Κάτω απ’ όλες τις Χανιώτικες πέτρες και δραστηριότητες
Πήγε στα Χανιά γύρω στα 1959,, άνοιξε βιβλιοπωλείο, δέθηκε λοιπόν με
το βιβλίο, κυρίως όμως, με την Πόλη κι έγινε σχεδόν ένα μαζί της. Τόσο πολύ, που κάτοικοι
υποστηρίζουν ότι τον συναντούν κάτω από τις πιο πολλές Χανιώτικες πέτρες. Αυτό δεν
σημαίνει ότι έχει ξεχάσει την πατρώα γη που βρίσκεται στ’ Αγκουσελιανά Ρεθύμνου. Ούτε
βέβαια την οικογένειά του, την οικογένεια των Κουρμούληδων, που ήταν για πολλά χρόνια
κρυπτοχριστιανοί..
Η οικογένεια των Κουρμούληδων έχει μια ξεχωριστή θέση στην Ιστορία. Το είχατε
συνειδητοποιήσει από μικρός;
-«Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό, τα Αγκουσελιανά Ρεθύμνης, όπου η πλειοψηφία
των κατοίκων είναι Κουρμούληδες. Πολλοί από τους προγόνους μου έπαιζαν
πρωταγωνιστικό ρόλο στη μικρή κοινωνία του χωριού. Πολλών την αξία, την καλοσύνη και
προσφορά αξιολογούσα και υπερηφανευόμουν για την καταγωγή μου. Δεν βρέθηκε όμως
κανείς, ούτε στα Γυμνασιακά μου χρόνια στο Ρέθυμνο, ή στην Εκκλησιαστική Σχολή Αγίας
Τριάδος, να μου πει για την καταγραμμένη από τους ιστορικούς Ψυλλάκη – Μουρέλο και
άλλων, αναφορά στην οικογένεια των Κουρμούληδων, τους γνωστούς Κρυπτοχριστιανούς.
Φιλικούς της Μεσσαράς και πολεμάρχους, προ πάντων όμως του Καπετάν Μιχάλη
Κουρμούλη. Αυτό το συνειδητοποίησα αφού εγκαταστάθηκα επαγγελματικά σαν
βιβλιοπώλης στα Χανιά, ξεφυλλίζοντας βιβλία…»
Οι Κουρμούληδες ήσασταν πάντως από τους πρώτους που πραγματοποιήσατε
οικογενειακή σύναξη αναζητώντας τις ρίζες σας…
-«Μετά από επιστημονική έρευνα στην οποία μας βοήθησαν πρόθυμα αξιόλογοι
επιστήμονες, ανατρέχοντας σε παλιές γραφτές αναφορές, πραγματοποιήσαμε την πρώτη
μας σύναξη τον Αύγουστο του 1988 στα Αγκουσελιανά Ρεθύμνης. Παραβρέθηκαν περίπου
500 άτομα, υπέγραψαν βιβλίο παρουσίας 280 άτομα, με το επίθετο «ΚΟΥΡΜΟΥΛΗΣ»,
έγιναν επιστημονικές ανακοινώσεις και δόθηκαν υποσχέσεις για συνέχεια. Έγινε και
δεύτερη στο Κουσέ, ετοιμάζεται προτομή του καπετάν Μιχάλη Κουρμούλη στο Κουσέ και
τον Ιούλιο του 1999 θα γίνουν αποκαλυπτήρια. Και συνεχίζουμε…
Δεν είναι βέβαια λίγοι αυτοί που σας έχουν για Χανιώτη;
-«Ήρθα στα Χανιά πριν από 40 χρόνια. Βρέθηκα κοντά σε συγγενικό περιβάλλον,
οικογένεια Γιακουμογιαννάκηδων, οκτώ αδέλφια της μητέρας μου. Παντρεύτηκα αμέσως
Χανιώτισσα, τη Μαρία Φελεσάκη, από πολυπληθή οικογένεια. Τους γνώρισα, τους
αγάπησα και αγαπήθηκα από αυτούς. Επαγγελματικά εσταδιοδρόμησα συνεργαζόμενος με
έναν εξαίρετο Χανιώτη, το Νικόλαο Κατάκη, σαν βιβλιοπώλης. Προσαρμόστηκα αμέσως.
Λογικό λοιπόν είναι να θεωρώ τον εαυτό μου Χανιώτη και οι Χανιώτες να με θεωρούν δικό
τους».
Κλείνετε λοιπόν σαράντα χρόνια σαν βιβλιοπώλης. Θυμάστε την πρώτη σας μέρα
πίσω από τον πάγκο του βιβλιοπωλείου;
-«Λένε ο μικρός δεν ξεχνά, δεν ξεχνώ όμως και εγώ ο ανειδίκευτος τις πρώτες μου
συναλλαγές, που τις έβλεπα βουνό. Δεν ξεχνώ την εμπιστοσύνη που μου έδειξε ο
μακαριστός σήμερα, συνέταιρός μου. Ούτε την πρώτη μου είσπραξη που ήταν 12 δραχμές,
αξίας ενός ευρετηρίου τσέπης».
