ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟΝ ΤΟΥ ΒΑΣ. ΒΟΓΙΑΤΖΗ

(Επικήδειος Εκφωνηθείς υπό του κ. Κ. ΚΥΡΙΑΚΑΚΗ)

Ασίγαστος κι’ απέραντος είναι ο πόνος μας για τον χαμό σου Αγαπημένε Βασίλη.

Κι’ είναι ασίγαστος κι’ είναι απέραντος γιατί θρηνούμε εσένα, τον εκλεκτό που έφυγε από κοντά μας.

Τη θλιβερή τούτη ώρα του πόνου, σ’ όλων μας τη σκέψη γίνεται μια αναδρομή στη ζωή σου. Και σε βλέπουμε από τα πρώτα χρόνια νεαρό παιδάκι να πλάθης τα χίλια χρυσά όνειρά σου και να προσπαθής να τα κάμης πραγματικότητα. Κι’ έπειτα μπροστά μας απλώνεται η δημιουργία σου.

Δούλεψες σκληρά στη ζωή σου για να τη φτιάσης. Είχες όμως γερά φτερά. Τίποτε δεν σε εμπόδισε, καμιά δυσκολία δεν σε λύγισε. Σε βλέπουμε ηθικό, τίμιο, με ακέραιο χαρακτήρα ν’ αφιερώνεσαι πολύπλευρα στη ζωή και να δημιουργής.

Υπήρξες αληθινά ένα θαυμάσιο πρότυπο για όλους τους νέους.

Ξεκίνησες με τίποτα σχεδόν οικονομικό εφόδιο στη ζωή σου αλλά με μόνη τη πίστη σου στην εργασία, με μόνη την ικανότητά σου και πέτυχες να γίνης ένα έκλεκτο μέλος της κοινωνίας μας. Σε όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής του τόπου μας πάντα είχες το μέρος σου στη πρωτοπορεία.

Το φιλελεύθερο πνεύμα σου έμεινε ονομαστό και η τάξι των Επαγγελματιών και Βιοτεχνών του Νομού μας χάνει στο πρόσωπό σου έναν αναντικατάστατο [ηγέτη/συνάδελφο — η λέξη καλύπτεται από το δίπλωμα].

Σε μέρες που ήταν δύσκολες και η πάλη σκληρή για τα συμφέροντα των αδυνάτων εσύ ολόψυχα και αληθινά υπήρξες [ο συμπαραστάτης τους / στην πρώτη γραμμή — καλύπτεται από το δίπλωμα]. [Με τη φλόγα] που άναβε στη μεγάλη καρδιά σου δόθηκες ολόψυχα στην αντίσταση κατά του κατακτητή και πήρες στην συνείδηση των πατριωτών μια ανεκτίμητη μια ξεχωριστή θέση.

Αυτή η ομορφιά της ζωής και της ψυχής σου είναι Βασίλη μου, που κάνουν απέραντο κι’ ασίγαστο τον πόνο μας.

Αλλ’ είχες ακόμη μια ωμορφιά ασύγκριτη κι’ ανώτερη από κάθε άλλη:

Την απέραντη αγάπη και τη στοργή στη μάννα σου. Την αφοσίωση στα αδέλφια σου. Την αγάπη προς τους φίλους σου. Την χριστιανική συμπόνια για κάθε αδύνατο, για κάθε φτωχό στρατοκόπο της ζωής.

Είναι ομολογουμένως ζήτημα αν νέος της ηλικίας σου έχει να επιδείξη τόση πολύπλευρη και δημιουργική κοινωνική δράση.

Γι’ αυτό και τόσος πολύς κόσμος σε συνοδεύει σήμερα στην τελευταία σου κατοικία κοντά στα ιερά λείψανα των προγόνων σου.

Και τώρα στην σκληρή τούτη ώρα του χωρισμού μαζί με την διάθερμη ευχή όπως το λυγμικό δάκρυ μας κάνη ακόμη πιο αλαφρό το χώμα πού θα σε σκεπάση, θα σου πω τα λίγα λόγια πού έγραψε ο Μεγάλος Παλαμάς για το νεκρό παιδί του:

Στο ταξίδι πού σε πάει
ο μαύρος καβαλλάρης
κύτταξε απ’ το χέρι του
τίποτα να μην πάρης.

Κι’ αν διψάσης μην το πιης
απ’ τον κάτω κόσμο
το νερό της αρνησιάς
φτωχό κομμένο δυόσμο.

Μην το πιής κι’ αποξεχάσης
κι’ αιώνια μας ξεχάσης
βάλε τα σημάδια σου
το δρόμο να μη χάσης.

Κύτταξε και γέλασε
της νύχτας το Σουλτάνο
γλύστρησε σιγά κρυφά
και πέταξε δω πάνω.

Και στο σπίτι τ’ άραχνο
γυρνώντας, ω ακριβέ μας
γίνε αερόφυσημα
και γλυκοφίλησέ μας.

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΒΗΜΑ 13/12/1951

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *