Εκκλησία

  Ψηλορείτης, στο χωριό Ζαρός, 17ος αιώνας. Στο μοναστήρι του αγίου Νικολάου, ψηλότερα απ’το χωριό, οι μοναχές διαπιστώνουν πως κάποιο ζώο τρυπώνει τη νύχτα στο περιβόλι τους και βοσκάει στα λαχανικά. Κάποιο αγρίμι του Ψηλορείτη σίγουρα θά ’ναι. Βρίσκουν λοιπόν έναν κυνηγό και του ζητάνε να παραφυλάξει και να το σκοτώσει με το τόξο του. Τη νύχτα, ο κυνηγός τοξεύει την ογκώδη φιγούρα που βλέπει να ξετρυπώνει μέσα απ’ τις σκιές και να κατεβαίνει απ’ την πλαγιά πάνω απ’ το … Συνέχεια

  Ήταν στιγμή ευλογημένη όταν συναντούσες τον παπα Μιχάλη. Σ’ αγκάλιαζε με ‘κείνη τη φωτεινή ματιά του κι είχε πάντα κάτι να πει με τη σεμνή, αλλά τόσο ζεστή, φωνή του. Έδινε την αίσθηση μιας αγγελικής παρουσίας. Ακτινοβολούσε αγάπη και το μόνο που τον απασχολούσε πάντα ήταν ο ναός των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων. Θυμάμαι, τότε που τον πρωτογνώρισα, με πόση αγωνία έτρεχε από υπηρεσία σε υπηρεσία, πόσες επιστολές έστελνε σε παράγοντες και πόσο ευτυχισμένος δήλωνε όταν εύρισκε ανταπόκριση. Σου έδινε … Συνέχεια

Ένας πρύτανης της δογματικής μας πίστης ήταν ο παπα-Μάρκος Πλυμάκης. Είχαμε αναφερθεί στην εύθυμη πλευρά του, που παρουσίαζε μια αγνή καρδιά. Και περιγράψαμε σε προηγούμενο αφιέρωμα το αθώο του πείραγμα σε συλλειτουργό του που λάτρευε τα γλυκά. Μας έκανε όμως εντύπωση, γι’ αυτό και δίνουμε συνέχεια στο αφιέρωμα, ο τρόπος που μιλάνε γι’ αυτόν οι παλιοί Ρεθεμνιώτες. Και κυρίως ο Γιώργης Καλομενόπουλος, που του έχει μάλιστα αφιερώσει και στίχους. Μέσα σ’ αυτούς σκιαγραφείται η προσωπικότητα του ιερέως που δέθηκε με … Συνέχεια

Οι πλάκες μεταξύ μικρών και μεγάλων ήταν πάντα ένα πρόχειρο μέσον, για να περνά τον καιρό του ο Ρεθεμνιώτης . Εκείνες μάλιστα τις χαλεπές εποχές, ήταν κι ένα εφαλτήριο για μικρή απόδραση από τη σκληρή πραγματικότητα και την εφιαλτική βιοπάλη. Εξαίρεση δεν αποτελούσαν φυσικά και οι ιερείς .Άνθρωποι κι αυτοί με μικρές ή μεγάλες αδυναμίες. Ξεχωριστοί πάντως και αξιαγάπητοι. Κάποιοι μάλιστα μας άφησαν πολλές σπαρταριστές ιστορίες, που ακόμα και σήμερα προκαλούν ,αν όχι σπαρταριστό γέλιο , τουλάχιστον χαμόγελα Για παράδειγμα … Συνέχεια

Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται (Ματθ. Ε, 8) Οι συμπολίτες της παλαιότερης, πολύπαθης και ταλαιπωρημένης γενιάς, ανακαλούν συχνά στη μνήμη, επαναφέρουν από το παρελθόν και αναπολούν γεγονότα πολυσήμαντα, όπως υπήρξε εκείνο το πολυετές πέρασμα από την ενορία του Ι. Ναού των Εισοδίων ενός ταπεινού γέροντα πνευματικού, πρεσβύτη και πρεσβύτερου της εκκλησίας. Ο ιερέας Μάρκος Πλυμάκης όπως τον ήξερε όλο το Ρέθυμνο ενέπνεε σεβασμό, στάθηκε και συμπαραστάθηκε αμέριστα με στοργή, όσο μπορούσε και σε ό,τι μπορούσε … Συνέχεια

Την Παρασκευή 10 του Οκτώβρη προγραμματίστηκε στις γραφικές και ιστορικές Ρούπες Μυλοποτάμου το φετινό μνημόσυνο ενός σημαντικού Ρεθεμνιώτη αγίου που έζησε τον 20ό αιώνα. Ενός αγίου αγαπητού σε όσους τον γνώρισαν, μα και σε μας τους νεότερους που απλώς ακούσαμε γι’ αυτόν. Ήταν ο γέροντας Ιωακείμ Αντωνάκης, άνθρωπος με τόσο μικρό ανάστημα, που λένε πως κυκλοφορούσε όρθιος κάτω απ’ το τραπέζι! Ο «ανθρωπάκος» αυτός – μικρούλης στο σώμα, μα μεγάλος στην καρδιά – έφυγε από την κοινωνία και τις πίκρες … Συνέχεια

Από καιρού εις καιρόν διαβάζομε στον τοπικό τύπο προσκλήσεις με αποδέκτες αποφοίτους της Μέσης Εκπαίδευσης. Πρόκειται για πρόσκληση μιας ευκταίας ευτυχούς συνάντησης, με σκοπό τις νοσταλγικές αναπολήσεις από τα μαθητικά χρόνια και με τη συμμετοχή όσον είναι δυνατόν περισσότερων συμμαθητών. Συνήθως πρόκειται για ομοταξίες αποφοίτων των προσφάτων δεκαετιών, όπως του ’80 και του ’90 είτε το πολύ του ’70. Οι έχοντες την πρωτοβουλία εκείνοι που προγραμματίζουν τις συναντήσεις, έχουν καθώς φαίνεται την εντύπωση, ότι η χρονική απόσταση είναι τεράστια και … Συνέχεια

«Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία» όπως λέει και ο γνωστός στίχος. Αυτό συμβαίνει σε κάθε τόπο. Σε κάποια μέρη η ιστορία ζωντανεύει δίπλα μας. Ψάχνοντάς την, η σκέψη ξανοίγεται στο χρόνο, και εμφανίζεται μπροστά στον χώρο που βρισκόμαστε. Ο Ιερός Ναός της «Κυρίας των Αγγέλων», ο οποίος εορτάζει «του Ευαγγελισμού», είναι πιθανότατα ο παλαιότερος σε λειτουργία, απ’ όλους, της συμπαθούς μας πολιτείας. Οι άνθρωποι την ονόμασαν «Μικρή Παναγία», για να ξεχωρίζει από τη «Μεγάλη», δηλαδή τον καθεδρικό ναό, … Συνέχεια