, ό,τι, εφ’ όσον θα ζη, θα ενθυμείται, θα
ευγνωμονή και θα τιμά τους μεγάλους ευεργέτας του.
Όμως, θα ήτο παράλειψις, εάν λησμονούσα να αναφέρω και το πρόσωπον του
Προέδρου του χωριού μας, κ. Νικ. Καλομενοπούλου, ο οποίος ακούραστος, αεικίνητος και
ακλόνητος, φροντίζει, μεριμνά και συμβάλλει εις τον καλοπισμόν και την Πρόοδον του
χωριού μας και αγωνιά συνεχώς δια το μέλλον του.
Κάθε έργον το οποίον έχει γίνει και γίνεται εις το χωριό μας έχει και σταγόνες από
τον ιδρώτα του Προέδρου μας.
Εις απότισιν φόρου τιμής και ευγνωμοσύνης, προς τους ανθρώπους εκείνους, οι
οποίοι, εργάζονται και βοηθούν παντοιοτρόπως εις την δημιουργίαν και την πρόοδον,
ημείς οι νέοι υποσχόμεθα ότι τα έργα τα ιδικά των θα αποτελούν παράδειγμα προς μίμησιν
και αι μορφαί των φως εις τον δρόμον της ζωής μας.
Ο ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΑΜΑΡΙΟΥ
Τέλος δε ο Αστυνόμος Αμαρίου Τσούτσιας ως προϊστάμενος μιας επίσης των
υπηρεσιών που θα στεγάση το δωρηθέν οίκημα εξέφρασε τας ευχαριστίας του προς τον
μεγάλον δωρητήν ειπών μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Θεωρώ χρέος μου εκ μέρους του Αστυν. Τμήματος Αμαρίου το οποίον μαζύ με
άλλας υπηρεσίας θα στεγασθή εις το εγκαινιαζόμενον κτίριον, να ευχαριστήσωμεν
εγκαρδίως τον Αξιότιμον Δωρητήν κ. Κασιμάτην, διότι δια της αξιεπαίνου προσφοράς του
βελτιώνει κατά πολύ τους όρους διαβιώσεώς μας και αποκτά το χωριό μας ένα στολίδι που
θα προσφέρη πολλά αγαθά δια της παροχής των υπηρεσιών του».
Ο ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΜΟΣ ΥΠΟ ΤΟΥ κ. ΝΟΜΑΡΧΟΥ
Μετά ταύτα και υπό τα ζωηρά χειροκροτήματα των παρισταμένων ο Νομάρχης κ.
Μπιτσάκης έκοψε την συμβολικήν ταινίαν εγκαινιάσας το κτίριον και ακολούθως εισήλθαν
όλοι οι παριστάμενοι εις αυτό όπου παρετέθη πλουσιώτατον γεύμα προς τιμήν των
επισήμων και όλων των παρευρεθέντων.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΝΙΚ. ΚΑΣΙΜΑΤΗ
Αξιότιμε κ. Νομάρχα, Κυρίες και Κύριοι.
Με μεγάλην συγκίνησιν παραδίδω σήμερα εις χείρας της Πολιτείας τας κλείδας του
οικήματος τούτου με σκοπό όπως χρησιμοποιθή δια την εξυπηρέτησιν των κατοίκων του
χωρίου μου.
Το οίκημα δε τούτο είναι καρπός της αγάπης και της νοσταλγίας προς την
γενέτειραν γην μου. Δοξάζω δε το Θεό που με αξίωσε να ζήσω μαζύ με την γυναίκα μου και
την κόρην μου αυτήν την ευλογημένην στιγμήν.
Φέρω εις μνήμην μου αυτή την στιγμήν τους γονείς μου, που με ανέθρεψαν και με
εδίδαξαν να αγαπώ την Πατρίδα μου και να την υπηρετώ όπου κι αν είμαι με τας μικράς
μου δυνάμεις.
Βαθειά συγκινημένος ευχαριστώ όλους σας που είχατε την καλωσύνη να
παρευρεθήτε στο μικρό τούτο ανάθημα προς την γενέτειρά μου.
ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1970