Ωστόσο τα χρόνια περνούσαν. Σας γέμιζε σαν άνθρωπο το επάγγελμα;
-«Το βιβλίο το αγάπησα πρώτα σαν αναγνώστης. Διαπίστωσα νωρίς την αξία του
και δεν παρέλειπα να το έχω σύντροφό μου, αν και οι δυνατότητες πρόσβασης μου σ’
αυτό, δεν ήταν εύκολη. Ανταποκρίθηκα στην απαίτηση του αναγνώστη να του συστήνω το
βιβλίο που θα τον ικανοποιούσε και όχι αυτό που εγώ θα ήθελα να του πουλήσω».
Διαβάζει περισσότερο ο κόσμος σήμερα;
-«Τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας, ήταν χρόνια που λίγο
απείχαν από την κατοχική δυστυχία και ο κόσμος ενδιαφερόταν για τα προς το ζειν. Το
βιβλίο και ειδικότερα το λογοτεχνικό, ευρίσκετο σε δεύτερη μοίρα. Λογικό λοιπόν ήταν, οι
βιβλιόφιλοι να είναι λίγοι. Σήμερα έχουν μεν ξεπεραστεί τα παραπάνω, όμως στον
ορίζοντα της διάδοσης του βιβλίου υπάρχουν πολλά νέφη που σας είναι γνωστά. Γίνονται
προσπάθειες να ξεπεραστούν».
Το βιβλιοπωλείο σας είναι το πρώτο που καθιέρωσε τις παρουσιάσεις Κρητικών
συγγραφέων. Γιατί το κάνατε; Πως αξιολογείτε αυτή σας την προσπάθεια;
-«Από πολύ παλιά είχα κατά νου τις παρουσιάσεις βιβλίων. Μόλις απέκτησα τον
κατάλληλο χώρο, έκανα τις πρώτες προσπάθειες. Ακολούθησαν πολλές. Ενδεικτικά
αναφέρω, παρουσιάσεις βιβλίων με συνδυασμό 10ήμερων εκθέσεων επετειακής χροιάς,
όπως: Μάχη της Κρήτης και βιβλία για τα 70 χρόνια από την καταστροφή της Μικράς Ασίας.
Άξια λόγου είναι η έκθεση παιδικού βιβλίου και η αναφορά για την εικονογράφησή του
από τον καθηγητή του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης κ.
Παπαδογιαννάκη Νίκο. Εκδήλωση με βιβλία για τα ναρκωτικά, έκθεση χιουμοριστικού
σκίτσου με τον κ. Πετράκη Χρήστο. Κουβέντα με τους μαθητές για το παραμύθι με τη
Μάρω Λοϊζου και πολλά άλλα. Και ακόμα πολλές παρουσιάσεις βιβλίων κρητικών
συγγραφέων».
Βεβαίως δεν είστε μόνο βιβλιοπώλης. Πολλοί μάλιστα λένε ότι όποια Χανιώτικη
πέτρα και αν σηκώσουν θα σας συναντήσουν από κάτω…
-«Ναι. Από τις πρώτες μέρες που ζω στα Χανιά παρακολουθώ τα πολιτιστικά
δρώμενα στην Πόλη μας από τα οποία πολλά έχω ωφεληθεί. Γνώρισα την Πόλη και τους
ανθρώπους της, την ιστορία της, τα ήθη και έθιμά της. Έχω ασχοληθεί με την ΙΛΑΕΚ, της
οποίας είμαι 16 χρόνια μέλος του Δ.Σ. Προσέφερα τις υπηρεσίες μου στον ποδηλατικό
σύλλογο «Τάλως», είμαι ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Ρεθυμνίων «Το Αρκάδι» στον οποίο
διετέλεσα και πρόεδρος…».
Κάποιοι ωστόσο λένε ότι είναι υπερβολικό να υπάρχει σύλλογος Ρεθυμνίων στα
Χανιά…
-«Στην εποχή της αποξένωσης και της μοναξιάς που ζούμε, στην εποχή που ο
διπλανός της πολυκατοικίας δεν μας μιλά, το να γίνεται προσπάθεια επαφής και
πλησιάσματος ανθρώπων, το λένε κακό;
Είναι γνωστό ότι στην πόλη των Χανίων ευρίσκονται πλέον των 1000 οικογενειών
από το Ρέθυμνο. Αυτούς τους ανθρώπους θέλουμε να πλησιάσουμε, να γνωρίσουμε, να
συντονίσουμε σε κοινές εκδηλώσεις. Με σύμβολό μας το «Αρκάδι» και γιορτή μας τους
Τέσσερις Μάρτυρες, κάνουμε πολλές εκδηλώσεις. Εκδίδουμε ημερολόγιο τοίχου κάνοντας
γνωστούς τους τόπους και ανθρώπους του Ρεθύμνου και πολλά άλλα πράγματα».
Από τα «Χανιώτικα Νέα».Απρίλιος 1999
Αφήστε μια απάντηση