ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΠΑΠΑΔΑΚΗ
ΦΟΙΤΗΤΗ ΤΗΣ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΓΕΩΠΟΝΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΘΗΝΩΝ
Πολλά και μεγάλα είναι τα καλά που μπορεί να προσφέρη στον φτωχό αγρότη ο γεωργικός
συνεταιρισμός. Θεωρείται και είναι ένα μέσο αυτοβοηθείας προσώπων, οικονομικά, ασθενών.
Σκοπός του συνεταιρισμού είναι η οικονομική βελτίωση του αγρότη και γενικώτερα η αύξηση του
βιοτικού των επιπέδου.
Διακρίνομεν τις εξής κατηγορίες συνεταιρισμών:
I. Πιστωτικοί συνεταιρισμοί
II. Παραγωγικοί συνεταιρισμοί
III. Προμηθευτικοί συνεταιρισμοί
IV. Πωλήσεως συνεταιρισμοί
Είναι δυνατό ένας γεωργικός συνεταιρισμός να χαρακτηρίζεται από τις δραστηριότητες που έχουν
και οι 4 πάρα πάνω τύποι συνεταιρισμών ή οι 3 μόνο ή οι 2 και ο ένας μόνο.
Επιδιώξεις του συνεταιρισμού είναι:
α) Εξεύρεση κεφαλαίων για τους αγρότες.
β) Προμήθευση πρώτων υλών και εφοδίων ως είναι σπόροι, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, εργαλεία,
μηχανήματα, κτηνοτροφές κ.λπ., σε μικρότερη τιμή και καλύτερη ποιότητα.
γ) Ασφάλιση των προϊόντων και των μέσων παραγωγής.
δ) Από κοινού καλλιέργεια των κτημάτων.
ε) Από κοινού επεξεργασία των προϊόντων με αποτέλεσμα μείωση του κόστους παραγωγής.
στ) Από κοινού αποθήκευση των προϊόντων.
ζ) Από κοινού πώληση των προϊόντων.
η) Απόκτηση μηχανών και μηχανικών εγκαταστάσεων για κοινή χρήση από τους συνεταίρους. Με
αποτέλεσμα μικρότερο κόστος παραγωγής.
θ) Άσκηση δικαίου ελέγχου στην ποιότητα των συγκεντρωμένων προϊόντων και κατάταξη αυτών
στην κατηγορία που πράγματι ανήκουν χωρίς να αδικήση ή να μεροληπτή για κανένα.
ι) Παρακολούθηση στην κίνηση του εμπορίου με αποτέλεσμα να γνωρίζη με ακρίβεια τις τιμές των
προϊόντων και τις ενδεχόμενες διακυμάνσεις τους.
Ενώ καθένας χωριστά αγρότης δεν θα το ήτο δυνατό να το επιτύχη.
Φυσικό είναι τις παραπάνω επιδιώξεις των συνεταιρισμών να καρπούνται περισσότερο οι
μικροκτηματίαι.
Έτσι ο συνεταιρισμός μπορεί να αναλάβει χρηματοδότηση των παραγωγών με πίστωση.
Επίσης μπορεί να ασχοληθή με την προμήθεια υλικών ως και ειδών διατροφής χωρίς να
παρεμβάλλων είτε μεσάζοντες οι οποίοι και ανεβάζουν υπερβολικά τις τιμές.
Σημαντικότατο ρόλο μπορεί να παίζη στην παραγωγική διαδικασία, στην κατεργασία των
παραχθέντων αγροτικών προϊόντων ως και στην κατασκευή εγγειοβελτιωτικών έργων (αρδεύσεις,
αγροτικοί δρόμοι, φράγματα κ.λπ.) εφ’ ίδον αυτά. Αποβλέπουν άμεσα ή τουλάχιστον έμμεσα στην
αύξηση της γεωργικής παραγωγής.
Έτσι σε μια σιτηροπαραγωγική περιφέρεια (Θεσσαλία, Μακεδονία, Μεσσαρά κ.λπ.) μπορεί να
εφαρμοσθή από κοινού καλλιέργεια στα κτήματά τους με κοινά μηχανήματα πράγμα που δεν είναι
πραγματοποιήσιμο σε καθένα χωριστά, το όργωμα, η σπορά, ο θερισμός, ο αλωνισμός, η μηχανική
καταπολέμηση ασθενειών κ.λπ.
