ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΣ
Του Ανδρέα Σταυρουλάκη
ΔΕΝ ΞΑΙΡΩ πως βρέθηκε στα χέρια μου το φύλλο 10-8-1970 της εφημερίδος «Ορθόδοξος Τύπος». Εξασέλιδη μεγάλου σχήματος. Την περιεργάσθηκα εκ περιεργείας. Και ως, με λύπη μου, διαπίστωσα ασχολείται κυρίως με την κεφαλή της Ορθοδοξίας, τον Παναγιώτατο Πατριάρχη μας κ. Αθηναγόρα, και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Μακαριώτατον κ. Ιερώνυμον. Διαφωνεί μαζί των η ίδια εφημερίδα και οι συνεργάτες της το πλείστον θεολόγοι – καθηγητές Πανεπιστημίου. Εις δημοσιευόμενα άρθρα των και σε ιδικά της σχόλια εκτίθενται οι σφοδρές αντιθέσεις των προς τις δύο αναφερθείσες Υπεύθυνες, Μεγάλες Μορφές της Χριστιανωσύνης.
Με προσοχή τα διάβασα. Και ομολογώ ότι εδυσφόρησα σαν άνθρωπος, σαν μονάδα του Λαού. Σκανδαλίσθηκα σαν χριστιανός. Δεν είμαι ειδικός ούτε έχω επιδοθή εις την Θεολογία πέραν των όσων πρέπει να κατέχω σαν μέτρια εγκυκλοπαιδική μόρφωση. Δικαιολογημένο είναι το δέος που αισθάνομαι ασχολούμενος, με τις παραπάνω διαφωνίες, αντιθέσεις και έριδες που το ολιγώτερο σκανδαλίζουν τον χριστιανικό κόσμο: Αυτούς τους απλούς ανθρώπους που θρησκεύονται γιατί το πιστεύουν και λατρεύουν το Θεό με ευσέβεια, και ειλικρίνεια χωρίς επιτήδευση και υποκρισία.
Δεν θα αναφερθώ σε χωρία των Γραφών όπως πράττουν εκείνοι για να εδραιώσουν τις απόψεις των.
Ίσως τους δικαιώνει το καθ’ αυτό «γράμμα», αυτό το γράμμα που όμως, αδικεί κατάφωρα την ουσία. Διαφορετικά σκεπτόμαστε οι πολλοί: Το Χριστιανικό Ποίμνιο. Στους κόλπους του ποιμένονται χριστιανοί του 20ου αιώνα κι όχι οι χριστιανοί των πρώτων χριστιανικών χρόνων. Ο σύγχρονος χριστιανός θρησκεύεται, πιστεύει στο Θεό και λατρεύει το Χριστό σαν ενανθρωπήσαντα ΜΕΣΙΑ. Ο χριστιανικός κόσμος, που δεν είναι θεολόγοι καθηγητές Πανεπιστημίων ή Ανώτεροι Κληρικοί αδιαφορεί δι’ όσα οι ως άνω τεκταίνονται προς δημιουργία τεχνητού θορύβου γύρω από τις προσπάθειες του Πατριάρχου και του Αρχιεπισκόπου μας προς αναδημιουργία και εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας και του Κλήρου.
Παρήγορο είναι πως νέα πνοή έχει εμφυσηθή τον τελευταίο καιρό στον εκκλησιαστικό χώρο και άνεμος ανακαινίσεως έχει πνεύσει, πράγμα οφειλόμενο στις σεπτές αυτές Εκκλησιαστικές Κορυφές και στο νέο αίμα που έχει ρεύσει στις τάξεις του ΚΛΗΡΟΥ. Ας μη το αποκρύψωμε πως η αδιαφορία περί τη Θρησκεία κι η αποχή από τον Εκκλησιασμό πριν από την τελευταία δεκαετία ωφειλότανε στις πεπαλαιωμένες αντιλήψεις του γηρασμένου τότε Κλήρου και στη σωρεία των σκανδάλων που καθημερινά αποκαλύπτονταν δημιουργούντα πνιγηρή ατμόσφαιρα, και δυσπιστία.
Σήμερα ευτυχώς έχουν ουριοδρομήσει χάρη στην Άξια Εκκλησιαστική Ηγεσία. Την διακρίνουν ευρύτητα σκέψεως, ευθυκρισία, ορθολογισμός, ρεαλισμός. Έχει αφετηρία το χθες. Εξετάζει με γυμνό μάτι το ΣΗΜΕΡΑ, τη σημερινή πραγματικότητα. Και προετοιμάζει με ανανεωμένη πρόοδο το μέλλον.
Πριν 1900 χρόνια οι χριστιανοί ήσαν κατηχούμενοι. Σήμερα είναι όλοι, λίγο πολύ, κατηχητές!! Αδικούμε τη νοημοσύνη του σημερινού ανθρώπου – χριστιανού αν πιστεύουμε πως ακολουθεί τυφλά και ενστερνίζεται τις δοκησισοφίες των Μεγαλόσχημων Τιτλούχων που σκαλίζουν, ανιχνεύουν, τυρβάζουν περί πολλά μέχρις ότου ανακαλύψουν «κάτι» στο οποίο να θεμελιώσουν τις αντιρρήσεις, διαφωνίες και αντιδράσεις των κατά των ανακαινιστικών τάσεων της Ηγεσίας.
