Η Νομαρχία Ρεθύμνης εγκρίνη
Όπως παραμείνουν ανοικτά από ώρας 08.00 μέχρι ώρας 20.00 κατά την ημέραν των
Χριστουγέννων (25-15-1965) μετά προαιρετικής απασχολήσεως του τυχόν υπ’ αυτών
απασχολουμένου προσωπικού, τα κάτωθι καφενεία της πόλεως Ρεθύμνης.
1) Δημητρίου Κουνδουράκη Πλατεία Βασιλέως Γεωργίου Β’.
2) Ιωάννου Γαλερού οδός Μεσολογγίου.
3) Νικολάου Μαρκάκη οδός Παλαιολόγου.
4) Ιωάννου Ηλιάκη οδός Αρκαδίου.
5) Νικολάου Παυλοπούλου οδός Αρκαδίου.
6) Ιωάννου Αποστολάκη Πλατεία Αγνώστου Στρατιώτου.
7) Πολυχρόνη Πολυμήλη Πλατεία Αγνώστου Στρατιώτου.
8) Γεωργίου Κορνηλάκη οδός Ιερολοχητών.
9) Νικολάου Λαμπρινουδάκη οδός 4 Μαρτύρων.
10) Εμμανουήλ Αγγελιδάκη Λεωφ. Κουντουριώτου.
11) Αναστασίου Μυστράκη Λεωφ. Κουντουριώτου.

12. Γεωργίου Κυργιανιτάκη Λεωφ. Κουντουριώτου.
13. Βαρδή Λουκογιαννάκη Πλατεία Βασιλέως Γεωργίου Β’
    Εν περιπτώσει απασχολήσεως προσωπικού τούτο δικαιούνται αναλόγου αναπαύσεως κατ’
    άλλην ημέραν της εβδομάδος ως και προσηυξημένης αντιμισθίας, κατά τας γενικώς περί του
    θέματος τούτου ισχύοντα.

Ο Νομαρχών Δ/ντής
Αριστ. Δημητριάδης

ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ

Πώς και υπό τίνος παρεχωρήθη η Παπούρα Μυσσιρίων εις τον Δήμον

Μια επιστολή του τ. Δημάρχου κ. Στυλιανού Ψυχουντάκη

Φίλε κ. Διευθυντά
Την 16ην παρελθόντος μηνός Νοεμβρίου, εδημοσιεύθη εις τας εφημερίδας «Βήμα» και
«Κρητική Επιθεώρησις», μια μου επιστολή με θέμα, επ’ ευκαιρία της παραχωρήσεως των
σπιθιών εις τους τρωγλωδύτας της πόλεως, «πως δηλαδή ο Δήμος και διά ποίων ενεργειών του,
κατόρθωσε να πείση τους αρμοδίους του Υπουργείου Προνοίας, να αποφασίσουν, αλλά και να
προβούν εις την εκτέλεσιν της ανθρωπιστικής αυτής αποφάσεως».
Στην τελευταία παράγραφον της επιστολής μου εκείνης, υπεσχέθη να δώσω στην
δημοσιότητα, τον τρόπον με τον οποίον ο Δήμος επί των ημερών της διοικήσεώς του υπ’ εμού,
κατώρθωσε και επέτυχε, να του χορηγηθή η κυριότης του οικοπεδικού εκείνου χώρου και επί
υπουργίας τινος επετεύχθη τούτο.
Αν προβαίνω εις την ενέργειαν αυτήν, το κάνω εξ υποχρεώσεως, διότι θεωρώ τον εαυτόν
μου ηθικώς υποχρεωμένον έναντι της πόλεως, να φέρω εις την δημοσιότητα το όνομα του φίλου
της εκείνου, ο οποίος ως Υπουργός Γεωργίας τότε, απεφάσισε, αλλά και υπέγραψε την
απόφασιν της παραχωρήσεως του χώρου εκείνου εις τον Δήμον.
Η ανάμνησις εκείνη, ας αποτελέση μνημόσυνον εις μνήμην του φίλου εκείνου του Κων.
Αδαμοπούλου, ως και του άλλου εκείνου, ο οποίος ήτο η αφορμή και ο Κων. Αδαμόπουλος να
συμπαθήση αλλά και να αγαπήση το Ρέθυμνον, εξ αιτίας του μεγάλου φιλικού δεσμού ο οποίος
μεταξύ των υφίστατο του Νίκου Ασκούτσι.
Αλλά ας εξιστορήσωμεν το Ιστορικόν, του πως εζήτησα από τον Υπουργόν κ. Αδαμόπουλον
την παραχώρησιν του χώρου, τι μεταξύ εκείνου και του αρμοδίου Διευθυντού διημείφθη,
δίδοντάς του συγχρόνως την διαταγήν να κάμη ό,τι εγώ του ζητούσα.
Νομίζω προς άρσιν κάθε παρεξηγήσεως, άλλως τε αυτό εξάγεται και από το σχετικό αρχείο
του Δήμου, ότι πρέπει στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι, η Παπούρα κατά νομήν είχε
παραχωρηθή παλαιότερον, εις τον Δήμον υπό της Επιτροπής αποκαταστάσεως Προσφύγων.
Μετά παρέλευσιν αρκετών ετών, το Κράτος άγνωστον διά τί, παρεχώρησε τον χώρον αυτόν ως
και συνεχομένην έκτασιν προς αυτόν ακόμη αρκετήν, χαρακτηριζομένη αύτη εις το σχετικόν
τοπογράφημα του Υπουργείου, ως χώρος οικοδομικός, εις το Υπ. Εθνικής Αμύνης αναγκαιούσα
αύτη εις αυτό.
Ο χώρος εν τη συνόλω του μετά την τοιαύτην παραχώρησιν, ετοπογραφήθη κατόπιν Δ/τής
βεβαίως αρμοδίας Στρ. Αρχής, υπό του μακαρίτου συμπολίτου Ταγματάρχου του Μηχανικού
τότε, Αγησιλάου Χατζηανδρέου.
Ο Δήμος προέβη εις διαβήματα και γραπτά αλλά και προσωπικών παραστάσεων προς τους
αρμοδίους, πλην όμως ματαίως, διότι μας προεβάλετο η δικαιολογία ότι αναγκαιοί εις το Υπ.
Αμύνης.
Μετά διετίαν αν δεν απατώμαι και επειδή ο χώρος δεν είχε χρησιμοποιηθή υπό του Υπ.
Αμύνης, ανεκλήθη η παλαιά απόφασις, δι’ ης είχε παραχωρηθή και ο χώρος επανήλθε και πάλιν
εις το Υπ. Γεωργίας, η ανάκλησις αύτη εκοινοποιήθη και εις τον Δήμον.
Σε ένα μου ταξείδι, μετά την ανάκλησιν αυτήν, εις Αθήνας, επεσκέφθην τον μακαρίτην
Αδαμόπουλον ως Υπουργόν Γεωργίας, με τον οποίον είχον συνδεθή εξ αιτίας του μακαρίτη Ν.
Ασκούτση, διά μίαν άλλην υπόθεσιν του Δήμου και την οποίαν δεν μου ηρνήθη, εξεμεταλλεύθην
την στιγμήν και ενόμισα ότι ήτο κατάλληλος η ευκαιρία, να του ζητήσω όπως δι’ αποφάσεώς του
παραχωρήση εις τον Δήμον κατά κυριότητα, ολόκληρον την Παπούρα.

Μου απεκλείσθη ευθύς αμέσως η ολοκληρωτική παραχώρησις, διότι το υπόλοιπον και
συνεχόμενον τμήμα του παλαιού χώρου που κατά νομήν είχε παραχωρηθή εις τον Δήμον υπό
της Ε.Α.Π. ήτο χώρος, ως και ανωτέρω αναφέρεται, ο οποίος εις το σχετικό τοπογράφημα του
Υπ. Γεωργίας ως χώρος στεγαστικός ανεφέρετο.
Μου εζητήθη να καθορίσω δι’ αιτήσεώς μου, εις τι θα εχρησιμοποιείτο ο χώρος εκείνος υπό
του Δήμου.
Επί τόπου συνέταξα την ζητηθείσαν αίτησιν και καθώριζα ότι δι’ έργα κοινής ωφελείας, αλλά
και εξωραϊστικά ο Δήμος θα τον εχρησιμοποίει, εφ’ όσον θα παρεχωρείτο εις αυτόν και
κυριότητα.
Κατόπιν αυτού εκλήθη ο αρμόδιος Διευθυντής του Υπουργείου και του έδωκε την σχετικήν
διαταγήν ως εξής, ας μου επιτραπή επί λέξει να αναφέρω την δοθείσαν εντολήν «άκουσε, εις τας
τελευταίας Βουλευτικάς εκλογάς και μόλις προεκηρύχθησαν, πήγα στην Κορυνθίαν, οι
συμπολίται μου, μου είπαν, μα εμείς ενομίζαμεν ότι θα σε εβλέπαμε υποψήφιον Ρεθύμνου και
όχι Κορυνθίας» αφ ου σου λέγω αυτά καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω και πόσον το Ρέθυμνον
με ενδιαφέρει, πάρε τον Δήμαρχο και πήγαινε μέσα να κάμης ότι σου πη.
Έτσι περιήλθε στο Δήμο η Παπούρα Μυσσιρίων κατά κυριότητα, εις την οποίαν
ενεκατεστάθησαν προ ημερών οι Τρωγλοδύται της πόλεως, το δε υπόλοιπον τμήμα αυτής, ο
Δήμος υπεσχέθη να παραχωρήση διά την εγκατάστασιν της Γεωπονικής Σχολής, ως είχα
διαβάσει τότε στις τοπικές εφημερίδες, εάν βέβαια πραγματοποιηθή κάποτε η υπόσχεσι εκείνη.
Νομίζω, ότι ο Δήμος ως εκπρόσωπος της πόλεως αναγνωρίζοντας την εδεργεσίαν η οποία
προσεγένετο εις αυτήν, υπό ενός φίλου αυτής και από συναισθηματισμόν και μόνον έχει
καθήκον, να εκδηλώση την ευγνωμοσύνην του αυτήν, προς τον άνθρωπον εκείνον, ο οποίος του
παρεχώρησε μίαν όχι ευκαταφρόνητον έκτασιν, διά της οποίας τόσον έχει εξυπηρετηθή,
συνισταμένη εις την ονομασίαν του Συνοικισμού των Τρωγλοδυτών με το όνομά του, ή το
ολιγώτερον της κυρίας οδού προσπελάσεως τούτου.
Ο Δήμος εκδηλώνων διά του τρόπου αυτού την ευγνωμοσύνην του, προς τον
ευεργετήσαντα αυτόν, δεν τιμά μόνον εκείνον, αλλά πρωτίστως εαυτόν.
Ευχαριστώ διά την φιλοξενίαν.

ΣΤ. ΨΥΧΟΥΝΤΑΚΗΣ
Ιατρός

ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ
Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 1965

The post Δεκέμβριος 1965 appeared first on Πολιτιστικό Ρέθυμνο.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΖΑΧΑΡΙΑ ΚΑΣΣΩΤΑΚΗ

Την 12ην του τρέχοντος μηνός Δεκεμβρίου, ετελέσθησαν τα εγκαίνια του νέου 2/θέσιου Δημ.
Σχολείου Μυριοκεφάλων εν πάση επισημότητι.
Παρέστησαν ο Κος Επιθεωρητής Β’ Περιφερείας Ρεθύμνης Π. Φραϊδάκης, γονείς και κηδεμόνες των
μαθητών, πολλοί επισκέπται, ως και οι δ/λοι των γύρω χωρίων.
Μετά τον αγιασμόν ωμίλησε προς τους παρευρισκομένους, ο Κος Επιθεωρητής, όστις ανεφέρθην με
απλά και συγκινητικά λόγια, εις την πολλαπλή σημασίαν της εορτής και της ανεγέρσεως του νέου δ/ρίου.
Οι παρευρεθέντες κατεχειροκρότησαν τον κον Επιθεωρητήν, διά τα ωραία και διαφωτιστικά του λόγια.
Μετά τον κον Επιθεωρητήν ωμίλησε ο Δ/ντής του Σχολείου κος Κασσωτάκης Ζαχαρίας ειπών τα
εξής:
Αιδεσιμώτατε
Κύριε Επιθεωρητά
Αγαπητοί γονείς και Κηδεμόνες
Κύριοι Επισκέπται
Η σημερινή εορτή κατά την οποίαν τελούμεν τα εγκαίνια του νέου διδακτηρίου μας, δεν είναι απλώς
μία τελετή, μία εορτή, όπως όλαι αι συνηθισμέναι εορταί και τελεταί.
Μία αφορμή εορτασμού και πανηγυρισμού. Είναι κάτι περισσότερον. Είναι μία αφετηρία μιάς νέας
διανοητικής και μορφωτικής εξυψώσεως των παιδιών του χωρίου τούτου, τα οποία με την καθοδηγήσιν
των εκάστοτε διδασκάλων των, θα προάγωνται ολονέν δι’ ένα καλύτερον μέλλον.
Το δ/ριον είναι το δεύτερον σπίτι του μαθητού.
Η παραμονή του εις αυτό πρέπει να προκαλή συναισθήματα χαράς και όχι πλήξεως και αποστροφής.
Είναι αναντίρρητον, ότι η ωραία εξωτερική εμφάνισις του δ/ρίου, ο ρυθμός ανεγέρσεώς του, η ανάλογος,
προς τον σκοπόν του σχολείου, εσωτερικήν διασκευή του, η διακόσμησίς του, ο προσανατολισμός του,
προκαλούν ευάρεστα συναισθήματα εις την ψυχήν των παιδιών, καθιστούν ευχάριστον την φοίτησίν των
εις αυτό και αφήνουν θελκτικάς αναμνήσεις μετά την αποφοίτησιν των εξ αυτού. Συγχρόνως η όλη εκών
αυτού παρέχει ανάγλυφον παράδειγμα, διά την κατασκευήν και της ιδικής των κατοικίας αργότερον.
Ανήκουν πλέον εις το παρελθόν τα παλαιά δ/ρια, τα ομοιόμορφα και μονότονα, τα ξένα προς τον
σκοπόν του σχολείου, τας τοπικάς συνθήκας και το φυσικόν περιβάλλον, τον ανάρμοστον και ανθυγιεινόν
προσανατολισμόν, τον ανεπαρκή αερισμόν και φωτισμόν.
Εις το δ/ριον, συντελείται η πνευματική και ηθική αγωγή των μαθητών, παράλληλα με την
σωματικήν των ανάπτυξιν. Διά τούτο πρέπει να ανεγείρεται τούτο κατά τρόπον εξασφαλίζοντα, πλήρως
τους όρους της σχολικής υγιεινής και της σύγχρονου παιδαγωγικής.
Το δ/ριον τούτο το νέον και μεγαλοπρεπές, πληρούν όλους τους όρους, θα γίνη η φωλεά επωάσεως
και εκκολάψεως μίας νέας, νέων κοινωνίας.
Μέλλει να γίνη το φυτώριον της νέας Ελληνικής κοινωνίας των Μυριοκεφάλων.
Μίας Κοινωνίας μορφωμένης, καλλιεργημένης, απηλλαγμένης από τους σπόρους των αμορφώτων
κοινωνικών ζιζανίων, τα οποία εμποδίζουν την ανάπτυξιν και πρόοδον εαυτής αλλά και του έθνους
ολοκλήρου.
Εδώ μέσα, τα παιδιά των Μυριοκεφάλων, επί σειρά ετών, θα γαλουχηθούν και θα λάβουν τα ηθικά
και υλικά μέσα και όλα τα υπόλοιπα εφόδια, σωματικά, ψυχικά και πνευματικά, διά να γίνουν Πολίται
καλοί, με Χριστιανικήν και γνησίαν Ελληνικήν ψυχήν, εις την οποίαν θα σκυροδεθούν όλα τα ιδανικά
του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού, επ’ ωφελεία εαυτών, των οικογενειών των, της Κοινωνίας και του
Έθνους μας.
Ο Βίκτωρ Ουγκώ λέγει «Όποιος ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μία Φυλακή…», η ανέγερσις ενός δ/
ρίου είναι προφανώς και άνοιγμα ενός σχολείου, άρα και κλείσιμον μίας φυλακής!
Να, λοιπόν, διατί σπουδαιότατον είναι το γεγονός, το οποίον εορτάζομεν σήμερον, όλοι εδώ.

Ιδού η μεγίστη κοινωνική σημασία της σημερινής μικρής εορτής μας.
Το έργον όμως το οποίον θα συντελείται εις το ναόν τούτον της Παιδείας, οφείλετε, να
παρακολουθήτε, να ενισχύετε και να βοηθήτε, ηθικώς και υλικώς και σεις αγαπητοί γονείς και κηδεμόνες
των μαθητών, με ό,τι εξαρτάται από σας. Ειδ’ άλλως εις μάτην το Κράτος υποβάλλεται εις τόσας
δαπάνας, αδίκως κοπιάζομεν ημείς οι διδάσκαλοι, διότι το έργον δεν θα είναι αποδοτικόν και το δ/ριον
μάλλον περιττόν.
Κατά την ευτυχή, διά τα Μυριοκέφαλα, σημερινήν ημέραν, των εγκαινίων, του νέου δ/ρίου μας,
οφείλομεν να ευχαριστήσωμεν θερμότατα, πάντας τους οπωσδήποτε συνδραμώντας διά την ανέγερσίν
του.
Οφείλομεν να ευχαριστήσωμεν διά των εκπροσώπων του ιδιαιτέρως το Κράτος εις την αρωγήν, ως
επί το πλείστον του οποίου οφείλεται η ανέγερσις.
Τελειώνοντας ευχόμεθα, όπως το νέον τούτον κτίριον εκπληρώση, διά των εκάστοτε δ/λων του, εις το
ακέραιον τον σκοπόν της ανεγέρσεώς του, επί αγαθώ των μαθητών του και της φιλτάτης ημών Πατρίδος.
ΚΑΣΣΩΤΑΚΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ
Δ/ντής του Σχολείου

ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ
Δεκέμβριος 1965

The post Δεκέμβριος 1965 appeared first on Πολιτιστικό Ρέθυμνο.

ζήση ως εντελώς ανεξάρτητον βασίλειον διότι αισθάνεται αρκούσας τας δυνάμεις της προς
τούτο.
Η Αυστρία επεξέτεινε τα κυριαρχικά αυτής δικαιώματα επί των επαρχιών Βοσνίας
και Εζεργοβίνης τας οποίας κατείχε κατά παραχώρησιν των άλλων Δυνάμεων. Την
παράτασιν της απλής κατοχής θεωρούσα ως νόθον κατάστασιν παρακωλύουσαν την
πρόοδον και ανάπτυξιν των επαρχιών τούτων έλαβε την απόφασίν να προσαρτήση τούτας
προς εαυτήν εγκαταλειπούσα εν τούτοις το σαντζάκιον του Νόβι Παζέρ όπως αποδείξη,
κατά τους ιδίους ισχυρισμούς, ότι εις την περί προσαρτήσεως απόφασιν δεν προήχθη εκ
πνεύματος κατακτητικού αλλ’ εξ άλλων υψηλοτέρων λόγων οίτινες δεν είνε αντιληπτοί εις
τους κοινούς θνητούς.
Από κρητικής απόψεως το απελθόν έτος δεν υπήρξε ολιγώτερον ενδιαφέρον. Αι
κατ’ αυτό πρόοδοι του ημετέρου ζητήματος εισίν πραγματικαί και η προσέγγισις προς την
ποθητήν λύσιν συμαντικωτάτη. Ανεξαρτήτως του τελευταίου κηρύγματος της ενώσεως και
των άλλων μονομερών ενεργειών αίτινες υπήρξαν φυσικαί συνέπειαι της δημιουργηθείσης
εν Ανατολή καταστάσεως κατά τους τελευταίους μήνας του λήξαντος έτους έχομεν σειράν
πράξεων διεθνών αίτινες διατρανούσι τας εθνικάς προόδους του κρητικού ζητήματος κατά
το έτος τούτο. Κατ’ αυτό ήρξαντο η άρσις της διεθνούς κατοχής δια της αναχωρήσεως των
πρώτων τμημάτων των ευρωπαϊκών στρατευμάτων. Κατ’ αυτό εδόθη ημίν ρητή των
προστατίδων Δυνάμεων υπόσχεσις ότι το ζήτημα της ενώσεως θα εξετασθή εν πνεύματι
ευμενές, ανέλαβον δε δύο εξ αυτών όπως εισηγηθώσι την υπόθεσιν ημών ενώπιον του
ευρωπαϊκού Αρείου Πάγου.
Εννοείται ότι πλείστων ζητημάτων την οριστικήν λύσιν εκληροδότησεν ο παλαιός
χρόνος εις τον νέον με όλους τους συναφείς κινδύνους. Αλλά την κληρονομίαν ταύτην
συνοδεύει και φοβερόν δίδαγμα όπερ κατά τρόπον τραγικόν διδάσκει τους ανθρώπους ότι
δεν πρέπει ν’ αφίστανται των αρχών της δικαιοσύνη, ισότητης. Η καταστροφή δύο των
ωραιοτέρων πόλεων της Ιταλίας και η επί των ερειπίων αυτών εξάπλωσις των ζωντανών
εικόνων της δυστυχίας, της συμφοράς και της απογνώσεως αποτελεί το επιστέγασμα των
αρξαμένων έργων του παρελθόντος έτους. Νομίζει τις ότι η φύσις εφθόνισε το ανθρώπινον
έργον όπερ τείνει να μεταβάλη την γεωγραφικήν όψιν του κόσμου. Και διέθεσε μέρος της
αδαμάστου και ραμβούσης δυνάμεως αυτής δια να μεταβάλη όρη εις πεδιάδας και
συνοικισμούς ανθρώπων εις βδελύγματα ερημώσεως, διατρανούσα δια του μάλλον
φοβερού τρόπου την ματαιότητα των ανθρωπίνων προσπαθειών. Τις οίδε. Ίσως αι
εκατόμβαι των ανθρωπίνων υπάρξεων τας οποίας ο απερχόμενος ενιαυτός παρέσυσε μεθ’
εαυτού εις την εκμηδένισιν αποτελέσωσι την αφετηρίαν νέων σκέψεων παρά τοις
ανθρώποις και συντελέσωσι όπως τα ζητήματα άτινα απασχολούσιν αυτούς ως έθνη και ως
χώρας διευθετηθώσι εν πνεύματι δικαιοσύνης και ειρήνης.

ΕΦΗΜΕΡΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Τύν παρελθούσαν Παρασκευήν εδόθη εν τω θεάτρω του κ. Χαραλάμπους
Σπανδαγάκι ο χορός τον οποίον διωργάνωσεν ο Εμπορικός Σύλλογος υπέρ
ανοικοδομήσεως του ναού των τεσσάρων Μαρτύρων.
Ο συνδυασμός τας ευποϊας μετά της ευχαριστήσεως είνε από τας ωραιοτέρας
επινοήσες των τελευταίων χρόνων. Εις τας μικράς μάλιστα κοινωνίας έχει και πρόσθετον
ακόμη καλόν. Κατορθώνεις να συναντήσης επί τέλους ένα αριθμόν ανθρώπων διαφόρου
φύλου εις εν μέρος και να εξαχθής εκ της αμφιβολίας εάν ευρίσκεσαι εις Μοναστήριον ή
εις πόλιν δρώσαν και κινουμένην.
Ο διευθυντής του θεάτρου έδειξε όλην την φιλοκαλίαν του εις την διακόσμησιν
αυτού. Παρουσίασεν κέντρον αξιοπρεπέστατον δι’ ομοίας συγκεντρώσεις. Φωτισμός
δύνατάι τις να είπη άπλετος καθίστατο απαλώτερος και γλυκύτερος από τας λευκάς
εσθήτας των κυριών και δεσποινίδων αίτινες κατέλαβον θέσεις πέριξ της αιθούσης.
Υπό τους ήχους του βιολίου και κλειδοκυμβάλου ήρξατο ο χορός την 9 1/2 . Είκοσι
δύο ζεύγη χορευτριών και χορευτών διακρίνω εις παράταξιν εκ του θεωρείου ένθα
ευρίσκομαι συντροφεύων απομάχους τινός. Θα γείνουν πρώτα κατρύλιες. Οι εν τοις
θεωρείοις παρακολουθούν τας κινήσεις των χορευτριών και χορευτών με τα συνήθη
σχόλια. Αμείλικτοι δια τα σφάλματα, απρόσεκτοι εις τας επιτυχίας.
Το είδος του χορού (κατρύλιες) εφ’ όσον δεν γίνονται σφάλματα δεν μου κινεί το
ενδιαφέρον. Μου δίδεται εν τούτοις ευκαιρία να παρατηρήσω το φιλελεύθερον και
δημοκρατικόν πνεύμα το οποίον επικρατεί εις τας ανδρικάς στολάς. Η σοβαρά ρεδιγκότα
παρά την ιπταμένην ζακέτα, το σακκάκι απευθύνει χαιρετισμούς προς το σμόκιν και μερικά
φράκα νομίζεις ότι πλήσσουν από την μοναξιάν. Δεν είναι ανάγκη να είπωμεν ότι το
ωραίον φύλον επέδειξε πολλήν χάριν και καλαισθησίαν εις εσθήτας και κομόσεις.
Διακρίνομεν την κ. Αθηνάν Π. Νόνη με ωραίαν και πλουσίαν ενδυμασίαν ροζ
μεταξωτήν, την κ. Βίτα Ρέγκλη με μέλαιναν περίκομψον ντουνίκαν, την δεσποινίδα Μαρίαν
Ασκούτση με φυστικί αμπέρ, την κ. Μαρίτσαν Π. Μανουσάκι με αργυροειδή στόφαν, την
δεσποινίδα Μαρίαν Δερμιτζάκι με λευκόν αμπέρ, την δεσποινίδα Μαρίαν Πενθερουδάκι με
λευκήν επιχαρίτως απλήν ενδυμασίαν την κ. Ελένη Ρολόγη με ροζ στόφαν τας δεσποινίδας
Ευαγγελίαν και Ελένην Μ. Πετυχάκι με κομψάς λευκάς ενδυμασίας την δεσποινίδα Κατίνα
Δετοράκι και τας δεσποινίδας Τσισινδάνη με λευκά και ροζ. Τον πρώτον τετράχορον
διεδέχθησαν όλοι οι άλλοι χοροί εν πλήρει τάξει και ευθυμία.
Η όλη εσπερίς μετά το σουπέ όπερ διεξήχθη με πολύ όρεξιν και με αδιάπτωτον
ευθυμίαν, εκλείσθη με τον θαυμάσιον καλαματιανόν της κ. Βίτας Ρέγκλη ήτις με όλην την
χάριν και με όλην την κομψότητα των κινήσεών της απέδωκε όλον το κάλλος του ωραίου
ελληνικού χορού. Δεν γνωρίζομεν πως επήγαν αι εισπράξεις, αλλ’ ο χορός επέτυχε τελείως.
Θεατής