Κάτι το αντίστοιχο μπορεί να γίνη σε μια ελαιοπαραγωγικήν περιφέρεια για διάφορες δουλειές όπως
είναι το κλάδευμα, η καταπολέμηση επικινδύνων εχθρών για την ελαιοπαραγωγή (δάκος, πυρηνοτρήτης
κ.λπ.), η επεξεργασία του ελαιοκάρπου από κοινό όλων των παραγωγών είτε για την παρασκευή
βρωσίμων ελαιών καλά συσκευασμένων – τυποποιημένων, είτε για την παραγωγή ελαιολάδου με μικρή
οξύτητα, την τυποποίηση, αυτού και την από κοινού πώληση.
Αλλά και σε κτηνοτροφική περιφέρεια πολλά προσφέρει ο συνεταιρισμός. Οι παραγωγοί
προμηθεύονται κατά πολύ φθηνότερα τις διάφορες ζωοτροφές, επιτυγχάνουν δε και καλύτερες τιμές στα
κτηνοτροφικά προϊόντα (γάλα, κρέας, τυριά, αυγά κ.λπ.)
Το ίδιο συμβαίνει και σε μια αμπελοκομική περιοχή, όπου ο συνεταιρισμός συντελεί:
α) Στην κοινή οινοποίηση των σταφυλών.
β) Στην κοινή πώληση του οίνου
γ) Στην κοινή πώληση τυποποιημένων επιτραπεζίων σταφυλών.
δ) Στην προμήθεια λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, σκαπτικών μηχανημάτων, αμπελοκομικών οργάνων
κ.λπ.
Στην πώληση των περισσότερων αγροτικών προϊόντων σημαντικό ρόλο παίζει ο συνεταιρισμός.
Αυτό οφείλεται:
1) Στην επιμελημένη και σύγχρονη συσκευασία.
2) Στην κατανομή των προϊόντων σε κατηγορίες.
3) Στην πώληση των προϊόντων σε αγορά που βρίσκεται μακρυά από τον τόπο παραγωγής.
4) Στην κατάργηση των μεσαζόντων κατά την πώληση.
5) Στην στενή παρακολούθηση των τιμών των προϊόντων και των διακυμάνσεων των τιμών αυτών.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα έχομε από τον συνεταιρισμό των Πεζών Ηρακλείου Κρήτης.
Από όσα παραπάνω γράφονται πολύ εύκολα μπορεί να τεθή το ερώτημα.
Γιατί εφ’ όσον ο συνεταιρισμός είναι τόσο πολύ ωφέλιμος και βοηθός στον αγροτικό κόσμο δεν έχει
την ανάλογη διάδοση; Δυστυχώς όμως τα αίτια είναι πολλά, που μερικά απ’ αυτά είναι:
1) Η έλλειψη πειθαρχίας και συνεταιριστικού πνεύματος από μέρους των συνεταιρισμών.
2) Η ύπαρξη πολλών αντιδραστικών στοιχείων που σκοπό έχουν την κωλυσιεργία μόνο, κατά την
πραγματοποίηση έργων προόδου κινούμενοι από ποταπά αίτια.
3) Η εντύπωση των συνεταιρισμών ότι μόλις εισέλθουν στον συνεταιρισμό πρέπει να λυθούν όλα τα
προβλήματά τους (τα οικονομικά) και να γίνουν ταυτόχρονα πλούσιοι. Ενώ στην αρχή χρειάζονται θυσίες
από μέρους των συνεταίρων και επιμονή. Έτσι δηλώνοντες δειλία προβαίνουν σε διάλυση του
συνεταιρισμού παίρνοντες μαζί τους κακές εντυπώσεις περί συνεταιρισμών.
4) Η φοβία που υπάρχει στους αγρότες και που προέρχονται από επεισόδια και ναυάγια
συνεταιρισμών γειτονικών χωρών ή γειτονικών νομών που προήλθαν από την κακή οργάνωση και
διοίκηση αυτών είτε από μέρους του διοικητικού συμβουλίου του συνεταιρισμού είτε από μέρους των
ίδιων των συνεταιρισμών.
Όσοι από τους αγρότες μας κατώρθωσαν να παραμερίσουν τα παραπάνω εμπόδια, εδημιούργησαν
συνεταιρισμούς με αξιοζήλευτη δραστηριότητα. Η οικονομική τους κατάσταση βελτιώθηκε και η
πνευματική τους στάθμη σιγά – σιγά ανέβηκε.
Όλοι λοιπόν οι αγρότες να είναι συνεταιρισμένοι, για να μπορέση ο αγροτικός κόσμος να
πραγματοποιήση ένα βήμα προόδου για ένα καλύτερο αύριο.
ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