του Νικ. Ανδρουλιδάκη
Στο θέμα των Απεργιών, έχομεν ταχθή αντιμέτωποι.
Είναι ασυζητητεί, δικαίωμα των εργαζομένων, η απεργία -αλλ’ είναι ανεπίτρεπτον,
να βάλλεται η Κυβέρνηση με το όπλον αυτό των Απεργιών μία Κυβέρνηση που επέδειξε
«στοργικόν πράγματι ενδιαφέρον δια την βελτίωσιν της οικονομικής θέσεως των
υπαλλήλων.
Εις την εποχήν του κ. Τριανταφυλίδη, οι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν τολμούσαν να
σκεφθούν καν Απεργίαν και εν ω ελάμβανον μισθούς πείνης, υφίσταντο αδιαμαρτυρήτως
την μοίραν των.
Η ΑΔΕΔΥ εξ άλλου, περιωρίζετο να φιλολογή, εν ω ο ανεκδιήγητος κ. Μακρής της
ΓΣΕΕ, επρόδιδε τους εργάτες και τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, χάριν των προσωπικών
συμφερόντων του.
Με την Κυβέρνηση Παπανδρέου έπνευσε νέος άνεμος -είναι αναντίρρητον.
Η Κυβέρνησις της Δημοκρατίας αναγνώρισε τα δίκαια των υπαλλήλων και των
συνταξιούχων και επεζήτησε να τα ικανοποιήση.
Αλλ’ αι δυνατότητες του προϋπολογισμού είναι περιωρισμέναι και η ανάγκη της
οικονομικής σταθερότητος άρχουσα. Ενιακόσιαι Εκατομμύρια δρ. δίδονται από τον
προϋπολογισμόν 1965, δια την βελτίωσιν μισθών και συντάξεων. Και το ποσόν τούτο θ’
αυξηθή πιθανώτατα εις 1.000.000 δρ. τα επόμενα δύο οικονομικά έτη.
Αλλ’ οι υπάλληλοι ζητούν περισσότερα και το χειρότερον, η κατανομή γίνεται
άδικος και άνισος.
Δεν γεννάται ζήτημα, ότι, η δυσφορία ωρισμένων, τάξεων υπαλλήλων είναι από της
απόψεως αυτής -της ανίσου μεταχειρίσεως- δικαιολογημένη.
Θεωρούνται «αποδιομποπαίοι» εν ω είναι εις την κεφαλήν του υπαλληλικού
Σώματος.
Η Κυβέρνησις διέπραξε -πρέπει να το μολογήσωμεν- βασικόν σφάλμα.
Επηγγέλθη το ενιαίο μισθολόγιο αλλά δεν το εφήρμοσε.
Το ενιαίο μισθολόγιο, εύρισκε σύμφωνο ολόκληρον τον υπαλληλικόν κόσμο, και οι
κάπως πληττόμενοι δε απ’ αυτό, το απεδέχοντο ως «συνταξιοδοτικώς» συμφέρον.
Το περίεργον εις το φλέγον θέμα, είναι ότι, εις ωρισμένας περιπτώσεις, η
Κυβέρνηση, έδωσε περισσότερα των ζητουμένων και άλλοτε πάλιν, αποφασίζει αυξήσεις
εν ω δεν υπήρξε καν σχετικόν αίτημα. Ταύτα πάντα, προδίδουν έλλειψιν συντονισμού, εν ω
προκαλούν σάλον και… απεργίες!
Είναι ακατανόητον διατί οι υπάλληλοι των δικαστηρίων πρέπει ν’ αμείβωνται
ολιγότερον από όσον οι συνάδελφοι των της Διοικήσεως ή ακόμη και οι οικονομικοί
υπάλληλοι.
Ακόμη προχθές και εν ω η απεργία των δικ. υπαλλήλων επρόκειτο να εκραγή η
Κυβέρνηση, θα έλεγε κανείς από πείσμα, εν ω ήτο απλή αφροσύνη, επηύξησε το εκλογικόν
επίδομα των υπαλλήλων της Διοικήσεως κατά 800 δρ.
Δεν γνωρίζομεν, εάν ο κ. Παπανδρέου, γνωρίζει ότι το εκλογικόν τούτο επίδομα
εδίδετο προ 2 ετών εις τους δικαστικούς υπαλλήλους, ότε η σχετική «εκλογική» εργασία
εγίνετο από την Γραμματείαν των Δικαστηρίων και ότι εδίδετο μόνον εις ωρισμένους
υπαλλήλους, ήτο δε και ελάχιστον.
Δεν είναι συνεπώς, αμέτοχος ευθύνης διά τίνας των απεργιών τουλάχιστον, όπως
αυτή των δικ. υπαλλήλων, η Κυβέρνηση.
Ο κ. υπουργός Δικαιοσύνης ακολουθεί την τακτικήν της στρουθοκαμήλου, εις την
αντιμετώπισιν της απεργίας των δικ. υπαλλήλων. Το παραπέτασμα σιωπής, εν τούτοις, δεν
σιγάζει, γιγαντώνει την εκδήλωσιν. Αυτήν την τακτικήν της περιφρονητικής Σιωπής,
εισήγαγε εις τας κυβερνητικάς συνηθείας του τόπου, ο Κ. Καραμανλής αλλά η Κυβέρνηση
της Δημοκρατίας δεν επιτρέπεται ν’ αντιγράφη αντιδημοκρατικά μέτρα.
Είναι άκρως βλαπτικός εξ άλλου, ο αντίκτυπος της Απεργίας, εις τα δικαστήρια. Εις
πολλά αι δίκαι εματαιώθησαν αι προθεσμίαι κινδυνεύουν ν’ απολεσθούν μετά των
εξαρτωμένων από αυτάς ιδιωτικών συμφερόντων και τελικώς φερόμεθα εις ουσιαστικόν
κλείσιμον των Δικαστηρίων.
Αι σοβαραί και θλιβεραί αυταί συνέπειαι της συνεχιζομένης δικαίας απεργίας δεν
πρέπει να παρορώνται.
Τυχόν επιστράτευση των δικ. υπαλλήλων νοθεύει την έννοιαν της Δημοκρατίας και
εξασθενίζει την ηθικήν πανοπλίαν της.
Οφείλει άνευ νέων αναβολών να συζητήση με την Ομοσπονδίαν των απεργών η
Κυβέρνησις και να εξεύρη μίαν λύσιν.
Είναι ηθικώς ανεπίτρεπτον εν ω ο Ταμειακός ε.π. υπάλληλος του 11 ου βαθμού να
λαμβάνη πλην του βασικού μισθού του των 1166 δρ. που είναι ο ίδιος με τον βασικόν
μισθόν των δικαστικών, ποικιλώνυμα επιδόματα, που αυξάνουν τον μηνιαίον μισθόν του
εις 3.303 δρ. και ο δικαστικός υπάλληλος του ιδίου βαθμού, να λαμβάνη μόνον 1923 δρ. –
στερούμενος των επιδομάτων του Ταμειακού συναδέλφου του.
Κατάσταση άδικος που προσβάλλει το στοιχειώδες αίσθημα δικαιοσύνης και που
έπρεπε να επεσημαίνετο και να διωρθούτο, χωρίς την παρέμβασιν της απεργίας.
Βέβαια η δικαία αυτή απεργία έπρεπε να έχη γίνει, πριν ακόμη εξαγγείλει ο κ.
Πρωθυπουργός, την τελευταίαν αύξησιν μισθών και η καθηστέρηση της απεργίας είναι ένα
σφάλμα της Ομοσπονδίας των δικ. υπαλλήλων. Αλλ’ είναι τόσον κατάφωρος η αδικία ώστε
να επιβάλεται η άμεσος άρση αυτής.
ΒΗΜΑ 15/02/65