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ

Η ΕΝ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ

Τηλεγραφήματα εκ Κων/πόλεως προς τας ελληνικάς εφημερίδας αγγέλλουν ότι
διωργανώθη μέγα συλλαλητήριον κατά της ενώσεως. Ο αντιπρόσωπος του Μ. Βεζύρης
ανεκοίνωσεν εις τους διαδηλωτάς ότι σοβαραί διαπραγματεύσεις διεξάγονται ήδη μεταξύ
Πύλης και των Δυνάμεων δια το Κρητικόν ζήτημα.
Εις την σύσκεψιν ήτις εγένετο προς παρεμπόδιον των διαμαρτυριών κατά της
ενώσεως της Κρήτης παρίστατο ο στρατηγός Ετέμ πασάς και ο απεσταλμένος του
Σαμπαχεδδίν.
Ο πρώτος ρήτωρ της συνδιασκέψεως εδήλωσεν ότι η Κρήτη δεν δύναται ποτέ να
ενωθή με την Ελλάδα και ετόνισε τας δυσχερείας, εις τας οποίας θα περιήρχετο η Ελλάς,
διότι θα εδημιουργείτο μποϊκοτάζ καταστρεπτικόν δια ταύτην και θα εζημιώνετο, διότι δεν
θα επετυγχάνετο η ένωσις των ελληνοτουρκικών σιδηροδρόμων.
Εις άλλος ρήτωρ ετόνισεν, ότι αι διαμαρτυρίαι απευθύνονται μόνον κατά της
Ελλάδος και ουχί, ως ελέχθη, κατά της Γαλλίας, Ιταλίας, και Αγγλίας.

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ 1908

The post Δεκέμβριος 1908 appeared first on Πολιτιστικό Ρέθυμνο.

Η ΜΑΝΤΡΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚ

Όπως προανηγγείλαμεν η <<Μάντρα του Αττίκ>> φθάνει εξ’ Ηρακλείου αύριον δια να δώση εις το
Ιδαίον Άντρον, καταλλήλως ανακαινισθέν υπό του Λυκείου των Ελληνίδων μίαν απογευματινήν και
μίαν βραδυνήν.
Η Μάντρα του Αττίκ εκτός από τον κ. Αττίκ παραλαμβάνει τον γνωστότατον θεατρικόν συγγραφέα
κ. ΠΑΝΤΕΛΗΝ ΧΟΡΝ, την Καν ΙΣΜΗΝΗΝ ΠΕΤΡΟΥ (Κοντράλτο) τον κ. Ανδρ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΝ
(Ντιζέρ βαρύτονον) την Δίδα ΡΙΤΑΝ Δ. δωδεκαέτιδα –ωδικόν φαινόμενον- τον κ. ΖΑΖΑΝ (μίμον
χορευτήν) την Δίδα ΣΟΥΡΛΑΝ Δ. τον κ. Μ. ΚΟΒΑΛΕΦΣΚΥ τενόρον και τον Κον ΚΟΡΙΝΘΙΟΝ με
ολόκληρον το μοναδικόν εν Ελλάδι ΧΑΒΑΓΙΑΝΕΖΙΚΟ συγκρότημά του, το οποίον ενθουσιάζει,
τέρπει και μαγεύει τους ακροατάς.
Η ΜΑΝΤΡΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚ θα αφήση εις το Ρέθυμνον αναμνήσεις και διότι ο ΑΤΤΙΚ είναι
μοναδικός εις το είδος του και διότι το συγκρότημά του αποτελείται από καλλιτέχνας αξίας και
συγχρονισμένους. Προμηνύεται συρροή ώστε συνιστώμεν εις τους αναγνώστας μας να εξασφαλίσουν
εγκαίρως τας θέσεις των.