Διαφωνούν προς τον Οικουμενισμό. Διαφωνούν προς την Ένωση των Εκκλησιών που ευρίσκεται προς το τέλος της χάρη στη συνεννόηση Πατριάρχου και Πάπα. Διαφωνούν προς την αλλαγή του σχήματος των Κληρικών. Προς την κατάργηση του ράσου. Προς την κατάργηση της αγαμίας. Διαφωνούν προς οιανδήποτε αφαίρεση ή προσθήκη εις τα ήδη καθιερωμένα. Είναι τυφλά προσκεκολλημένοι στη Καθεστηκυία Τάξη.
Γραπτή και άγραφη. Ομνύουν στην ΠΑΡΑΔΟΣΗ. Ουδεμία συγχωρούν ή ανέχονται αβαρία. Απαράβατος Νόμος το «όπως τα βρήκαμε θα τα κάνωμε, των παππούδων μας».
Πάντα τα αφορώντα στη Θρησκεία, Εκκλησία, Τελετουργική και Λατρεία τα μη μνημονευόμενα στην Αγία Γραφή αποτελούν θεσπίσματα των κατά καιρούς Συνόδων, δυνάμενα καθ’ ημάς να τροποποιούνται υπό νεωτέρων Συνόδων σύμφωνα προς το σημερινό παγκόσμιο ΚΛΙΜΑ.
Δεν κρίνομε τους σημερινούς Επισκόπους υποδεεστέρους εκείνων που συνέταξαν τους σήμερο ισχύοντες κανόνες.
Άλλος ο λόγος αν ούτοι διστάζουν, ή φοβούνται και δεν τολμούν να θίξουν τα κακώς κείμενα και να μεταβάλλουν προς το ποθητόν την χρονία αποτελμάτωση.
Χριστιανοί είναι πάντες: Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Διαμαρτυρόμενοι. Πάντες πιστεύουν στο Χριστό. Υπάρχουν ασήμαντες διαφορές στις λεπτομέρειες. Αλλά κατά τι ζημιώνει τούτο την πίστη προς το Χριστό που είναι η σημαίνουσα και ουσιαστικώτερη; Ο Θεός είναι πανταχού παρών. Λατρεύεται στους ναούς, στους αγρούς, στις οικίες. Θέμα εσωτερικό η θρησκευτικότητα. Προ παντός συνειδήσεως. Όταν τοποθετούμε φράγματα ή δεσμεύομε την ελευθερία του θρησκεύεσθαι μόνο την υποκρισία καλλιεργούμε. Κάποτε εδιάβασα πως ανέρχονται εις εβδομήκοντα οι διάφοροι λατρευτικοί τύποι των χριστιανών. Κατ’ εμέ μπορεί να είναι περισσότεροι. Μπορεί να είναι όσοι και οι άνθρωποι. Αρκεί να μένουν πιστοί στο Θεό – Χριστό. Και για να τελειώνωμε δεν θα αποκρύψωμε πως πολύ κακή υπηρεσία προσφέρουν οι Δεσποτάδες που σπείρουν ζιζάνια και παρεμβάλλουν προσκόμματα εις την κεφαλή της Ορθοδοξίας. Δεν τους ακολουθεί το ποίμνιο όπως οι ίδιοι, δεν ακολουθούν τον Αρχιποιμένα. Ο λαός δυσανασχετεί προς την συμπεριφορά των αυτή που τόση διχόνοια φέρει. Όλοι, καθένας με τον τρόπο του αντιδρούν κατά των θορυβούντων Δεσποτάδων. Οφείλουν να εννοήσουν πως άλλος είναι ο ορθότερος δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουν: Είναι ο δρόμος που χαράττει η Πατριαρχική Ηγεσία με το διαλλακτικό πνεύμα που εναρμονίζεται προς την οικουμενικότητα, την ενότητα, την αγάπη και ομόνοια όλου του χριστιανικού κόσμου. Κατακριτέες οι ακρότητες: Διαιρούν!
Υ.Γ. Είχα γράψει το παρόν όταν διάβασα την «Κρητική Επιθεώρηση» 22-1-71 τις Οικουμενικές Συναντήσεις, που θα πραγματοποιηθούν 23-24 Ιανουαρίου και 5-7 Φεβρουαρίου στην Ιερά Μονή Γωνιάς Χανίων με θέμα: 1) «Ανακαίνιση και ενότης», 2) « Η σημασία της παραδόσεως για την ανακαίνιση και ενότητα της Εκκλησίας».
Χαίρομε γιατί η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης πρωτοστατεί στην κίνηση που αποσκοπεί εις την ανακαίνιση και ενότητα των Εκκλησιών. Επιφυλάττομαι να γράψω άλλοτε εκτενέστερα που θα γνωρίσω το αποτέλεσμα των ως άνω συναντήσεων και που εύχομαι να είναι καταφατικό – θετικό
Α. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΚΗΣ