του ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ
Η ΔΙΑΣΠΟΡΑ του Παν/μίου Κρήτης σε δύο μέρη είναι γνωστή. Δεν θεωρώ σκόπιμο
και χρήσιμο να ανατρέξω αυτή τη στιγμή στο ιστορικό της ίδρυσης του και να αναλύσω
πιθανά λάθη. Ας είμαστε ρεαλιστές. Υπάρχει ένα δεδομένο. Το ότι δηλ. ένα κομμάτι του
Παν/μίου είναι στο Ρέθυμνο και το άλλο στο Ηράκλειο. Και είναι ένα και μοναδικό το
ζητούμενο. Το πως δηλ. το Παν/μιο Κρήτης θα επιτελέσει όσο γίνεται καλύτερα την
αποστολή του, που πάνω απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα είναι να υπηρετήσει τα συμφέροντα
(οικονομικά – πνευματικά – κοινωνικά κλπ.) του περήφανου λαού αυτού του νησιού.
Όσοι είμαστε κοντά στο Παν/μιο, ζούμε καθημερινά τα προβλήματα (εκτός από τα
άλλα) εκείνα που επιβάλλει η δομή που υπάρχει και όποια άλλη διαμορφώνεται με την
επέκταση και ανάπτυξη του.
Είχα την τιμή να συμμετέχω σε αρκετές συνεδριάσεις της Διοικούσας Επιτροπής του
Π.Κ. και διετέλεσα επί χρόνια τακτικό μέλος της Συγκλήτου. Εκείνο που κατ’ εξοχήν
παρατηρεί αυτός που ασχολείται με τα διοικητικά είναι μια ασφυκτική πολλές φορές πίεση
και παρέμβαση στα του Παν/μίου από ορισμένους φορείς, κοινωνικές ομάδες και μέσα
ενημέρωσης του Ρεθύμνου, χωρίς προηγουμένως να υπάρχει σωστή και πλήρης
ενημέρωση τους. Αντίθετα από το Ηράκλειο υπάρχει κάποιος θα έλεγα εφησυχασμός για
τα περί του Παν/μίου θέματα.
Είμαι απόλυτα βέβαιος πως οι κοινωνίες του Ρεθύμνου και Ηρακλείου έχουν
αγκαλιάσει με την ίδια θέρμη και εμπιστοσύνη το Παν/μιο Κρήτης όμως νομίζω πως και
στην μια περίπτωση και στην άλλη δεν συμβαίνει το επιθυμητό. Ο καθένας πιστεύω έχει
όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να διατυπώνει τη σκέψη του, τον
προβληματισμό του, την θεμελιωμένη του άποψη και είναι σίγουρο πως αν όλα αυτά
ξεκινούν από πραγματικό ενδιαφέρον για το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα του τόπου, μόνο
κακό που δεν πρόκειται να του κάνουν αντίθετα δεν ωφελούν σε τίποτα οι στείρες
τοπικιστικές κραυγές ή η σιωπή. Αν κανείς, για να διδαχθεί και μόνο, κοιτάξει προς τα
πίσω, θα διαπιστώσει, αν και όπου υπήρξαν τα παραπάνω, ότι δεν είχαμε τα καλύτερα
δυνατά αποτελέσματα.
Πάνω σ’ αυτήν ακριβώς τη βάση θεωρώ πως οποιαδήποτε συζήτηση που αφορά
θέματα ανάπτυξης και λειτουργίας του Παν/μίου δεν είναι απλώς χρήσιμη αλλά και
αναγκαία.
Ένα από αυτά τα θέματα που εδώ και πολύ καιρό απασχολεί την Παν/κή Κοινότητα
είναι ο οργανισμός λειτουργίας του Π.Κ. Υπάρχουν παλιότερες αποφάσεις της Συγκλήτου
και συγκεκριμένες προτάσεις προς το υπουργείο Παιδείας πάνω σ’ αυτό το θέμα. Το
διοικητικό προσωπικό του Π.Κ. και τότε και τώρα υποστηρίζει ότι οι έδρες των
Διευθύνσεων και τμημάτων των διάφορων υπηρεσιών θα πρέπει να είναι όπου κάθε φορά
κρίνει η Διοίκηση του Π.Κ. (Ρέθυμνο ή Ηράκλειο) λαμβάνοντας υπόψη το φόρτο εργασίας,
τις υπηρεσιακές ανάγκες, τη διαμονή του υπαλλήλου και ότι άλλο θεωρεί επιβεβλημένο
και απαραίτητο για να λειτουργεί σωστά και αποδοτικά η υπηρεσία. Η φιλοσοφία αυτών
των θέσεων στοχεύει:
- Στο να είναι κατά το δυνατόν ισότιμα τα δύο μέρη του Παν/μίου.