27/12/32

Η ΜΑΝΤΡΑ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟΝ

Σπανίως είδεν η αίθουσα του Ιδαίου Άντρου τόσην κοσμοπλημμύραν όλων των κοινωνικών τάξεων
και με τες αλατισμένες μάλιστα αυτήν την φοράν τιμές των εισιτηρίων. Οι Ρεθεμιώτες όμως έμειναν
ικανοποιημένοι με το παραπάνω.
Ο Αττίκ με τους παθητικούς του στίχους εδόνησε τες καρδιές και των τρυφερών υπάρξεων και των
δανδήδων – είδαμε ρεμβώδεις φυσιογνωμίας και είδαμε να κυλούν δειλά αρκετά δάκρυα- αλλά και
των μεστωμένων και των γεροντοπαλληκάρων. Και εσκόρπισεν ο Αττίκ άφθονο το γέλοιο εις όλην
την αίθουσαν που απέδειξε και με το …… των παραπόνων που εγράφησαν από τους θεατάς στο
γόνατο και εγέμισαν το κουτί των <<ρεκλαμασιόν>>, πως το Ρέθυμνον έχει θεατρικόν κοινόν που
μυρίζει πολύ ολίγον επαρχιωτισμόν. Ήρασε πολύ το τραγούδι της Κυρίας Ισμήνης Πέτρου, και
εστάθη συμπαθέστατος εις το κοινόν ο κ. Αθανασιάδης. Ο μίμος Κος Ζάζας είχεν επιτυχίαν
εξαιρετικήν αν ληφθή υπ’ όψει ότι οι θεατρικοί αστέρες που εμιμείτο είναι άγνωστοι εις το πολύ
κοινόν μας το οποίον είχε μόνον την διαίσθησιν της μελετημένης αποδόσεως των ρόλων.
Ιδιαιτέρως ο βόμβος της μνίγας –του Αττίκ- ενεδου…… την αίθουσαν που έμεινε γοητευμένη και
με το διπλό του σφύριγμα. Όχι ολιγωτέραν επιτυχίαν είχον οι μαντινάδες του κ. Παντελή Χορν και
ιδιαιτέρως το φιλολογικό καλάθι που έπλεξε με τους τίτλους όλου του ημερησίου και Αθηναϊκού
τύπου, χωρίς να παραλείψη και τον Τύπον της Ρεθύμνης. Σπανία δια το κοινόν μας απόλαυσις
εστάθησαν οι Χαβάγιες του μοναδικού Ελληνικού συγκροτήματος του κ. Κορινθίου και πολλά ήσαν
τα χειροκροτήματα και τα μπις δια τας νεαρωτάτας αδελφάς Δ. Οι κατά κανόνα πολύ απαιτητικοί
Ρεθεμιώτες έμειναν ευχαριστημένοι με το παραπάνω και δεν ηκούσαμεν κανένα ούτε από τους
αιωνίους μουρμούρηδες να παραπονεθούν για τες δραχμούλες της εισόδου των.
Μπράβο του Αττίκ και όλης της Μάντρας του.

ΜΑ-ΤΣΑ

The post Δεκέμβριος 1932 appeared first on Πολιτιστικό Ρέθυμνο.

Οι μαθητές του Δημοτικου Σχολείου Αμαρίου – Β’ διενήργησαν αυτοβούλως έρανο
μεταξύ των Γονέων τους και λοιπών κατοίκων των χωριών του Αμαρίου Οψυχιά,
εισέπραξαν το πόσόν των χιλίων εκατό δραχμών το οποιο και απέστειλε στην
Τράπεζα Ρεθύμνης υπερ ενισχύσεως της απο ναυαγίου απορφθανισθής οικογένειας
Νικ. Βερυκάκη.

Δεκέμβριος 1966

The post Δεκέμβριος 1966 appeared first on Πολιτιστικό Ρέθυμνο.