ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ

  Η  παρακάτω μαρτυρία του εκλεκτού λόγιου Στέργιου Μανουρά, έγινε για τις ανάγκες της ταινίας της Εύας Λαδιά :” Ελεγεία Ηρώων -Άνω Μέρος” Το Άνω Μέρος  Αμαρίου είναι ένα απο τα χωριά της Ρεθύμνης  στις πλαγιές του Κέντρους, του βουνού που οριοθετεί την επαρχία Αμαρίου με την επαρχία Αγίου Βασσιλίου. Είναι ένα μεγάλο χωριό, ένα κεφολοχώρι απο τα μεγαλύτερα σε πληθυσμό παλαιότερα και πρόσφατα, όλης της επαρχίας Αμαρίου. Κοντά στο Ανω Μέρος βρίσκεται ένα μικρό χωριό, Χορδάκι, το οποίον είναι … Συνέχεια

  Από τα πρακτικά της δίκης των υπαιτίων Τα γεγονότα της 22ας Αυγούστου 1944 στην Κρύα Βρύση      O τόπος   Η Κρύα Βρύση είναι ένα χωριό του δήμου Αγίου Βασιλείου στα νότια της Κρήτης, με περίπου 80 κατοίκους. Από το 1998 συγκαταλέγεται στους τόπους μαρτυρίου σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα 399/1998. Εκεί, στις 22 Αυγούστου του 1944 δολοφονήθηκαν πάνω από 30 άνθρωποι. Η Κρύα .Βρύση είναι προσβάσιμη από το Ρέθυμνο μέσω Σπηλίου με κατεύθυνση την Αγία Γαλήνη και … Συνέχεια

Γράφει ο Γιώργος Μαυροτσουπάκης Ένα ντοκουμέντο για το ολοκαύτωμα των χωριών του Κέδρους Πριν από λίγο καιρό ο αδελφός μου, ο Μιχάλης , «αλίευσε» από τον αχανή ωκεανό του διαδικτύου ένα κείμενο στη γερμανική γλώσσα με τίτλο «Kria Vrisi . Das Unternehmen ‘ Abschiedsfest – Sommernachtstraum’» . Το κείμενο αυτό αναφέρεται στην Κατοχή του 1941-1944 , και συγκεκριμένα στους χαρακτηρισμένους ως «μαρτυρικούς τόπους» ,λόγω των καταστροφικών συνεπειών που υπέστησαν από τη βαρβαρότητα του κατακτητή. Ένας από τους τόπους αυτούς ήταν … Συνέχεια

του Θεόδωρου Πελαντάκη Φιλολόγου   ΘΕΣΗ  ΧΩΡΙΟΥ   Στους  νότιους  πρόποδες  του  Κέντρους,  ανάμεσα στο  λόφο  της  Κεφάλας  και  στο  ύψωμα –πρόβαρμα-  που  λέγεται  Βίγλα,  ανατολικά  του  ρυακιού  – χαράδρας – που  μεταφέρει  τα χιονόνερα  και  τα  βρόχινα  νερά της  κορφής του  Κέντρους  τον  Ακουμιανό  ποταμό,  σχηματίζεται  ένας τόπος  επίπεδος (σόπατο).  Εκεί είναι  χτισμένη  η  Κρύα  Βρύση σε  υψόμετρο  520μ. από  την επιφάνεια του  Λιβυκού  πελάγους και  1257  μ.  χαμηλότερα από  την  ψηλότερη  κορυφή  του  βουνού. Πίσω  από  το  χωριό … Συνέχεια

  Του  κ.  Θεοδώρου  Στ  Πελαντάκη Φιλόλογου Α. ΤΟ  ΚΕΝΤΡΟΣ Θέση  και  ονομασία   Το  κέντρος  υψώνεται  και  εκτείνεται  ανάμεσα  στον  Ψηλορείτη (Ίδη)  και  στις  (Σφακιανές ) Μαδάρες   (Λευκά  όρη) και  είναι  το  τέταρτο  σε  όγκο  και  ύψος  από  τα  βουνά  της  Κρήτης (Ψηλορείτης  2.456 , Μαδάρες  2.452,  Λασιθιώτικα βουνά  2.148,  Κέντρος  1777).   Φυσικά     σύνορα  που  χωρίζουν,  κατά  κάποιο τρόπο,  το  Κέντρος  από  τα  γύρω  βουνά  είναι:  Στα  Ανατολικά  ο  Λυγιώτης (πλατής  ή  Βαράνης,  αρχ. Ηλέκτρας) ποταμός.  Στα  βορεινά  … Συνέχεια

    Του κ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΜΙΧ. ΜΑΝΟΥΡΑ                          Δικηγόρου   I Το Άνω – Μέρος είναι ένα από τα πιο γραφικά ριζίτικα κεφαλοχώρια της Κρήτης, με 350 περίπου μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται κτισμένο αμφιθεατρικά, σε υψόμετρο 600 περίπου μέτρα, πάνω σε μια από τις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Κέντρος, με θέα – την πιο πανοραμική από οπουδήποτε αλλού – το γέρο Ψηλορείτη. Γύρω από τον οικισμό υπάρχουν πολλές πηγές και … Συνέχεια

  Tου κ. Σπύρου Aπ. Mαρνιέρου     ΠPOΛOΓOΣ Tην αφμορή τούτη τη φορά, ν’ ασχοληθούμε με την καταστροφή, από τους ναζήδες τον Aύγουστο του ’44 των χωριών του Kέντρους, έδωσαν οι συγχωριανοί μου (Γερακαριανοί) Δημήτρης I. Kραουνάκης, (Kραουνοδημήτρης) και Mανώλης K. Aκουμιανάκης (Xαντρακομανώλης). Kι οι δύο τους αυτόπτες μάρτυρες, με τραγικές εμπειρίες, από τη μεγάλη συμφορά, που η τύχη -έδειξαν και την ανάλογη ψυχραιμία- βοήθησε να διασωθούν. O πρώτος, από τους προοδευτικούς και ανήσυχους νέους της εποχής του, είχε … Συνέχεια

  του Σπύρου Μαρνιέρου   Οι  Γουργούθοι  παλιός  οικισμός υπάγονται  στην  «Κοινότητα  Γερακάρι»  και  είναι  κτισμένοι στις  ΒΑ πλαγιές  του  Κέδρους  με  υψόμετρο 680 μ. (περίπου). Με  τους  περισσότερους  κατοίκους  (112) σημειώνονται  το  1583.  Ανέκαθεν  «μικρά  κώμη  αλλά  η  ρομαντικοτέρα της  επαρχίας»,  «σύνδενδρος κατάρρυτος» και  περίσσια  ξακουσμένη. Είναι  πατρίδα  Γενεράληδων ,  Γιαννουλάκηδων, Κατσαντώνηδων, Κουκλινίδων,  Μαρνιέρηδων, Μαυρογιάννηδων,  Μπουτζούκηδων,  Τζωτζάκηδων και  Χελιδώνηδων. Πότε  ιδρύθηκε ο  οικισμός  δεν  είναι  γνωστό. Ίσως σε  χρόνους  που  συμπίπτουν  με  τη  Β’ Βυζαντινή  περίοδο,  τότε που  ακμάζει, … Συνέχεια