- Στο να υπάρχει ισομερής κατανομή στα δύο κομμάτια (Ρέθυμνο -Ηράκλειο) των
προβλημάτων που κληρονομεί η δομή του Π.Κ. - Στο να μπορεί η Διοίκηση του Π.Κ. να κάνει τις επιλογές στελεχών της από
ολόκληρο το φάσμα των υπηρετούντων υπαλλήλων και όχι μόνο από ένα τμήμα τους και - Στο να συμβάλλει στην αποκέντρωση και τη μείωση της γραφειοκρατίας.
Κατά καιρούς παρατηρούνται κάποιες τάσεις, κυρίως στο Ρέθυμνο, που
διαφοροποιούνται από τις παραπάνω θέσεις και προσανατολίζονται στην υιοθέτηση
προτάσεων όπως οι Δ/νσεις και τα τμήματα των διαφόρων υπηρεσιών του Π.Κ. να είναι
μόνο στο Ρέθυμνο.
Αποτέλεσμα τυχόν επικράτησης τέτοιων απόψεων θα είναι: α) Η υποβάθμιση
παροχής υπηρεσιών στο Ηράκλειο ελλείψει κινήτρων (οικονομικών, ιεραρχική εξέλιξη κλπ.)
καθιστώντας σιγά σιγά το τμήμα του Ηρακλείου παράρτημα εκείνου του Ρεθύμνου, β) η
αυτοαπομόνωση και συρρίκνωση των υπηρεσιών στο Ηράκλειο και η διόγκωση των
προβλημάτων με πιθανό αποτέλεσμα, καλώς ή κακώς να τεθεί σύντομα θέμα διαχωρισμού
του Π.Κ. σε δύο Α.Ε.Ι.
Πιστεύω πως δεν μπορούμε και δεν πρέπει να μένουμε απαθείς και να επιμένουμε
σε ξεπερασμένα μοντέλα του τύπου: «Στο Ρέθυμνο είναι η έδρα του ιδρύματος άρα εκεί θα
πρέπει να είναι και όλες οι υπηρεσίες ανεξάρτητα που θα είναι οι ανάγκες» τη στιγμή που
όλοι μιλούν για θεραπεία της Δημόσιας Διοίκησης με την αποκέντρωση των υπηρεσιών και
την παροχή κινήτρων.
Όμως το παραπάνω δεν είναι μόνο πρόβλημα των υπαλλήλων του Π.Κ. γιατί είναι
σίγουρο πως ανεξάρτητα από προθέσεις, πρόσωπα ή καταστάσεις όταν κάποιο θέμα του
φοιτητή, του καθηγητή, του πολίτη, δυο λεπτών προφορικής ή εγγράφου συνεννόησης
γίνει αντικείμενο γραφειοκρατικής διαδικασίας π.χ. διμήνου διαρκείας που οφείλεται στην
κακή διάρθρωση της υπηρεσίας, αυτό ασφαλώς δεν αφορά μόνο τους υπαλλήλους του
Π.Κ.
Το άρθρο του κ. Ανδρουλάκη, με τον παραπάνω τίτλο, δημοσιεύθηκε στην
εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» του Ηρακλείου. Το αναδημοσιεύουμε με την προσδοκία ότι θα
τύχει της δέουσας προσοχής από την κοινή γνώμη του Ρεθύμνου αλλά και από τις
τοπικές αρχές (Δήμο, φορείς κλπ.).
Η αρθρογράφος είναι Πολιτικός Μηχανικός και πρόεδρος του Διοικητικού
Προσωπικού του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο.
ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΚΑ ΝΕΑ 1 Μαρτίου 1991
Αφήστε μια απάντηση