Απαγγελθείσα εν τη μεγάλη αιθούση του Δημοτικού Σχολείου τη 26η Φεβρουαρίου 1917 υπό της
Αντιπροέδρου κ. Ιουλίας Κ. Πετυχάκη.
Και αι εργασίαι ημών ήρχισαν. Αλλά πώς; Άνευ οβολού! Έλειπεν αφ’ ημών η κινητήριος δύναμις του
χρήματος. Όμως άλλη δύναμις, ην επεκαλέσθημεν καταρχόμεναν του φιλανθρώπου έργου ημών, η θεία
δύναμις ήλθεν εις επικουρίαν ημών. Και κατωρθώσαμεν εν διαστήματι ολίγων μηνών ν’ αγοράσωμεν
υφαντήρια και υλικά, να δώσωμεν εργασίαν εις απόρους γυναίκας, να χορηγήσωμεν βοηθήματα εις
πασχούσας οικογενείας, και διά την πληρωμήν διδάκτρων να υποστηρίξωμεν εις τας σπουδάς των
απόρους μαθήτριας και μαθητάς διακρινομένους επί επιμελεία και επιδώσει εις τα γράμματα.
Κατωρθώσαμεν δε ταύτα διά της προθύμου καταβολής της μηνιαίας συνδρομής των μελών, καίτοι εν
τω μεταξύ ο αριθμός αυτών ηλαττώθη εις 50, διά λαχείου υποστηριχθέντος υπό της κοινωνίας μετ’
αξιαιπαίνου γενναιότητος, και επί τούτοις διά της ειλικρινούς συνεργασίας των μελών της Διευθύνσεως.
Παρατηρείτε Κυρίαι και Κύριοι, πόσον φωτεινή υπήρξεν ευθύς εξ’ αρχής η εμφάνισης της γυναικός
δρώσης εν τη κοινωνία.
Τα πράγματα έβαιναν άριστα, καίτοι ουχί άνευ εμποδίων, επί των αυτών βάσεων και επί του αυτού
προγράμματος μέχρι του έτους 1904. Κατά το έτος τούτο το τελευταίον εύφορον έτος είχομεν εισπράξεις
δρ. 1271,75 και δαπάνας 1128,25 ήτοι την 31 Δεκεμβρίου 1901 έμενε περίσσευμα εκ δρ. 143,50. Πλην
της εργασίας δε, ήν εδώκαμεν κατά το έτος τούτο εις 20 απόρους γυναίκας, διενείμαμεν βοηθήματα, υπέρ
τας 250 δραχμάς, επληρώσαμεν δίδακτρα μαθητριών δρ. 150, και ηγοράσαμεν υλικά αξίας 400 περίπου
δραχμών.
Από του έτους 1905 δύναται τις να είπη, ότι ήρχισεν η παρακμή του Φιλανθρωπικού Τμήματος.
Εικόνα λυπηράν έχομεν την οικονομικήν κατάστασιν αυτού. Αι εισπράξεις ημών κατά το έτος 1905
ανήλθον εις δραχ. 716,50 αι δε δαπάναι εις δρ. 702,50. Κατά το έτος 1906 είχομεν εισπράξεις μόνον δρχ.
251,20 και δαπάνας δραχμ. 262,25. Τα δε μέλη ηριθμούντο τότε εις 23.
Αλλά και ο αριθμός αυτός έβαινεν ελαττούμενος, μέχρις ου το Φιλανθρωπικόν Τμήμα όπερ επί τινα
έτη ειργάσθη μετά τόσης επιτυχίας είτε διά την αδιαφορίαν των μελών αυτού είτε διότι παρεσύρθη από
την επελθούσαν αδράνειαν του Συλλόγου, ου ήτο Τμήμα, μικρόν κατά μικρόν περιορίζομεν τας εργασίας
αυτού διελύθη εις το τέλος.
ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ
3 ΜΑΡΤΙΟΥ 1917