Μαργαρίτες

Ήρθε και η άνοιξις! Η φύσις σαγηνεύτρα, λουομένη μεσ’ τη γλυκόπνοη ευωδιά των λουλουδιών είναι
γεμάτη ομορφιές.
Κ’ οι μακρυνοί αγγελιοφόροι, τα χελιδόνια, ολόχαρα σκορπίζουνε στο διάβα της τραγούδια, τρελλά
γοργοπετώντας στα δένδρα τ’ ανθοφόρα ζητώντας της γνώριμες αγαπημένες τους φωλίτσες που απ’ αυτές
τάχε χωρίσει τ’ άγριο κρύο και ο βοριάς του χειμώνα.
Στη διπλανή ραχούλα του βουνού ένα κοπάδι πρόβατα σιγανοκατεβαίνουν μεσ’ τους ξωτικούς
σκοπούς της γλυκειάς φλογέρας του βοσκού που σκορπίζει στο δροσερό αγέρι παναρμόνιους ήχους για το
ολόχαρο της άνοιξης πανηγύρι!
Ηλιοχαρά στον κάμπο πέρα και στο καταπράσινο χορτάρι μια χαριτωμένη συνάντησι με της
μικρούλες άνθινες ψυχούλες, της μαργαρίτες!
Η λευκή, ολόλευκη μαργαρίτα με το χρυσαφένιο το σκουφάκη στο μικρό το κεφαλάκι υποδέχεται με
περίσσια χάρι όλους εκείνους με τη μεγάλη την ψυχή που τρέχουν μέσ’ τους στενούς ή βραχώδικους
δρομάκους της εξοχής για να καλωσορίσουν την άνοιξιν την μυριοπλουμισμένη με τα λουλούδια. Κ’
εκείνη με νάζια μικρού αγαπημένου παιδιού και χαδιάρικη μεσ’ τη ριπούλα της αύρας θα τους φέρνει
μεσ’ στα ολοπράσινα σαλόνια, σαν άλλη δεσποινίς επί της υποδοχής. Άλλοτε σ’ άλλους περασμένους
καιρούς η μικρούλα η μαργαρίτα δεν έπαιξε μόνο αυτόν τον ρόλο. Ήταν και η μικρή αγαπημένη Πυθία, η
αλάνθαστη. Δεν γελιόντανε ποτέ στης απαντήσεις της. Και γιατί να πη ψέμα; Ποτισμένη με της αγνές
δροσοσταλίδες της αυγής και μεγαλωμένη μέσ’ το καθάριο φως τ’ ουρανού έπρεπε την αγνότη νάχη για
διάδημα και την ειλικρίνεια που θα είχαν όλα εκείνα τ’ αθώα πλασματάκια που θα συνέβαινε να την
ρωτήσουν. Κ’ ήταν τόσα τα μυστικά που θα μπορούσε να φανερώση η μικρούλα μας η μαργαρίτα μ’ ένα
«ναι» ή μ’ ένα «όχι» που αντιπροσώπευε ένα χαρούμενο χαμόγελο ή ένα πονεμένο δάκρυ… που πάντοτε
θα ήταν τόσο λίγες όλες οι μαργαρίτες των αγρών, που άσπλαχνα εγυμνώνοντο απ’ τα φωτεινά ολόασπρα
φυλλαράκια για ένα εγωιστικό καπρίτσιο της στιγμής, φτάνει νάταν η ικανοποίησι…

ΣΕΙΡΙΟΣ
ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