Πέρασε ένας χρόνος από τότε που έφυγες και όλοι νιώθουμε νάμαστε φτωχότεροι, γιατί
άφησες πίσω σου έργο ζωντανό με τη ζωή σου, που υπήρξε πάντα περήφανη και
υποδειγματική, πλούτος ανεκτίμητος για σύζυγο, παιδιά, συγγενείς και φίλους.
Κλείνοντας πάντα φυλαγμένες μέσα στην καρδιά σου τις παραδόσεις μιας καλής
οικογένειας του τόπου, τις υψηλές ιδέες και τις ηθικές αξίες μιας ανθρωπιστικής κοινωνίας,
ΕΖΗΣΕΣ και όταν χρειάστηκε αγωνίστηκες γι’ αυτές, κερδίζοντας αυτό που ο ίδιος πάντα
πίστευες για ιδανικό, το ΣΕΒΑΣΜΟ, την ΕΚΤΙΜΗΣΗ και την ΑΓΑΠΗ όσων σε γνώρισαν.
Υπήρξες άρχοντας στη ζωή σου, με την ευπρέπεια, με τη φιλία και τη φιλοξενία.
Ποτέ δεν πέρασε άνθρωπος από το μικρό χωριό σου Άρδακτος Αμαρίου και πάνω από τη
βρύση και το δέντρο πλάτανος και να μη φιλοξενηθεί στο φτωχικό σου σπίτι, να μη δοκιμάσει
τη ρακή σου και τη ζεστασιά του σπιτιού σου. Το σπίτι σου πάντα ανοιχτό να προσφέρει
απλόχερα την ανθρώπινη ζεστασιά και φιλοξενία σε κάθε περιστατικό. Στο κάψιμο της Λοχριάς
το 1944 φιλοξενήθηκαν στο σπίτι σου για 3 μήνες 25 άτομα.
Η μνήμη σου μέχρι και την τελευταία ώρα στα 88 σου ήταν άριστη και έφυγες όπως
επιθυμούσες περήφανα και χωρίς να υποφέρεις, κάνοντας το σταυρό σου.
Έζησες το μεγαλείο του Αλβανικού έπους, όλα τα δεινά στα αλβανικά βουνά και τις
περιπέτειες μέχρι να επιστρέψεις στην Κρήτη από την Πελοπόννησο που έμεινες 6 μήνες.
Στα χρόνια της Αντίστασης είχες πρωταρχικό ρόλο, ενώ το 1935 στο κίνημα του Βενιζέλου
πήγες εθελοντής από τους πρώτους.
Είχες την πατρίδα πάντα μέσα σου γι’ αυτό και τα ονόματα που έδωσες στα παιδιά σου
είχαν ανάλογη ονομασία: Μαρία, Ειρήνη, Ανδρονίκη και Ελευθέριος.
Ευτύχησες να έχεις μια άριστη σύζυγο την Ελένη και υπέροχη σύντροφο.
Έφυγες από κοντά μας, αλλά μας δίδαξες την αξία της αγάπης για τον άλλο, την αξία της
προσπάθειας του αγώνα και της δημιουργίας, της δικαιοσύνης και τη χαρά της ζωής.
Θα σε θυμόμαστε πάντα και θα αντλούμε δύναμη από τη θύμησή σου γιατί πεθαίνει μόνο
όποιος ξεχνιέται, κάτι που δε θα συμβεί ποτέ για σένα.
Αφήστε μια απάντηση