Ένα σχολείο Αρετής και Συναδέλφωσης που ανακαίνισαν οι μαθητές του…
του Σπύρου Λούπη
Τα σχολικά κτίρια όπως ξέρουμε τα επισκευάζει και τα συντηρεί κάθε χρόνο η
πολιτεία. Σ’ αυτό συμβάλλει βέβαια και η Τοπική Αυτοδιοίκηση με τις σχεδόν πάντα
πενιχρές οικονομικές της δυνατότητες.
Υπάρχει όμως στο Ρέθυμνο ένα Σχολείο που το επισκευάζουν οι ίδιοι οι μαθητές
που φοιτούν σ’ αυτό. Μπορεί βέβαια σ’ αυτό το σχολείο να μην διδάσκονται μαθηματικά
και χημεία στους 250 και πλέον μαθητές του διδάσκεται όμως η αρετή, η συναδέλφωση, οι
ηθικές αξίες της ζωής η αγάπη και συμπαράσταση στον συνάνθρωπο.
Πρόκειται για την Λέσχη των προσκόπων του Ρεθύμνου, μια πραγματική κυψέλη
δημιουργικότητας που βρίσκεται στην οδό Μελχισεδέκ στην παλιά πόλη.
Δημιουργικότητας που αναπτύσσεται μέσα από τις αρχές του μεγάλου οραματιστή, ιδρυτή
του παγκόσμιου προσκοπισμού Μπάντεν Πάουελ. Το κτίριο της οδού Μελχισεδέκ που
διατηρεί όλα τα στοιχεία της Βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής είναι ιδιοκτησία του Σώματος
Ελλήνων Προσκόπων και περιήλθε σ’ αυτό πριν από πολλά χρόνια με αγορά. Για πολλές
δεκαετίες το κτίριο αυτό στο οποίο στεγάζονται οι πρόσκοποι, οι ναυτοπρόσκοποι και τα
λυκόπουλα ήταν χωρίς καμμιά φροντίδα. Καμμιά εργασία συντήρησης ή επισκευής δεν
έγινε σ’ αυτό με αποτέλεσμα να κινδυνεύσει να καταρρεύσει. Πριν από πέντε περίπου
χρόνια οπότε άρχισε και μια συστηματική προσπάθεια αναδιοργάνωσης των προσκοπικών
ομάδων της περιφέρειας, και το κτίριο της οδού Μελχισεδέκ απέκτησε ζωή, η Τοπική
Εφορία και οι αρχηγοί των ομάδων που εγκαταστάθηκαν εκεί διαπίστωσαν ότι η
κατάσταση του κτιρίου ήταν άθλια από την πολυετή εγκατάλειψη και η παραμονή των
παιδιών σ’ αυτό επικίνδυνη. Οικονομικοί πόροι δεν υπήρχαν για τις επισκευές που ήταν
απαραίτητο να γίνουν και κρατική συνδρομή τουλάχιστον εκείνη την εποχή ανύπαρκτη.
Έτσι οι ίδιοι οι πρόσκοποι αποφάσισαν να γίνουν οικοδόμοι, μπογιατζήδες, ηλεκτρολόγοι
και υδραυλικοί για να διασώσουν το κτίριο τους και να το μεταβάλλουν σε μια φιλόξενη
εστία. Με την οικονομική συνεισφορά των ίδιων των παιδιών και ορισμένων συμπολιτών,
παλιών μελών της προσκοπικής οικογένειας, αγοράστηκαν τα υλικά και οι εργασίες
αποκατάστασης άρχισαν. Σοβαντίστηκαν οι τοίχοι, κατασκευάστηκαν τουαλέτες,
επισκευάστηκαν τα πατώματα, έγινε αναδιαμόρφωση των χώρων. Αργά αλλά μεθοδικά,
πρόσκοποι και ναυτοπρόσκοποι, ανιχνευτές και βαθμοφόροι κατόρθωσαν να αλλάξουν την
όψη αυτού του ερειπωμένου κτιρίου. Πάνω από τρία χρόνια κράτησε αυτή η προσπάθεια,
περίοδος που το κτίριο της οδού Μελχισεδέκ είχε μεταβληθεί σε εργοτάξιο. Όμως υπήρχαν
και δουλειές που δεν μπορούσαν να τις κάνουν μόνοι τους οι πρόσκοποι όση όρεξη και
προθυμία και αν διέθεταν. Ήταν οι εργασίες αναστήλωσης του κτιρίου, οι αποκαταστάσεις
των εξωτερικών επιφανειών, οι καθαιρέσεις τοίχων που ήταν ετοιμόρροποι και έπρεπε να
κατεδαφιστούν. Απευθύνθηκαν τότε στην αρχαιολογική υπηρεσία που εκτελεί τις εργασίες
αποκατάστασης και συντήρησης των διατηρητέων κτιρίων της Παλιάς Πόλης η οποία
πρόθυμα ανταποκρίθηκε. Διέθεσε συνεργείο το οποίο ανέλαβε αυτές τις εργασίες, ενώ
από την ίδια υπηρεσία αντικαταστάθηκαν και τα κουφώματα του κτιρίου. Σήμερα οι
Ρεθεμνιώτες πρόσκοποι, ναυτοπρόσκοποι και ανιχνευτές συντηρούν μόνοι τους τη Λέσχη
όπως θα έκαναν στο δικό τους σπίτι. Το κτίριο της οδού Μελχισεδέκ δεν θυμίζει πια εκείνο
το ερειπωμένο κατάλυμα. Έχει μεταβληθεί σε μια λειτουργική εστία χάρις στο ενδιαφέρον
των ίδιων των παιδιών που γεμίζουν κάθε μέρα τις αίθουσες του σε μια άμυλα
δημιουργικής δραστηριότητας.
ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΠΗΣ
ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ
Αφήστε μια απάντηση